Vaders en zonen - Ivan Toergenjev - ebook

Het slothoofdstuk van 'Vaders en zonen' is niet alleen de ontroerendste maar ook beste passage uit dit onbetwiste meesterwerk, of misschien zelf uit de Russische literatuur.

Wanneer Arkadi Kirsanov op het landgoed van zijn vader komt logeren, samen met een studievriend, is dat het begin van een reeks botsingen en liefdesgeschiedenissen. Toergenjev laveert met Vaders en zonen tussen dandy's en boeren, dienstmeiden, lijfeigenen en landheren, om te beschrijven waar vele anderen dikke romans voor nodig hadden: dat vroeger niet alles beter was, maar slechter evenmin. Het verhaal gaat dat Toergenjev, toen hij bij de slotregels van Vaders en zonen was aangekomen, het blad van zich af moest schuiven omdat anders zijn tranen de inkt onleesbaar zouden maken. Het laatste hoofdstuk is niet alleen de ontroerendste maar ook beste passage van dit onbetwiste meesterwerk, of misschien zelfs van de hele Russische literatuur.

Geïnspireerd door het succesverhaal van Mathieu van de Poel, zoon van een beroemde wielrenner en kleinzoon van een nog veel beroemdere opa gaat Fred van Slogteren na hoe door zijn eigen vader zijn passie voor de wielersport is ontstaan. Dat Van Slogterens gevoelens niet uniek zijn, komt ter sprake als hij vertelt over de uiteenlopende relaties van wielrenners met hun hun vaders. Met onder andere de vaders en zonen Van der Poel, Nijdam, Breukink, Wagtmans, Tolhoek, Dekker, Kroon, Groenewegen en vele anderen. Er blijken vele soorten wielervaders te bestaan. Vaders die het geweldig vinden dat hun zoon wielrenner is, omdat ze dat zelf zo graag hadden gewild; vaders die er niets van willen weten omdat ze de sport te volks of te gevaarlijk vinden; vaders die hun wielrennende zoon inzetten voor de publiciteit van hun bedrijf; vaders die het niet verdienen om überhaupt vader te zijn. Ze komen allemaal aan bod. Van Slogteren merkt dat hij door het schrijven dichter bij zijn eigen vader komt. De

In deze studie staan de Europabeschouwingen van Groen van Prinsterer (1801-1876) en Dostojevski (1821-1881) centraal. De titel refereert aan de beroemde roman Vaders en zonen van de Russische schrijver Ivan Toergenjev. In deze roman uit 1862 schrijft Toergenjev op meesterlijke wijze over het ideologische conflict tussen de liberale vaders en de radicale zonen van de Russische intelligentsia. Het antirevolutionaire perspectief belicht waarom er volgens Groen en Dostojevski een ideologisch verband tussen liberalisme en radicalisme bestaat. In het eerste deel wordt nagegaan hoe Groen dit verband op het eigentijdse Europa betrok. In het tweede deel komt ter sprake hoe Dostojevski deze relatie op het eigentijdse Rusland heeft toegepast. Het ideologische generatieconflict, zoals Groen en Dostojevski dit hebben verstaan, is ook herkenbaar in de Europese en Russische geschiedenis van de laatste honderdvijftig jaar. Om dit te verhelderen zal deze periode in een uitvoerige slotbeschouwing van