Wij waren geen soldaat - Herman Vuijsje - ebook

Het leger was nooit populair in Nederland, maar de weerzin tegen al wat militair is, bereikte een hoogtepunt in de tweede helft van de afgelopen eeuw. In progressieve kringen werd het als stoer gezien om je aan de dienstplicht te onttrekken. Militaire waakzaamheid, daar moesten anderen maar voor zorgen. Nu, na de wake-up calls van Trump (zorg eens voor je eigen defensie) en Poetin (de Russen komen), roept die opstelling vragen op. Herman Vuijsje was een van de velen die zich lieten afkeuren en snapt achteraf niet waarom hij dat zo vanzelfsprekend vond. Hij verdiepte zich in de manier waarop Nederlanders tegen het leger aankeken en aankijken en legde generatiegenoten, militaire wetenschappers en militairen de vraag voor: waarom waren we toen zo naïef?

Bijna dertig jaar geleden, in 1989, legde Herman Vuijsje te voet de oude Sint-Jacobsroute af. Als atheïst en individualist verkoos hij de tocht alleen en in omgekeerde richting te maken: van Santiago de Compostela naar Amsterdam...   Het boek dat hij over zijn tocht schreef is meer dan een reisverslag. De vier maanden durende wandeling van het nog strenggelovige Noord-Spanje naar 'goddeloos' Amsterdam werd een reis door de Europese ideeëngeschiedenis, en een speurtocht naar de ankers voor moraal en spiritualiteit in een wereld waarin kerk en traditie op hun retour lijken.   Voor deze herziene uitgave schreef Herman Vuijsje een uitgebreide nieuwe inleiding.

We mogen in Nederland elkaar in de haren vliegen over de zegeningen of verschrikkingen van een 'multiculturele samenleving', aan de andere kant van de wereld hebben we zo'n samenleving al lang tot stand gebracht. Niet uit bevlogenheid, maar uit winstbejag hebben we in Suriname een unieke mix van bevolkingsgroepen gecreëerd.0Het is niet toevallig dat het beeld van de synagoge en de moskee, broederlijk naast elkaar in Paramaribo, het symbool is geworden van dit vreedzaam samenleven. God is de hoeder daarvan. Het Surinaamse volkslied is doortrokken van deze gedachte: etnische verscheidenheid én religiositeit stutten de Surinaamse natie. Bij de laatste volkstelling noemde 48 procent zich christelijk, 22 procent hindoe en 14 procent islamiet, en daarmee hebben we alleen nog de grootste godsdiensten gehad.0Maar wat is precies de invloed van deze veelkleurige vroomheid? Welke rol speelt zij in de Surinaamse maatschappij? Dat is een vraag die mij al intrigeert sinds 1969, toen ik als sociolog…