In de zon kijken - Anne Provoost - ebook

Choë woont met haar ouders en haar halfzusje op het Australische platteland. Als haar vader na een val van zijn paard om het leven komt, probeert haar moeder het bedrijf draaiende te houden. Langzaam verliest ze haar greep op de situatie.

Hoe kunnen we iets wat voor ons allen even finaal als raadselachtig is als de dood leren begrijpen en accepteren? Yalom laat zien hoe een droom, een verlies, een traumatische ervaring, de dood of ziekte van een dierbare of gewoon de naderende ouderdom keerpunten kunnen zijn op weg naar een zinvoller leven, als wij er tenminste de inspiratie aan kunnen ontlenen om onze prioriteiten te verleggen en meer risico s te nemen voor een bevredigender en liefdevoller leven. Zo leren we oprechter te communiceren met de mensen van wie we houden, te stoppen met dingen die we niet willen doen en de schoonheid van het leven bewuster te ervaren.

Verweven. Dat is een woord dat vaak terugkomt in de verhalen van ouders die hun kind verloren, recent of langer geleden. Want de pijn blijft, je blijft altijd ouders van je kind dat gestorven is. Misschien duurt die pijn door de tijd heen wat korter. Maar die scheut van verdriet en leegte kan er ieder moment weer z n. Zoveel jaar geleden is één dag. Daarom is deze bundel met verhalen van ouders van overleden kinderen een oproep tot ons allemaal: om aandacht te hebben en te houden voor die pijn, om dat verdriet niet dood te zwijgen, om te zien hoe ouders met vallen en opstaan proberen hun kind of kinderen te verweven in hun leven, ook door de dood heen. De verhalen van deze ouders gaan je door merg en been en geven je tegelijk inspiratie. Want als je het leven niet meer kunt terugdraaien - en dat kunnen ze niet, nooit meer - dan kun je zelf nog wel een draai aan jouw leven geven. Ouders van overleden kinderen zijn in die zin ook een voorbeeld voor ons allemaal: omdat ze voorleven hoe je

Nederland wordt ook wel het afvoerputje van Europa genoemd. Hoewel het een wat negatieve klank heeft, betekent dit een ongekende vogelrijkdom in wat wij nu de Delta noemen. Zoet en zout op korte afstand van elkaar, evenals diep en ondiep water, droog en nat, open en besloten gebieden. Van de zee, via de duinen (zand, struweel én bos) naar de polders. In deze polders vind je zowel grootschalige landbouw, als uitgestrekte natuurgebieden met kletsnatte graslanden, moerassen en rietlanden. Ieder landschap heeft zijn eigen vogelsoorten. Met ieder seizoen verandert de soortensamenstelling. Daarmee verveelt het vogelleven van de Delta nooit, of je nu van machtige roofvogels, zeldzame kustvogels of opgewekte weidevogels houdt. Maar waar vind je nu al die soorten? En wanneer moet je dan op pad? Het antwoord op deze vraag vind je in deze Natuurgids Vogels kijken in de Delta. De gids is geschreven door lokale vogelliefhebbers; zij wijzen je graag de weg naar de mooiste gebieden en vogelsoorten.

Nederland wordt ook wel het afvoerputje van Europa genoemd. Hoewel het een wat negatieve klank heeft, betekent dit een ongekende vogelrijkdom in wat wij nu de Delta noemen. Zoet en zout op korte afstand van elkaar, evenals diep en ondiep water, droog en nat, open en besloten gebieden. Van de zee, via de duinen (zand, struweel én bos) naar de polders. In deze polders vind je zowel grootschalige landbouw, als uitgestrekte natuurgebieden met kletsnatte graslanden, moerassen en rietlanden. Ieder landschap heeft zijn eigen vogelsoorten. Met ieder seizoen verandert de soortensamenstelling. Daarmee verveelt het vogelleven van de Delta nooit, of je nu van machtige roofvogels, zeldzame kustvogels of opgewekte weidevogels houdt. Maar waar vind je nu al die soorten? En wanneer moet je dan op pad? Het antwoord op deze vraag vind je in deze Natuurgids Vogels kijken in de Delta. De gids is geschreven door lokale vogelliefhebbers; zij wijzen je graag de weg naar de mooiste gebieden en vogelsoorten. …

Toen premier Shinzo Abe verkleed als het stripfiguurtje Super Mario zijn opwachting maakte bij de Olympische Spelen in Rio, was het voor de hele wereld duidelijk: de tijden in Japan zijn veranderd. Het altijd zo gesloten land, dat eeuwenlang de eigen cultuur en tradities koesterde, stelt zich open voor de buitenwereld. Omdat de economie al tijden hapert, moeten toeristen uitkomst bieden. 'Een nieuw Japans tijdperk' is aangebroken, aldus Abe. Zou het waar zijn? Is er werkelijk een nieuw Japan opgestaan dat de buitenwereld omarmt? De oude cultuur en tradities lijken in bullettreinvaart te worden omgevormd tot een hypermoderne, globale samenleving. In het Olympische jaar 2020 worden veertig miljoen buitenlandse bezoekers in Japan verwacht, bijna vijf keer zoveel als in 2010. Missie geslaagd, zo lijkt het. Maar achter de campagne om de Olympische Spelen, in de verborgen ramen-restaurants en sushi-shops van Tokio, op het platteland, in de wereld van de sumoworstelaars en op tal van andere