Overleven in de wildernis - Miriam Lancewood - ebook

Na de succesvolle bestseller ‘Mijn leven in de wildernis’ verschijnt nu ‘Liefde in de wildernis’ door Miriam Lancewood. In dit boek leven Miriam Lancewood en haar man Peter twee jaar als nomaden in de bossen van Europa en langs de kustlijn van Turkije. Het is een leven zonder enige zekerheid, maar vol liefde, overleven en zelfontdekking.   Totdat Peter ernstig ziek wordt en overleven in een heel ander daglicht komt te staan. Heeft Miriam Lancewood genoeg geleerd in de wildernis van Nieuw-Zeeland om ook dit persoonlijke drama te overleven? Openhartig vertelt Miriam in haar nieuwe boek ‘Liefde in de wildernis’ wat zij denkt en voelt.   Miriam Lancewood (1983) is geboren en getogen in de Achterhoek. Ze was een competitieve polsstokhoogspringer en studeerde Lichamelijke Opvoeding. Tijdens een van haar reizen in Afrika en India ontmoette ze de 30 jaar oudere Peter Lancewood.

Wil jij leren hoe je je voorbereidt op een zelfvoorzienend bestaan? In Overleven in de wildernis deelt Miriam Lancewood haar ervaringen en praktische survivaltechnieken. Miriam woonde zeven jaar in de wildernis van Nieuw-Zeeland en trekt nog steeds maandenlang door ongerepte natuur. Ze weet als geen ander hoe het is om volledig op jezelf aangewezen te zijn. In dit boek ontdek je hoe je je mentaal en praktisch voorbereidt op een leven buiten de gebaande paden. Met inspirerende verhalen en praktische adviezen laat Miriam zien hoe je meer zelfredzaam en onafhankelijk wordt. Of je nu een avonturier bent of gewoon wilt leren hoe je beter voorbereid bent op uitdagende situaties - Overleven in de wildernis is jouw gids naar een vrijer leven. 'In dit boek leer je nieuwe inspirerende wijsheiden en word je gemotiveerd om mentaal sterker te worden en zelf het avonutuur aan te gaan. Miriam inspireert de lezer zichzelf te laten zien, of onzichtbaar te zijn. Om vreemden te durven vertrouwen en

Nu ervaar ik die lange tijd op de gesloten afdeling als de slechtste tijd van mijn gehele opname. De verpleging vond ik wel oké. Maar mijn psycholoog kwam in mijn beleving ernstig tekort, met name omdat ik geen goed werkend antidepressivum had en geen gesprekken met een psychiater. Op een dag werd ik dan toch een keer opgeroepen door de afdelingspsychiater van de gesloten afdeling. Maar helaas ..., ook hij experimenteerde niet met andere pillen. Hij zei alleen "dat ik de kans moest krijgen op een beter leven". Maar hoe? Er werd weer geen plan gemaakt en ik moest weer verder. Het is zo jammer dat in de GGZ de focus ligt op met name klinisch herstel. Maar functioneel herstel, persoonlijk herstel en maatschappelijk herstel? Daar is in de GGZ geen tot weinig aandacht voor. Dat zie ik als een groot gebrek in de zorg! In deze woonvorm is dan ook mijn verdere herstel pas begonnen: ik functioneer nu goed, ik heb zingeving in mijn leven en ik woon in feite in de maatschappij, waar ik voor