Stem op een vrouw - Devika Partiman - ebook

In Stem op een vrouw vertelt Devika Partiman over een strijd voor politieke gelijkheid die al meer dan honderdvijftig jaar duurt. Ze geeft onverwachte voorbeelden van geslaagde representatie in de geschiedenis, en biedt een antwoord op de vraag wat representatie kan betekenen. Moet elke vrouw in de politiek een strijder voor vrouwenrechten zijn? Of is haar aanwezigheid - Caroline van der Plas, Georgia Meloni, Margaret Thatcher - op zich al waardevol? Partiman toont aan dat er valse representatie bestaat, zoals op de kieslijst van de VVD, maar beargumenteert ook dat alle vormen van representatie uitmaken, zelfs als die niet direct aansluiten bij feministische idealen. 'Het gaat om de kwaliteit.' Partiman moest het argument zo vaak aanhoren dat ze zeven jaar geleden besloot de stichting en actiegroep Stem op een Vrouw op te richten. Maar de kwaliteitsdrogreden weergalmt nog steeds, in online haat en in de zogenoemde glazen klif. In haar essay ontleedt Partiman deze fenomenen, en stelt ze

Een krachtige historische roman van een bestsellerauteur, over staan voor wat je gelooft.

BRONZEN BEELD VAN EEN VROUW OP EEN STOEL A BRONZE SCULPTURE OF A WOMAN ON A CHAIR Netto gewicht: 1.7 Hoogte: 23 Breedte: 10.6 Lengte: 12

'Mijn moeder is gestorven op maandag 7 april [1986] in het bejaardencentrum van Pontoise, waar ik haar twee jaar geleden had geplaatst.' Deze nuchtere beginzin noteert Annie Ernaux een week na de dood van 'de enige vrouw die werkelijk iets voor mij betekend heeft'. Ze gaat door met schrijven in de hoop dat het iets oplevert 'op het raakvlak van het persoonlijke en algemene, van de mythe en de geschiedenis […] een waarheid over mijn moeder […] die slechts met woorden gevonden kan worden.'Het resultaat is een tekst die, in droge en concrete taal, een heel persoonlijke en universele smart onthult.

Nobelprijswinnaar van de Literatuur Annie Ernaux over de dood van 'de enige vrouw die werkelijk iets voor mij betekend heeft'.

'Levendig, evenwichtig en ongecompliceerd. Ik vermoed dat Oriana Fallaci ervan zou hebben genoten.' Times Literary SupplementFallaci groeit op in een arm gezin. Als tiener helpt ze haar vader bij verzetswerk tegen de Duitsers en ontwikkelt een sterk politiek bewustzijn. Haar volwassen jaren waren turbulent, haar liefdesleven was altijd vol drama en hieruit putte ze inspiratie voor romans, maar ook haar ambitie voor een feministisch en hardwerkend leven. Ze wordt politiek journaliste en scherp interviewster van veel prominente figuren, zoals de Dalai Lama en Henry Kissinger.Een persoonlijk en intiem portret van een van de meest uitgesproken vrouwen van de 20e eeuw

Sophie, die midden in de Eerste Wereldoorlog haar familie probeert te beschermen, en Liv, bijna een eeuw later, zijn verbonden door een schilderij dat Sophies man maakte en Livs man haar cadeau deed.

Sommigen menen dat door de gelijkheid van man en vrouw er geen vrouwelijke en mannelijke schrijvers meer bestaan, maar alleen nog goede en slechte. Echter, bestaan er dan ook geen mannelijke en vrouwelijke minnaars meer? En willen we wel zo veel gelijkheid? Het verhaal wordt er zeker niet mooier en spannender van. Onderzoek toont aan dat mannen en vrouwen echt anders lezen en schrijven, met andere interesses, ervaringen en emoties. Wie een tijdschriftenwinkel binnenloopt ziet onmiddellijk hoe sterk de dames- en herenbladen verschillen. Opmerkelijk: ook de geëmancipeerde, hoogopgeleide vrouw leest soms (stiekem) de Bouquetreeks, een kasteelromannetje of de Linda. De meeste vrouwen lezen en schrijven sowieso liever lichtvoetige boeken dan serieuze literatuur. Als alles en iedereen gelijk is, mag er dan ook geen verschil meer zijn tussen literatuur en lectuur? Of tussen kunst en kitsch? Maar gaat dit niet ten koste van de kwaliteit? Tussen de Bijenkorf en Hema, tussen een snackbar en

Wanneer er aan haar zorgeloze kindertijd in een kustplaats in Italië op brute wijze een einde komt, ontdekt de naamloze verteller van Sibilla Aleramo's zinderende autobiografische roman de schokkende werkelijkheid van het leven van een vrouw in Italië aan het begin van de twintigste eeuw. Wanneer ze de overeenkomsten begint te herkennen tussen haar eigen leven en de levens van haar moeder en de vrouwen om haar heen, raakt ze ervan overtuigd dat ze aan haar lot moet ontsnappen. Een vrouw is een mijlpaal in de Europese feministische literatuur, geschreven zonder schaamte en zijn tijd ver vooruit.

'Mijn moeder is gestorven op maandag 7 april [1986] in het bejaardencentrum van Pontoise, waar ik haar twee jaar geleden had geplaatst.' Deze nuchtere beginzin noteert Annie Ernaux een week na de dood van 'de enige vrouw die werkelijk iets voor mij betekend heeft'. Ze gaat door met schrijven in de hoop dat het iets oplevert 'op het raakvlak van het persoonlijke en algemene, van de mythe en de geschiedenis […] een waarheid over mijn moeder […] die slechts met woorden gevonden kan worden.' Het resultaat is een tekst die, in droge en concrete taal, een heel persoonlijke en universele smart onthult.