Soms is liefde dit - Daan Borrel - ebook

Na een onbezonnen kus met een andere man schrijft Daan Borrel vanuit een kamer in Berlijn een brief aan haar vriend. De brief draait uit op een zelfbevragend relaas over seksualiteit, intimiteit en autonomie. Mag je elk verlangen onderzoeken en uitleven? En hoe combineer je dat met een behoefte aan verbintenis? Hoe kunnen vrouwen hun eigen verlangens volgen als ze nooit hebben geleerd daarmee om te gaan? Of zijn mannen hier net zo slecht in? Is het de geest of het lichaam dat verlangens creëert? In hoeverre worden die bepaald door verhalen? In dit persoonlijke essay zien we Daan Borrel in haar hongerige zoektocht naar antwoorden. Ze richt zich tot literatuur, filosofie, popmuziek en films, maar ook tot haar eigen lijf en tot de vrouwen die het opgevoed hebben. Soms is liefde dit biedt een intieme blik in het hoofd én de onderbuik van iemand die in alle nuance probeert haar seksualiteit te begrijpen. De geest hoeft niet overboord, dat wil ik ook helemaal niet, maar wil ik anders

In 'De grootste daarvan is de liefde' van Marja van der Linden heeft Francien na drieëndertig jaar huwelijk voldoende redenen om te scheiden van haar man. Ze heeft tot nu zijn egocentrische gedrag steeds bedekt met de mantel der liefde, vanuit haar motto: De liefde bedekt alle dingen, zij gelooft alle dingen, zij hoopt alle dingen, zij verdraagt alle dingen. Maar aan dat 'alles verdragen' is nu een einde gekomen, al worstelt ze wel met haar trouwbelofte destijds: 'tot de dood ons scheidt'. Naast al haar twijfels vraagt ze zich ook af of ze het wel redt in haar eentje, want zo veel zelfvertrouwen heeft ze niet. Maar ze zet de scheiding toch door. Enkelen veroordelen haar daarom, maar ze krijgt gelukkig ook begrip voor haar beslissing, en ze ondervindt steun van diverse dierbare mensen om haar heen. Die helpen haar om meer zicht te krijgen op wie ze is, en op wat liefde nu eigenlijk inhoudt.

In 'De grootste daarvan is de liefde' van Marja van der Linden heeft Francien na drieëndertig jaar huwelijk voldoende redenen om te scheiden van haar man. Ze heeft tot nu zijn egocentrische gedrag steeds bedekt met de mantel der liefde, vanuit haar motto: De liefde bedekt alle dingen, zij gelooft alle dingen, zij hoopt alle dingen, zij verdraagt alle dingen. Maar aan dat 'alles verdragen' is nu een einde gekomen, al worstelt ze wel met haar trouwbelofte destijds: 'tot de dood ons scheidt'. Naast al haar twijfels vraagt ze zich ook af of ze het wel redt in haar eentje, want zo veel zelfvertrouwen heeft ze niet. Maar ze zet de scheiding toch door. Enkelen veroordelen haar daarom, maar ze krijgt gelukkig ook begrip voor haar beslissing, en ze ondervindt steun van diverse dierbare mensen om haar heen. Die helpen haar om meer zicht te krijgen op wie ze is, en op wat liefde nu eigenlijk inhoudt.