Witte raaf - Bram Dehouck - ebook

Stel, je bent begin twintig, staat midden in het leven, bent een zondagskind en dan krijg je op een dag de diagnose longkanker. Het overkwam Floor van Liemt. In Witte raaf beschrijft ze hoe ze omgaat met haar ziekte, en ze schrijft over haar gedachten, jeugd, toekomst, hoop en verwachtingen. Witte raaf is het poëtische verslag van een levenslustige en buitengewoon dappere schrijfster.

Als Clair wordt uitgenodigd door vrienden om mee te helpen met het opzetten van een kookcursus in de Provence, verandert dat haar hele leven. Ze wordt zo gegrepen door het zonnige en kleurrijke leven in Zuid-Frankrijk dat ze meteen op zoek gaat naar een huis in die omgeving. Op een dorpsfeest ontmoet ze een intrigerende man van Frans-Algerijnse afkomst, Guy genaamd. Hij neemt haar mee naar een groot verwaarloosd landgoed met een oud huis en een vervallen wijngaard. Clair wordt verliefd op hem en op dat landgoed. Ze krijgen een heftige relatie. Met haar enthousiasme en lef weet ze het geheel binnen enkele jaren op te krikken tot een waar paradijs. Een Witte Raaf noemt ze haar project. Het wordt een komen en gaan van een vaste vriendinnengroep die haar in alles probeert te steunen. Als ze bij de Wijncoöperatie van haar dorp ook nog een prijs krijgt voor de beste rosé van de streek (wat op haar landgoed wordt gevierd) kan ze haar geluk niet op. Maar dan verschijnen er donkere wolken aan

De priester-dichter Jacques Schreurs (Sittard, 1893 - Weert 1966) was kapelaan onder mijnwerkers en woonwagenbewoners in Limburg. Hij is de Eric Odekerke, uit zijn autobiografische roman Kroniek eener parochie, dat door de KRO als Dagboek van een Herdershond werd uitgezonden en miljoenen kijkers trok. Schreurs haalde fel uit naar de mijnbaronnen en de geestelijkheid. Hij kwam op voor jongens met mijnangst, hun onderbetaalde vaders en te kinderrijke, overbelaste moeders. Het werd hem niet in dank afgenomen. Hij kreeg veel anonieme verwijten (taakverwaarlozing) en verdachtmakingen (relaties met vrouwen) over zich heen. Hoewel hij als romanschrijver werd vergeleken met Arthur van Schendel en als dichter met Gezelle, Gorter en Boutens werd hij toch vaak ál te kortzichtig slechts 'gewaardeerd' als de lichtvoetige, lyrische Limburger en propagandist van de goede God. Hij had weinig contact met andere literatoren, ondanks zijn talrijke bijdragen aan de literaire tijdschriften. Zoveel te