Niemand zeggen - Karen Rose - ebook

Chicago #1. Mary zet haar dood in scène om uit een gewelddadig huwelijk te ontsnappen. Ze bouwt elders een nieuw en gelukkig leven op. Maar dan is haar man haar toch op het spoor…

Helen Grace is de heldin van de populaire thrillerreeks van M.J. Arlidge.

De enige uitweg die Mary Grace Winters ziet om haar gewelddadige huwelijk te ontvluchten, is het in scène zetten van haar eigen dood en die van haar zoontje Tom. Voorzien van een nieuwe identiteit, in een nieuwe stad, heeft ze als Caroline Stewart een veilig nieuw leven opgebouwd, samen met haar zoon. De nachtmerrie die ze negen jaar geleden verliet raakt steeds verder op de achtergrond. Ze lijkt er zelfs in te slagen een liefdesrelatie op te bouwen met Max Hunter, een hoogleraar aan de universiteit van Chicago, waar ze werkt.Maar wanneer haar verleden zich openbaart en haar eerste man haar en haar kind op het spoor is, realiseert ze zich dat hij niet zal rusten voordat hij haar, en iedereen om haar heen, vernietigd heeft…

Deel 10 van de Helen Grace-serie Na covid-19 bevindt het land zich in een van de zwaarste recessies ooit. Nog nooit heeft inspecteur Helen Grace met zo veel geweld en onrust te maken gehad. Voor het eerst in haar leven is ze bang om de controle te verliezen: haar trouwe partner Charlie is met zwangerschapsverlof en tegelijkertijd doet haar collega Joseph Hudson er álles aan om haar het leven zuur te maken. Drie moordzaken houden Helen 's nachts wakker: een oude, rijke man, vermoord tijdens een inbraak in zijn immense huis; een jonge zorgmanager, in haar auto doodgestoken met een schroevendraaier; en een jonge studente, aangerand en doodgeknuppeld in het plaatselijke park. Dan krijgt ze bericht dat de privédetective die onderzoek deed naar deze zaken levend in brand is gestoken. Net als Helen dacht hij dat zo veel geweld in korte tijd geen toeval kon zijn, maar zelfs met deze aanwijzing kan ze het verband niet zien. En de tijd begint te dringen, want de dader gaat geen enkele uitdaging

Het beleid vraagt erom, het geldt als een van de belangrijkste kwaliteitscriteria in de zorg en het is een nationaal ideaal: de bevordering van autonomie. Maar bij sommige mensen zou het niet kunnen. Of hooguit als het om kleine keuzes gaat, bijvoorbeeld welk beleg er op brood moet. Onder hen, mensen met een ernstige verstandelijke beperking en moeilijk verstaanbaar gedrag (EVB+) waarover dit boek gaat. Autonomie zou voor deze groep praktisch zowat onmogelijk en theoretisch problematisch zijn. Uit het empirisch onderzoek waarvan in dit boek beeldend verslag wordt gedaan, blijkt echter wat anders: in de praktijk wordt autonomie wel degelijk succesvol bevorderd. Door inventieve en toegewijde werkers, tijdens heel gewone handelingen, op tientallen aspecten van het alledaagse leven. De mens met EVB+ helpen het leven te kunnen leiden dat hem of haar past en goed doet. Het leven waar mee hij of zij samenvalt. Minder inperking en meer grip op het eigen bestaan. Het kan wel. Zulke autonomie is

Dit boek bevat een schat aan activiteiten die toegepast kunnen worden in hulpverlening en begeleiding. Meer dan 100 opdrachten bieden de mogelijkheid om vorm te geven aan veranderingsprocessen. De theorie uit dit boek is daarbij een essentieel hulpmiddel.In deze herziene uitgave is een unieke combinatie gemaakt van activiteiten in de welzijnssector en technieken uit projectmanagement. Zowel in welzijn als in management wordt gestreefd naar een verbetering. En of het nu gaat om een verbetering van welbevinden en welzijn, van situaties en omstandigheden, van organisaties of van resultaten en producten, in alle gevallen komen veranderingsprocessen op gang en worden mensen gemotiveerd om tot verbeteringen te komen. In dit boek zijn beiden samengebracht. Dit heeft geleid tot een transparante theorie over veranderingstrajecten, uitgewerkt met activiteiten. Centraal hierbij staat de motivatie om tot verandering te willen en kunnen komen. Zo leert men veranderen en wordt de deelnemer weer mede

Henk van Straten groeide op in Eindhoven met drie oudere halfbroers, zijn stiefvader en zijn moeder, om in de weekenden met diezelfde moeder naar zijn vader in Rotterdam te rijden. Zijn stiefvader was hem liever kwijt dan rijk, dacht hij. Zijn moeder, gevangen tussen twee mannen, was aldoor somber en vertrok op zijn vijftiende naar Curacao. Zijn broers waren zijn broers, maar toch ook weer niet. Wij zeggen hier niet halfbroer is een humoristisch, schrijnend, maar liefdevol verhaal over een kind dat dacht altijd vrolijk te moeten zijn en, later, over een puber die eenzaam drugs gebruikte op zijn zolderkamertje en opging in zowel de punk- als de gabbercultuur. Zoals Van Straten zelf zegt: 'Gewoon een jeugd, net zoals mijn leven gewoon een leven is.' Dat kan zo zijn, maar Wij zeggen hier niet halfbroer is geenszins 'gewoon een boek'. Met dezelfde haarscherpe en ontroerende observaties die we kennen van zijn persoonlijke stukjes en zijn columns voor Volkskrant Magazine toont Van Straten

De neiging op de werkvloer je mond te houden over ongewenst gedrag of potentiële risico's is wijdverbreid. Alleen realiseren we ons dat niet. Dus plakken we nog steeds etiketten als 'angstcultuur' en 'onveilig' op organisaties en mensen, alsof zij de uitzondering zijn. We winden ons er collectief over op dat zíj́ (de leidinggevende, de projectleider, het MT …) niet ingrijpen. Maar we hebben niet in de gaten hoe vaak ook wij er zelf het zwijgen toe doen.   Over het algemeen wordt gedacht dat je uitspreken op de werkvloer simpelweg een kwestie is van persoonlijke moed, dus worden we gestimuleerd ons uit te spreken. Maar dit is naïef en zal geen verandering brengen. Het zal hooguit leiden tot cynisme en verplichte schijngesprekken.   In dit wetenschappelijk onderbouwde én praktische boek neemt Gytha Heins je mee in de resultaten van haar onderzoek en legt ze uit hoe je op een constructieve manier de status quo kunt uitdagen. Ook als je perspectief afwijkt en je daarmee relaties tijdelijk

Ervaringen met dood, verlies en rouw roepen al snel ongemak op. Als een collega ernstig ziek is, een vader op de school van je kind is overleden, of als je hoort dat die vriendin van vroeger niet lang meer te leven heeft. Wat zeg je dan? 'Ik weet niet wat ik zeggen moet…' helpt je op weg om het gesprek toch aan te gaan of een troostende schouder te bieden. Daarnaast geeft het ook handreikingen hoe je met je eigen partner of ouders over de laatste levensfase kan praten. Dit boek biedt praktische tips en slimme handvatten om de juiste woorden te vinden en er op het cruciale moment voor de ander te zijn.'Ik had gewild dat dit boek er vorig jaar al was, toen ik mijn vader Max verloor.' - Natascha van Weezel, schrijver/journalist'Dit boek zou feitelijk door iedereen gelezen moeten worden! Als we allemaal zouden weten hoe we een ander een steuntje in de rug kunnen bieden ten tijde van verdriet, verlies of rouw, dan zou de wereld er al een heel stuk beter uitzien.' - Hebban

'Met een ongeëvenaarde neus voor goede verhalen zoekt Sterkenburg de mens, de jongens, achter de extreemrechtse hooligans, studentikoze intellectuelen en neonazi's. Dit boek is een net zo schokkende als alledaagse inkijk in de leefwereld van radicaal- en extreemrechts.' - Beatrice de Graaf Drie jaar lang volgt journalist en onderzoeker Nikki Sterkenburg ruim veertig radicaal- en extreemrechtse activisten. Ze schuift aan bij neonazi's met Wehrmacht-helmen in de keuken, interviewt de moskeebezetters van Identitair Verzet en maakt van dichtbij de opkomst van studiegenootschap Erkenbrand mee. Ze wil weten wie ze zijn, wat ze beweegt en hoe ze te werk gaan. Zeker nu ze niet meer altijd te herkennen zijn aan kale koppen en nazisymbolen, maar juist hun activisme combineren met een baan en een rijk sociaal leven buiten de beweging. Ze spreekt met hen over hun verleden ('die oorbellen vond mevrouw Rost van Tonningen maar niks'), het heden ('ik ben liever extreemrechts dan extreem slecht') en