Van de koele meren des doods - Frederik van Eeden - ebook

Van de koele meren des doods geeft een indringend portret van de gevoelige en intelligente Hedwig Marga de Fontayne. Haar moeder overlijdt als ze dertien jaar is, waardoor het gezin het zwaar te verduren krijgt en haar vader aan de drank verslaafd raakt. Haar huwelijk met Gerard is een vlucht en ze krijgt daarnaast een relatie met de succesvolle pianist Ritsaart. Samen met hem trekt ze naar Engeland waar ze zwanger raakt. Dan treft het noodlot haar. Is het mogelijk om de neergang van haar leven te stoppen? 125 jaar na publicatie hertaalde Albert Kroezemann deze tijdloze klassieker van Frederik van Eeeden hedendaags Nederlands met behoud van het oorspronkelijke karakter van de tekst. Albert Kroezemann (Spijkenisse, 1963) studeerde Nederlands aan de Hogeschool Rotterdam. Hij werkt op het DevelsteinCollege in Zwijndrecht. Hij hertaalde eerder Langs lijnen van geleidelijkheid en De stille kracht. Verder publiceerde hij Naar Indiës blauwe bergen, op reis met Louis Couperus.

Het maatschappelijk engagement van Frederik van Eeden (1860-1932) is afgetekend zichtbaar in zijn werk als huisarts, psychiater en schrijver. Van de koele meren des doods is Van Eedens spiritueel-literaire meesterwerk. In de roman schetst hij hoe hoofdpersonage Hedwig wordt wie zij is door zich laagje voor laagje te ontdoen van de patronen die haar belemmeren om te leven. 'Let nu op. Nu gaan we 't eens worden. Maar daarvoor moeten we eerst goed weten wat dood en leven is. Er is leven dat dood is, en er is dood die leven is. Begrijp je dat?' 'Zeker,' zei Hedwig, 'juist dat dode leven ontvlucht ik.' 'Juist. Maar zocht je ook de Dood die Leven is?' Recensent en docent klassieke talen Els Meeuse schreef een toelichting bij Van de koele meren des doods. Ze zet uitgebreid uiteen hoe hoofdpersonage Hedwig zich verhoudt tot de middeleeuwse mystica Hadewijch en de mystieke zienswijzen van anderen.

Frederik van Eedens roman 'Van de koele meren des doods' is een klassieker uit de Nederlandse letterkunde. Toen het pas verschenen was echter, werd de schrijver van alle kanten fel bekritiseerd. De algemene toon van de kritiek was dat de medicus, Van Eeden was behalve schrijver ook psychiater, meer aan het woord was dan de dichter. Van Eeden heeft geprobeerd zich te verdedigen tegen die kritiek in een voorwoord bij de tweede druk. Hierin protesteert hij er tegen, dat men zijn werk beschouwd had 'als de zielkundige studie van een min of meer pathologisch geval Dit is de banale opvatting van oppervlakkig-denkende en gevoelende lezers... Dit werk nu is geheel door kunstenaars-motieven ontstaan, en wetenschappelijke motieven zijn er ten enenmale vreemd aan gebleven. Hoezeer de schrijver ook moge tekort gekomen zijn in de uitvoering, de bedoeling was geen andere dan de weergave, het weder doen ondervinden, door anderen, van de zelf ondergane schoonheids-emotie.' Men bleef echter nog

Frederik Willem van Eeden? Dat is toch de man van Walden, de schrijver van De kleine Johannes? Jazeker! Maar dit boek gaat niet over hem, het gaat over zijn vader die voluit dezelfde namen droeg. De oude Van Eeden was minstens zo begaafd als zijn zoon en minstens zo interessant. Van Eeden senior gebruikte zijn literaire talent niet voor fictie, maar voor het schrijven over natuur en landschap. Hij deed dit op een buitengewoon aantrekkelijke manier. Zijn pleidooi om natuurgebieden te behouden als monumenten van de natuur inspireerde Jac. P. Thijsse tot oprichting van de Vereniging Natuurmonumenten. Door alle aandacht voor Van Eeden junior, vervaagde de gedachte aan de vader. Dat Frederik Willem van Eeden senior vele verdiensten had, raakte in de vergetelheid. Ten onrechte. Het is tijd hem weer eens voor het voetlicht te halen. Marga Coesèl is biologe en als gastonderzoeker verbonden aan de Artis Bibliotheek van de Universiteit van Amsterdam. Zij is auteur van tal van publicaties over de

In 1996 bracht Tonnie Luiken, de oprichter van de WFH-verzamelkrant, een bundeling artikelen uit onder de merkwaardige titel: WFH-verzamelkrant Sterfboek. In 1999 verscheen een tweede deel. Na de zelfgekozen dood van Luiken, op 10 mei 2004, zijn er allerlei plannen gesmeed om een derde Sterfboek uit te brengen. Maar steeds kwam het er niet van, wat te begrijpen is met zo'n onaantrekkelijke titel. Twintig jaar later is er niettemin een vervolg gekomen: een deel 3, dat toch ook weer op zichzelf staat. Er is veel geschreven over Hermans als een klagende, cynische man, die de wereld alleen kon beschouwen van zijn meest misantropische kant. Ongetwijfeld had Hermans dat ook allemaal in zich, maar in deze bundel komt vooral zijn meer humoristische en speelse natuur naar voren. In het hier voor het eerst gepubliceerde interview met Theo van Gogh is Hermans op dreef waar het erom gaat zijn teleurstelling over het vaderland te verbinden aan het komische. Zo erkent hij eindelijk een groot en

Bijna 500 pagina's nooit eerder gepubliceerde foto's, manuscripten en documenten Talloze studies zijn er verschenen sinds de dood van schrijver Willem Frederik Hermans (1921-1995), maar altijd bleef één aspect onderbelicht: zijn humoristische kant. Journalist Max Pam, hoogleraar geschiedenis aan de Rijksuniversiteit Groningen Hans Renders en vormgever Piet Schreuders brachten twee jaar door in het (gesloten) archief-Hermans en onderzochten nooit eerder gepubliceerde foto's, manuscripten en documenten, waaruit vooral de humor van de schrijver spreekt. Het universum van Willem Frederik Hermans bevat een rijke selectie uit dit materiaal, waarmee het beeld van Hermans als eeuwige ruziezoeker en misantroop grondig bijgesteld wordt. De zo vaak beschreven kille verhoudingen met zijn vermoorde zuster Corrie en zijn ouders blijken óók warm en liefdevol te zijn geweest. Bovendien krijgen we antwoorden op vragen zoals: hoe verliep zijn experiment met LSD en waarom ontving hij in zijn huis een

Keizer Frederik II (1194-1250) was op afstand de grootste en meest tot de verbeelding sprekende vorst van zijn tijd. In zijn persoon vonden de machtige geslachten van de Van Hohenstaufens (in Duitsland) en de d'Hautevilles (in Zuid-Italië) hun bekroning. In zijn genen zat het beste van zijn beide grootvaders, Frederik Barbarossa en Rogier II. Frederik was koning van Sicilië en Zuid-Italië, korte tijd koning van Jeruzalem en van 1220 tot aan zijn dood keizer van het Heilige Roomse Rijk. Ondanks voortdurend verzet van de Paus, werkte hij aan de verwezenlijking van zijn ideaal, een imperium waarin vrede en gerechtigheid heersten en waar even goed plaats was voor christenen als voor niet-christenen. Hij bevorderde (en beoefende ook zelf) de wetenschap, stichtte de befaamde universiteit van Napels en bouwde in de heuvels van Apulië het mooiste van al zijn kastelen, het grandioze Castel del Monte. Zijn hof ontwikkelde zich als een briljante legende. Hij verzamelde er de grootste geleerden en