Owen en de dingen die niemand zag - Oirik - ebook

Een spannend en grappig avontuur over een onzichtbare wereld

Spekkie ziet in de krant een foto van een dief die uit een winkel ontsnapt. Hij komt haar bekend voor! Samen met Sproet gaat ze op onderzoek uit. Zonder het aan haar neef Nelson te vertellen, die ook bezig is met deze zaak. Spekkie vindt hem eigenwijs, want hij zegt altijd dat ze zich niet met politiezaken mag bemoeien. Maar dan gebeurt er iets waardoor ze Nelson juist heel erg nodig hebben…

Spannend nieuw avontuur in de populaire detectiveserie voor jonge lezers.

Spekkie ziet in de krant een foto van een dief die uit een winkel ontsnapt. Hij komt haar bekend voor! Samen met Sproet gaat ze op onderzoek uit. Zonder het aan haar neef Nelson te vertellen, die ook bezig is met deze zaak. Spekkie vindt hem eigenwijs, want hij zegt altijd dat ze zich niet met politiezaken mag bemoeien. Maar dan gebeurt er iets waardoor ze Nelson juist heel erg nodig hebben…

Een indrukwekkend levensverhaal over heling na vervolging, bedrog en misbruik.

Wat niemand zag vertelt het meeslepende levensverhaal van Naghmeh Abedini Panahi. Naghmeh kreeg een islamitische opvoeding, maar kwam onverwacht tot geloof en trouwde met Saeed Abedini, predikant van een Iraanse ondergrondse kerk. Nadat Saeed in de gevangenis belandde, zette Naghmeh alles op alles om haar man vrij te krijgen. Maar nadat ze besloot de vreselijke waarheid over haar man te delen, werd ze door voormalige aanhangers in de steek gelaten. Nu zet Naghmeh zich in voor vrouwen die te maken hebben met misbruik. Een waargebeurd verhaal over vervolging, misbruik, ongewenste echtscheiding en Gods genade door alles heen.

Nog geen twee eeuwen geleden vormden Nederland, België en Luxemburg enige tijd één staat; een episode die in ons collectieve geheugen inmiddels ver is weggezakt. Wat weten wij nog van het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden, de naam waaronder in 1815 de Noordelijke en Zuidelijke Nederlanden werden samengevoegd? In 1830 viel het jonge koninkrijk alweer uiteen en kreeg Nederland er een nieuw buurland bij: België. In dit boek wordt een prachtige reconstructie geboden van de turbulente gang van zaken van dag tot dag. Nu Vlaanderen en Wallonië steeds verder uit elkaar drijven, dringt zich opnieuw de vraag op: waarom wilde het Zuiden zich destijds van het Noorden afscheiden? Was de breuk onvermijdelijk of had het ook anders kunnen aflopen? Willem de Bruin laat zien hoe de dynamiek van de opstand de hoofdrolspelers soms een andere richting op stuurde dan hen aanvankelijk voor ogen stond.

In De dingen die je vergeet onderzoekt Gijs van der Sanden wat het betekent om te rouwen nadat hij als jonge twintiger allebei zijn ouders onverwachts verloor.

In De dingen die je vergeet onderzoekt Gijs van der Sanden wat het betekent om te rouwen nadat hij als jonge twintiger allebei zijn ouders onverwachts verloor. Aan de hand van herinneringen, beschouwingen en zelfonderzoek probeert hij antwoorden te vinden op de grote en kleine vragen rondom rouw en verlies. Hoe blijf je overeind staan als je beide ouders er niet meer zijn? Waarom roept het woord 'wees' zoveel aversie in hem op? Waarom is het zo moeilijk om de ander deelgenoot te maken van een verlies? Is rouw ooit klaar? Al schrijvende komt hij steeds dichter bij de kern van zijn gemis. In glasheldere bewoordingen legt Gijs van der Sanden uit wat er verkeerd is aan de manier waarop we rouw in een door zelfverbetering en geluk geobsedeerde wereld zijn gaan benaderen: als een verhaal met een begin en een eind. De dingen die je vergeet is zijn persoonlijke zoektocht naar een nieuw narratief. 'Van der Sanden schrijft met zowel journalistieke als literaire pen; toegankelijk en gestileerd.

Louis Couperus laat in Van oude mensen, de dingen die voorbijgaan zien dat een trauma, 60 jaar geleden veroorzaakt, generatie op generatie kan doorzieken, omdat het in een familie leugen op leugen heeft doen stapelen. O God, neen... neen, niet oud worden, jong te sterven, jóng te sterven, en niet ieder jaar meer enmeer de Angst te voelen drukken op zijn kleine, ijdele en, voor wat komen zou, zo kinderlijk bange ziel... en niet ieder jaar meer en meer de knaging aan zijn hart te voelen knabbelen, als een beest, dat het in hem wegvrat, en niet jaren-, jarenlang dat stille leed in zich te voelen wenen, nooit uitgezegd en aan niemand getoond en - kwam zij terug - zelfs aan Elly niet, omdat hij met een glimlach haar dan zou willen verzekeren, dat hij haar begreep in haar aspiraties en ze eerbiedigde, en ze goed vond, en mooi!