Lotte in Weimar - Thomas Mann - ebook

Goethes jeugdliefde keert terug Weimar, 1816. In een deftig hotel arriveert een elegante dame op leeftijd: Hofrätin Charlotte Kestner-Buff, de Lotte die model stond voor de aanbeden geliefde in Goethes wereldberoemde debuutroman Die Leiden des jungen Werthers. Charlotte, wier komst de stad in rep en roer brengt, gebruikt een bezoek aan bloedverwanten als voorwendsel om die beroemde jeugdvriend weer te zien. Als ze enkele dagen later bij hem te gast is, volgt een ontnuchtering. Thomas mann schreef Lotte in Weimar, dat zou verschijnen in 1939, tijdens zijn zelfgekozen ballingschap. Door zijn verbeelding van het klassieke Weimar, met Goethe als stralend én tragisch middelpunt, houdt hij nazi-Duitsland een spiegel voor. De vertaling van Tinke Davids werd voor deze nieuw editie geheel herzien door Frank Schuitemaker.

Als jongeman van nog geen achttien jaar oud maakte Thomas Mann voor het eerst een uitvoering mee van Wagner. Het was de Lohengrin in de stadsschouwburg van zijn geboorteplaats Lübeck en hij was óm. Altijd weer zou hij getuigen van deze eerste, allesbepalende ervaring. Wagner is in meerdere opzichten belangrijk geweest in het leven van Thomas Mann. Want toen hij in 1933, kort na de machtsovername door Hitler, een lezing hield over Wagner die de nazi's in het verkeerde keelgat schoot, kon hij na een tournee naar onder meer Amsterdam en Parijs, niet meer naar Duitsland terugkeren. Wagner was inmiddels ingelijfd bij het nationaal-socialisme in Hitler-Duitsland. In deze monografie over de relatie van Thomas Mann met Wagner wordt uitvoerig stilgestaan bij het leven en werk van de maestro die altijd tegenstrijdige reacties heeft opgeroepen. Dit niet in de laatste plaats door de geschiedenis die aan hem kleeft. De onweerstaanbare bekoring die voor Thomas Mann uitging van de opera's van Wagner,

Door haar verregaande bescheidenheid is groothertogin Sophie van Saksen Weimar Eisenach - dochter van koning Willem II - in onze vaderlandse geschiedenis totaal over het hoofd gezien. En toch is deze kleine Oranjeprinses een vrouw van wereldformaat, die voor de cultuur meer betekenis heeft gehad dan welke Oranjevorst ook. Op achttienjarige leeftijd werd zij uitgehuwelijkt aan erfgroothertog Carl Alexander. Zo houdt ze haar intocht in Weimar, dat sinds de dood van Goethe teert op de roem van weleer. Hier ontplooit zij haar grote talenten: zij ontvangt Franz Liszt en Hans Christian Andersen aan haar hof en verricht op sociaal gebied baanbrekend werk. Bovendien heeft zij de zorg voor haar familie in Den Haag, waar de Oranjedynastie wankelt door het wangedrag van koning Willem III. Bitter teleurgesteld in haar verwrongen huwelijksleven en in de huwelijken van haar kinderen ontvangt Sophie aan het eind van haar leven de felbegeerde erfenis van Goethe. Met het door haar in Weimar gebouwde

Thomas Mann (1875 Lübeck-1955 Zürich) maakte er in zijn dagboeken geen geheim van dat zijn eerstgeborene Erika en het nakomertje Elisabeth zijn oogappels waren. Hier tegenover was zijn relatie met Monika slecht en die met zijn drie zonen problematisch. Alle Mann-kinderen hadden een uitzonderlijke jeugd in een gezin waarin hun beroemde vader, de Nobelprijswinnaar Thomas Mann, in het middelpunt stond. Golo Mann, die een gelauwerde filosoof en historicus werd, Monika die ook ging schrijven en de musicus/literatuurwetenschapper Michael Mann hebben een lastige start gehad, omdat ze zich niet erkend voelden door hun vader. De plotselinge dood van Michael Mann in de nacht van 31 december op 1 januari 1977 door een overdosis slaappillen, voedde bovendien de mythe dat de dagboeken van zijn vader te confronterend voor hem waren. Centraal in dit boek staat de vraag hoe de invulling van het vaderschap door Thomas Mann tegenover zijn zes kinderen, van invloed was op hun latere levensloop. Als de

“Een schrijver heeft, zonder dat hij handelt, een geweten voor degenen die handelen” - Heinrich Mann Literatuur die een missie wil uitdragen baart monsters, aldus Thomas Mann, (1875 Lübeck - 1955 Zürich). Hij maakte zich sterk voor een niet-politiek geëngageerd schrijverschap. Hier tegenover vond zijn collega-broer Heinrich dat het de taak was van een schrijver om de mensen de weg te wijzen. Het verschil in opvatting leidde bij het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog in het najaar van 1914 tot een groot conflict tussen de twee. Heinrich schreef zijn Zola-essay waarin hij zich keerde tegen schrijvers als zijn broer, die zijns inziens geen respect verdienden. Het antwoord van Thomas lag besloten in zijn statement dat “beschavingsliteratoren” als Heinrich het volk een utopie voorspiegelden, wat hen veel kwalijker viel te nemen. Pas in januari 1922 werd het conflict bijgelegd. Gedurende de schrijfcarrière van ruim vijftig jaar van Thomas Mann was hij innig verstrengeld met de belangen van