Waar ik liever niet kom

Als je hard je best doet en denkt: dit ga ik voor de rest van mijn leven onthouden, dan onthoud je het. Alleen mensen houd je er niet mee vast. Die kunnen gewoon opstaan en het beeld uit lopen. Gelukkig heeft de hoofdpersoon een tweelingbroer, de enige van wie ze zeker is, waardoor ze dus nooit echt alleen zal zijn. Tenminste, dat denkt ze. Zij verzamelt truien. Hij heeft twee katten. Ze houden allebei van New York, en zouden er, wat er ook gebeurde, samen heen verhuizen op hun achtentwintigste. Maar opeens wil hij liever een tijdje zonder haar. Waar ik liever niet aan denk beschrijft op bedrieglijk nonchalante, maar uiterst indringende wijze wat er gebeurt als de persoon op wie je je hele bestaan hebt gebouwd er plotseling niet meer is.

Titia De Haes, aka Frommelrommel, vertelt in Liever niet eigenlijk over lichte, donkere en nu en dan gitzwarte dagen. Op een treffende en humoristische toon schrijft ze over de (tragi)komische en vooral tragische momenten uit haar leven. Iedereen heeft verdriet, last van groeipijn, twijfelt of is doodongelukkig. Soms kortstondig. Soms blijft het gevoel dagenlang als een donkere wolk boven je hoofd hangen, maar vindt de zon af en toe toch haar weg. Vergis je dus niet: deze atypische autobiografie is geen aaneenschakeling van depressieve momenten. Want naast dikke trauma's, passeren ook nieuwe inzichten, de beste buddy's en grote liefdes de revue. Liever niet eigenlijk is bovenal een herkenbaar boek. Over een vrouw van 35 die leerde surfen op de grootst mogelijke golven, af en toe eens kopje onder ging, maar uiteindelijk toch weer boven water kwam. Titia De Haes maakt als @frommelrommel vrolijke en gevatte illustraties. Haar 37 000 Instagramvolgers kunnen dat beamen. Dit boek vertelt

Twee mensen konden niet meer van elkaar verschillen dan Marjoleine de Vos en haar jongste broer. Als volwassenen is hun contact dan ook niet heel innig. Maar wanneer hij terminaal ziek wordt, voelt ze een nabijheid die ze lang niet heeft ervaren. Wat weet je of begrijp je van je eigen gevoelens als die verbonden zijn met iemand die je zo slecht kende? En wat is die verbondenheid met een ander levend wezen, een ander mens, een broer? Medelijden, lichamelijkheid, de verhalen die je vertelt over hoe de dingen gegaan zijn, ze spelen allemaal een rol. Net als in haar gelauwerde essays En steeds is alles er en Zo hevig in leven onderzoekt De Vos op persoonlijke wijze een heel menselijk raadsel. Door middel van onverwachte afslagen en gedichten die haar helpen een ander licht op de zaak te werpen, schrijft De Vos zich langs verlies, inleving, herinnering, oorzaak en gevolg. 'Hoed je voor het verhaal.'

In Ik heb je liever balanceert Ellen, een vrouw van achtendertig jaar, op de grens van Wonder- en Gedonderland. Wonderland is haar vluchthaven, Wonderland is de plek waar ze zichzelf kan en mag zijn. In Gedonderland vervult ze een scala aan rollen - van echtgenote en moeder tot aan detective tegen wil en dank - en liggen er altijd wel problemen op de loer. Ik heb je liever is een boek over een vrouw die worstelt met een aantal zaken die op haar pad komen, tegelijkertijd omarmt zij het leven met al z'n ups en downs. De auteur vangt het verhaal niet alleen in woorden, maar ook in beelden, in muziek en in het beleven van de natuur. Het boek ontroert van begin tot eind.

Waar ben je als je onder narcose bent? Lig je gewoon op de operatietafel, tijdelijk buiten bewustzijn, of is de 'echte' jij daar helemaal niet bij? Om die vraag te beantwoorden, moet je weten wie je uiteindelijk bent: wie of wat is de 'echte' jij? Veel mensen vinden psychologische kenmerken belangrijker voor hun identiteit dan lichamelijke eigenschappen - ze zijn eerder hun geest dan hun lichaam. In Waar was ik toen ik er niet was? laat Monica Meijsing zien waar zulke intuïties vandaan komen, maar ook dat ze niet juist zijn. Wij zijn uiteindelijk levende organismen - gevalsbeschrijvingen van mensen met ingrijpende neurologische beperkingen maken dat duidelijk -, maar juist organismen kunnen bewustzijn en zelfbewustzijn hebben. Of we ook personen zijn, hebben we niet zelf in de hand. Alleen als we worden opgenomen in een bestaande menselijke gemeenschap kunnen we een persoon worden. Je bent slechts persoon in relaties met andere personen.

Wat als je erachter komt dat het leven volstrekt zinloos is? Misschien wel lekker eigenlijk. Waar ik ook heen ga, ik kom eraan is een bundel met korte verhalen, gedichten en dialogen. Al deze verhalen hebben als gedeelde noemer dat ze over de ongerijmdheid van het leven gaan. Een causaal verband ontbreekt, maar de karakters uit de verhalen ondergaan hun lot met volle overgave. Klinkt wellicht een beetje deprimerend, maar dat is deze bundel zeker niet. De verhalen zijn met een hoopvolle knipoog geschreven. Het boek zit boordevol originele vondsten en verrassende wendingen, die je laten 'lagen', ontroeren en soms verward achterlaten. Rick Snelderwaard (1992) woont in Utrecht. Hij is werkzaam als acteur, theatermaker/docent en schrijver. Tijdens zijn studie aan de HKU kreeg hij een steeds grotere passie voor taal en het absurdisme. Dit vertaalt hij zowel naar zijn werk op het toneel als naar zijn werk op papier.