Pleidooi voor de vrede - Simon Gronowski - ebook

Op 19 april 1943 springt een kind van elf jaar uit een rijdende trein. Dit konvooi is het twintigste dat Mechelen verlaat en voert meer dan 1600 Joden naar Auschwitz. Dankzij de liefde van zijn moeder, de moed van verzetsstrijders en een reeks ongelooflijke toevalligheden, ontsnapt Simon Gronowski aan de dood. Zijn moeder en zus zullen nooit terugkeren. Hij is vandaag 94 jaar oud en neemt als een van de laatste levende getuigen van de Holocaust opnieuw de pen op. Niet om een gruwelijk verhaal te vertellen, maar om de vrede, verdraagzaamheid, rechtvaardigheid en democratie te verdedigen. En om eraan te herinneren dat vergiffenis, zelfs van het onvergeeflijke, soms mogelijk is.

De Psalmen zijn de levensader van de christen. We kunnen er niet zonder, voor ons gebedsleven, onze lofprijzing, onze geestelijke gezondheid. Maar de Psalmen staan steeds meer onder druk, en lijken hun plaats in de kerkelijke praktijk steeds meer te verliezen. N.T. Wright luidt de alarmbel - maar hij doet dat zo dat je er als lezer warm van wordt. Als je dit boek uit hebt lees of zing je de psalmen niet meer hetzelfde. Tom Wright neemt ons mee op een ontdekkingstocht door het Boek van de Psalmen die ons deze geestelijke schatten terug geeft. Daarbij put hij uit zijn grote geleerdheid en zijn persoonlijke geestelijke ervaring. In geen ander boek van Wright kijken we hem meer in het hart. "Dit boek is van groot nut voor christenen die meer willen doen met een van de grootste gebedshulpmiddelen die de Schrift biedt." (Rowan Williams) "Alles wat mensen meemaken, van de hoogste vreugde tot de diepste nood, komt in de Psalmen voor op een manier dat je jezelf erin kunt invullen. De bekende

Een wapen tegen de ontlezing Je ziet ze nog liggen in de supermarkt: de Bouquetreeksboekjes, damesromannetjes, pulpboekjes, of hoe je ze wilt noemen. Met mooie jonge mannen en vrouwen op het omslag. En titels als Gekust door de dokter, Haar liefste wens en Nog altijd de zijne. Kees 't Hart leest ze nog steeds en is solidair met de schrijvers; ze zijn collega's. Sommigen schreven meer dan vijfhonderd romans en verkochten er miljoenen. Wat bezielt ze om maar door te schrijven? Hoe houden ze hun schrijfverlangen in stand? 't Hart zou het betreuren als de belangstelling voor deze boeken afnam. Zonder deze 'lectuur' en de leescultuur die erbij hoort zal, vreest hij, ook de literatuur verdwijnen. Want deze boeken hanteren dezelfde principes en uitgangspunten die in literatuur worden toe gepast. Ze dromen over de wereld, proberen illusies in stand te houden, voelen zich verbonden met de wereld. Ze zijn de basis van alle schrijfkunst.

In Vlaanderen en Nederland, maar eigenlijk in heel Europa, groeit de kloof tussen hoog- en laagopgeleiden. Aan de ene kant zijn er de kosmopolieten die nippen aan hun glas chardonnay, terwijl ze de lof van de globalisering zingen, aan de andere kant is er de `getatoeëerde klasse , die naar Nederlandstalige liedjes luistert en zich schaart achter nieuwe vormen van nationalisme. Laaggeschoolden dringen nauwelijks nog door tot het parlement. Hun demografische meerderheid is teruggebracht tot een democratische minderheid. Meer dan wie ook vertolken populistische partijen vandaag de stem van de laaggeschoolden in de samenleving. Populisme is volgens David Van Reybrouck niet noodzakelijk een gevaar voor de democratie. Het verwoordt op onhandige wijze soms een blijvend verlangen naar politieke betrokkenheid van het laagopgeleide volk. We doen er goed aan dat ernstig te nemen. Er is niet minder, maar beter populisme nodig.

Dieren zijn 'levensbewuste wezens' en beschikken over eigenwaarde. Daarom mogen wij, mensen, ze niet zonder meer als middel gebruiken of inzetten voor onze doeleinden. In de vleesindustrie of als proefdier in laboratoria bijvoorbeeld. Dit (kantiaanse) standpunt werkte de Amerikaanse filosoof Tom Regan (1938-2017) uit in Pleidooi voor dierenrechten dat sinds de verschijning in 1983 een klassieker is. Tot op de dag van vandaag is Pleidooi voor dierenrechten bijzonder invloedrijk. Het speelt een hoofdrol in het denken over dieren en allerlei debatten rondom dierenrechten. Dit meesterwerk verschijnt nu voor het eerst in een fraaie vertaling van Joris Capenberghs. Met een nawoord van dierenbeschermer Michel Vandenbosch. 'Het is misschien wel de meest consistente en meest onwrikbare verdediging van dierenrechten. » Tom L. Beauchamp, Georgetown University 'Mocht het van de dieren afhangen, dan stond het meesterwerk van Tom Regan op elke leeslijst. Mocht het van mij afhangen, ook.' Johan

In ieder schoolplan of pedagogisch beleidsplan van een brede school staat 'het kind in zijn ontwikkeling centraal'. Veelal in mooie pedagogisch verantwoorde volzinnen, die het op papier goed doen. De overheid heeft 'de school' en kinddiensten omgevormd tot maatschappelijk dienende instrumenten. Nieuwe instituten, projecten, procedures en financieringsstromen zijn ontstaan. Denk hierbij aan de kinderopvang, het voorschoolse onderwijs, VVE, het Centrum voor Jeugd en Gezin of het inspectiekader. Dit huidige aanbod van kindvoorzieningen, procedures en afspraken is te uitgebreid, versnipperd en niet op elkaar afgestemd. Daarbij bemoeit de rijksoverheid (en derden zoals de vakbonden) zich in hoge mate met de inrichting en uitvoering van de ontwikkelomgeving van het kind. De recente discussies over de kleutertoets, pesten op school, taakbelasting, en de uitwerking van de 40-urige werkweek zijn hiervoor illustratief. Deze inrichting en versnippering gaat gepaard met bureaucratische

Wanneer iemand een overtuiging met passie weet te brengen, voelen we ons meteen aangesproken. Carmody Grey doet dit met bravoure in Pleidooi voor integrale ecologie. Dit pamflet leert ons dat het woord ecologie onecht gebruikt wordt als het woord 'integraal' er niet aan voorafgaat. Ethische, filosofische, levensbeschouwelijke en spirituele perspectieven ontmoeten elkaar pas echt in een ecologisch bewustzijn waar de ander en de hele schepping tot hun volle recht komen. CARMODY GREY is bijzonder hoogleraar Integrale Ecologie aan het Laudato Si'-Instituut, binnen de Faculteit Filosofie, Theologie en Religiewetenschappen van de Radboud Universiteit te Nijmegen. Zij heeft een wereldwijde reputatie opgebouwd op het gebied van filosofische theologie en theologische ethiek, met een focus op wetenschap, natuur en milieu.

Wist je dat maar 24 procent van de werknemers zegt zich regelmatig nieuwsgierig te voelen? Bewust nieuwsgierig zijn is een voorwaarde om te kunnen overleven in tijden van verandering. Maar het is een misvatting dat nieuwsgierigheid van nature in elke redelijk gezonde werkomgeving voorkomt. In werkelijkheid zijn nieuwsgierige werkomgevingen zeldzaam; ze ontstaan alleen als je daar doelgericht en consequent naar streeft. Dat is de moeite waard, want het zijn de nieuwsgierigen die je organisatie vooruit helpen, en die hebben nieuwsgierige werkplekken nodig om echt tot bloei te komen. Pleidooi voor nieuwsgierigheid op het werk is een leidraad voor iedereen die wil weten wat je kunt doen om nieuwsgierigheid te bevorderen. Of je je nu bezighoudt met operations, innovatie, HR, leren en ontwikkeling, marketing of strategie, dit boek biedt je inspiratie. Je vindt er verhalen van leiders, teams en complete organisaties die nieuwsgierigheid hebben omarmd en je ontdekt: • Hoe je zelf je

Simone de Beauvoir [1908-1986] geldt als de belangrijkste schrijfster, filosofe en feministe van de moderne tijd. Haar prachtige «Pleidooi voor een moraal der dubbelzinnigheid», een gepassioneerd vertoog over de ethiek van het existentialisme, wordt gerekend tot haar hoofdwerken en heeft grote invloed gehad op de wijze waarop tegenwoordig wordt gedacht over begrippen als «vrijheid», «zichzelf zijn» en «menselijke autonomie». Beauvoir werd te Parijs geboren als dochter van ouders die in alle opzichten behoorden tot de Franse bourgeoisie. Tijdens haar studie aan de Sorbonne en de École Normale Supérieure vond zij haar lotsbestemming als intellectueel, mede dankzij intense contacten met studiegenoten zoals Maurice Merleau-Ponty, Paul Nizan en bovenal Jean-Paul Sartre, die haar levenskameraad zou worden. In Parijs stortte Beauvoir zich tezamen samen met Sartre in het intellectuele leven en sloot vriendschap met onder anderen Albert Camus, Jean Genet, Marcel Mouloudji, Raymond Queneau,

'Het geloof nu is een vaste grond van de dingen die men hoopt, en een bewijs van de zaken die men niet ziet' staat er in Hebreeën 11 vers 1. Als je gelooft, zijn het woorden die houvast bieden, een fundament geven. Maar wat moet je met die woorden als je niet gelooft? Geloven lijkt dan iets ongrijpbaars. Iets wat ergens in de atmosfeer zweeft en waar je bij kunt of niet. Gelovigen kunnen er ook zo vaag over praten, alsof ze zelf ook geen idee hebben wat het precies inhoudt. En dan zijn er nog de vragen die je bij het leven kunt stellen, of bij dat ingewikkelde boek, de Bijbel? Het leven biedt toch genoeg omstandigheden die je doen twijfelen aan het bestaan van een liefhebbende, persoonlijke God? En de Bijbel… is dat niet een samenraapsel van onwetenschappelijke overleveringen en onsamenhangende tegenstrijdigheden? Hoezo een pleidooi voor geloof; er pleit meer voor ongeloof! Lee Strobel dacht ooit ook zo. In zijn boek Een pleidooi voor geloof zet hij de acht grootste bezwaren tegen het