Rouwjournaal - Jan Siebelink - ebook

Het is door de kracht van het schrijven dat Jan Siebelink zijn vrouw Gerda in de maanden na haar overlijden nog even bij zich kan houden en hijzelf overeind blijft. Even helder en teder, met de even sensitieve als beeldende pen zoals hij die hanteert in zijn romans, ontstaat dag na dag in fragmenten het weergaloze portret van een intens leven samen. Het is een allerpersoonlijkst boek, door de lichte schrijvershand van Jan Siebelink zowel krachtig als troostrijk.

Het is door de kracht van het schrijven dat Jan Siebelink zijn vrouw Gerda in de maanden na haar overlijden nog even bij zich kan houden en hijzelf overeind blijft. Even helder en teder, met de even sensitieve als beeldende pen zoals hij die hanteert in zijn romans, ontstaat dag na dag in fragmenten het weergaloze portret van een intens leven samen. Het is een allerpersoonlijkst boek, door de lichte schrijvershand van Jan Siebelink zowel krachtig als troostrijk.

Rouwjournaal - Jan SiebelinkEen intiem eerbetoon aan liefde en verlies Na het overlijden van zijn geliefde vrouw Gerda grijpt Jan Siebelink naar zijn pen - zijn reddingsboei, zijn anker. In Rouwjournaal schrijft hij dag na dag, in korte, tedere fragmenten, een indrukwekkend en aangrijpend portret van hun leven samen. Met zijn karakteristieke, beeldende stijl weet Siebelink het onzegbare tastbaar te maken: liefde, gemis, troost en herinnering vloeien samen tot een boek dat diep raakt. Een bijzonder persoonlijk en tegelijk universeel verhaal over rouw en veerkracht.Voor iedereen die ooit afscheid moest nemen, en iedereen die liefheeft.

Jan Siebelink is de schepper van vele onvergetelijke personages. Maar als stille getuigen zijn er in al zijn romans en verhalen ook altijd de bloemen en planten. Op de achtergrond vertellen ze een eigen verhaal, de geschiedenis van de kwekerij, en uiteindelijk zeggen ze ook veel over Jan Siebelink zelf. Onder zijn fijnzinnige pen krijgen de planten in dit herbarium een geheel nieuw leven, zoals nog nooit in een flora is beschreven. Ze gaan een geheimzinnig en ongekend verband aan. Schrijven is allereerst terugvinden. Planten en bloemen zijn voor mij vertrouwde tekens, bakens. Ze horen vanzelfsprekend bij het decor dat ik optrek voor mijn verhaal. Ik bedenk ze niet. Ze dringen zich niet op. Ze zijn er gewoon. Wegwijzers.