Vincent in Den Haag - Theun de Vries - ebook

De Marathon, van rolschaatsbaan naar discotheek, dat is Den Haag. Pioniersstad op het gebied van de popmuziek, die daadwerkelijk gestalte kreeg op de eerste locatie van De Marathon: op de rolschaatsbaan die in 1947 ontstond aan de De Savornin Lohmanlaan. Dankzij de ondernemende en sportieve familie Ooms maakten de inwoners van Den Haag vlak na de oorlog kennis met rolhockey en kon men op de baan rolschaatsen. Later keek de buurt met argwaan naar jongelui met lange haren, die een nieuw geluid introduceerden: beatmuziek. Het paviljoen De Marathon bood namelijk een podium aan deze nieuwe stroming. Zo werd De Marathon de kraamkamer van de Haagse beat, met bekende en minder bekende bands uit Den Haag en omstreken zoals The Golden Earring(s), The Q65, Shocking Blue, The Davies, Group1850 en The Tee Set. Na de verhuizing naar de Wijndaelerweg begin jaren 70, veranderde De Marathon van beatpodium in een discotheek. De Marathon werd bekend in Nederland en ver daarbuiten, in belangrijke mate

Gij zult dat wel met mij eens zijn dat den Haag een zeer eigenaardige plaats is. Het is eigentlijk 't centrum van de kunstwereld in Holland en tegelijk zijn de omstreken gevarieerd en zeer mooi, zoo dat men er altijd werken kan.' Vincent van Gogh (1853-1890) is één van de opvallendste en geniaalste kunstenaars uit de negentiende eeuw. In 2019 is het 150 jaar geleden dat hij zich in Den Haag vestigde. Nergens in zijn volwassen leven woonde en werkte hij langer dan in Den Haag (1869-1873 en 1881-1883). Het Haagse verhaal is buitengewoon boeiend en nog vrijwel onbekend. Van Gogh is Den Haag en haar kunstenaars schatplichtig voor zijn artistieke en culturele ontwikkeling. Hij leefde inde negentiende eeuw op het kruispunt van oud en nieuw. Geen enkele kunstenaar geeft het schrijnende standsverschil, de industrialisatie en uitbreiding van de stad zo treffend weer als Van Gogh. Inspiratie vond hij niet alleen in de stad, maar ook in Scheveningen en de landelijke omgeving van Rijswijk,

Vincent gaat op pad om een nieuw onderwerp voor zijn schilderij te vinden. Maar wat zal hij eens kiezen? In alles, ook in dingen waar de meeste mensen aan voorbijlopen, is namelijk wel iets moois te vinden: de knoestige takken van een boom, een veld met grassprieten, de natte aarde na een regenbui… Dan komt Vincent langs een tuintje met zonnebloemen. Zonnebloemen! Dáár wil hij een schilderij van maken!

Veertien homos zijn in 1730 te Den Haag opgehangen en hun lijk is in de zee gesmeten! Een notaris pleegde zelfmoord! Dit alles gebeurde toen er in Nederland een grote jacht was op lieden die in waren voor gelijkgeslachtelijk contact. Eindelijk zijn deze lieden uit de vergetelheid onttrokken en is de waarheid van tolerant Den Haag in dit historische boek geopenbaard. In het boek wordt een kijkje genomen in de Haagse homowereld van 1730. Hoe ging men met elkaar om en hoe én waar pleegden de heren hun genotsdaden. De schrijver neemt u mee naar diverse rendez-voushuizen en herbergen waar contacten tussen de mannen konden worden gelegd. Den Haag telde verschillende gelegenheden, die algemeen bekend waren voor het grote publiek. De Hagenaars stoorden zich niet aan het gedrag van hun medebewoners, die uit waren op man-mancontacten. Rondom de Denneweg waren maar liefst twee barretjes te vinden en de Vijverberg en het deftige Voorhout golden als openluchtontmoetingsplaatsen, die vooral in de

Deze publicatie is het resultaat van een onderzoek naar en een inventarisatie van het Haagse erfgoed uit de Koude Oorlog. Het gaat om militair erfgoed, erfgoed van de Bescherming Bevolking, schuil-ruimtes die op initiatief van bedrijven en bewoners zijn opgericht en noodzetels die de bescherming van de overheid moesten verzekeren. Het betreffende erfgoed is uitgebreid in beeld gebracht. Daarnaast wordt beschreven of en op welke wijze de afzonderlijke objecten met elkaar zijn verbonden, als onderdeel van een groter systeem dat Den Haag en ons land tegen de vijand moest beschermen.

Den Haag lijkt een bezadigde ambtenarenstad, maar historische gebeurtenissen hadden juist in het regeringscentrum veel impact. Dat blijkt heel duidelijk uit de vijftien artikelen in dit boek over conflict en geweld in Den Haag. Ze zijn geschreven door gerenommeerde (kunst)historici. Een scala aan conflictueuze gebeurtenissen uit verschillende eeuwen passeert de revue. Het gaat over Haagse conflicten met een landelijke uitstraling zoals de ruzie tussen Oldenbarnvelt en Maurits, de staatsgrepen van 1798 en de ommekeer in 1813. Ook de Tweede Wereldoorlog komt uiteraard aan bod. Daarnaast worden lokale onlusten beschreven zoals vissersprotesten in Scheveningen, oproerige dominees op de kansel en het geheime verblijf van een RAF-commando in Scheveningen in 1977. De rustige hofstad blijkt een broeinest van verzet, protest en conflict. Dit boek verschijnt ter gelegenheid van het 125-jarig bestaand van de Historisch Gezelschap te 's-Gravenhage, opgericht op 27 januari 1899. Alle auteurs zijn

Geen wandelaar kan het over het hoofd zien: het grote gebouw van gewapend beton aan het Haagse Lange Voorhout, de Amerikaanse ambassade, die in 2017 zal verhuizen. Wat speelde zich achter die strenge façade af? Wat deed de ambassade tijdens de Koude Oorlog en hoe ging men om met de vele demonstraties tegen de Verenigde Staten vanaf de jaren zestig? Vijftien hoofdstukken van verschillende auteurs tekenen de rijke historie op van het Haagse zenuwcentrum van de Amerikaans-Nederlandse betrekkingen. Ze maakten daarbij gebruik van archiefmateriaal en interviews, maar ook van een cruciale recente bron: Wikileaks.

Anders dan in Engeland en Amerika heeft het thema 'etnisch profileren' in Nederland lange tijd weinig aandacht gekregen, maar dit is recent veranderd. De vraag of de politie 'etnisch profileert', kort gezegd extra let op personen met een migrantenachtergrond zonder dat dit gerechtvaardigd kan worden, is omstreden maar ook belangrijk. Desondanks is er weinig onderzoek op dit terrein. Deze studie brengt daar verandering in. Op basis van observaties tijdens politiediensten kijkt deze studie naar politiebeslissingen op straat in drie Haagse wijken. Ook komen door middel van interviews de opvattingen van politiefunctionarissen en jongvolwassenen hierover uitgebreid aan bod. Dit alles met speciale aandacht voor (mogelijk) etnisch profileren. Het onderzoek laat zien dat er een sterke discrepantie bestaat tussen de observaties van het politiehandelen, de uitleg die hierover wordt gegeven door de politiefunctionarissen, en de percepties van de jongvolwassenen op straat. Bij het observeren in de

In de jaren dertig kwam Basoeki Abdullah naar Den Haag om te studeren aan de Academie voor Beeldende Kunsten. Ook na de Tweede Wereldoorlog verbleef hij langere tijd in Den Haag. Het was de uitvalsbasis voor verschillende tournees in en buiten Europa. Dit boek verschijnt ter gelegendheid van een beknopte tentoonstelling die het Venduehuis der Notarissen organiseert en die gewijd is aan de nalatenschap van Maya Michel, een van de twee Haagse echtgenotes van Basoeki Abdullah. Frans Leidelmeijer is expert Indonesische kunst. Hij is als adviseur verbonden aan het Venduehuis der Notarissen te Den Haag. Chris Vellinga is expert Indonesische schilderkunst en tevens adjunct-directeur van dit gerenommeerde veilinghuis. Beide auteurs brachten boeiend en nog niet eerder gepubliceerd materiaal in deze uitgave bijeen. In the nineteen thirties, Basoeki Abdullah came to The Hague to study at the Royal Academy of Art. Then, after the war he spent even more time in The Hague. It was his base for

Dit boek beschrijft oorlog en bevrijding in Den Haag, gezien door de ogen van een kind, een meisje dat drie jaar was toen de oorlog uitbrak. Ze is open en argeloos, ze aanvaardt dingen zoals die zijn. Ze kijkt en luistert. Als ze woorden niet kent (onderduiken, moffenmeid) vraagt ze naar de betekenis, maar de reikwijdte van die begrippen beseft ze niet. De herinneringen zijn helder, beeldend en licht. De historische foto's geven het boek een bijzondere waarde. Marijke Harberts (1936) studeerde Nederlands in Leiden en gaf les op een middelbare school in Amsterdam. In de jaren '70 was ze actief in de vrouwenbeweging en publiceerde Eerlijk gezegd (1974), interviews met 'gewone' vrouwen. Ze schreef Afscheid van Joke Smit (1987) over Jokes laatste levensjaar, Doezamand (1993) over vrouwelijke studenten in Leiden in de vijftiger jaren en Doe effe normaal, juf (2000) over school. Ze publiceerde twee dichtbundels: De dingen zijn gebleven (2011) en Misschien een toverhazelaar (2018). Bij het