Ik kan je niet vergeten - Ashley Royer - ebook

Rouwverwerking voor kinderen

'Ik zal je nooit vergeten' is het weemoedige verhaal van twee vrouwen die ontdekken wat liefde is, voorgelezen door de auteur zelf.

Tijdens de lange coronaperiode deed de Italiaanse schrijver Paolo Giordano wat schrijvers nu eenmaal doen: hij observeerde de situatie en probeerde een wereld te begrijpen die ineens vreemd en bedreigend was. Maar hij reageerde ook als academicus: hij probeerde de oorzaken en gevolgen te duiden, te luisteren naar de deskundigen en zijn eigen gedachten te ordenen. Zo vormde zich een uniek coronadagboek over een jaar van grote verandering en een reflectie op een unieke, onvergelijkbare periode in ons bestaan. Giordano brengt niet alleen een verhelderende terugblik op deze ingrijpende tijd, maar in Wat ik niet wil vergeten gaat hij op zoek naar een nieuwe balans tussen rede, emotie en verwachtingen. Want we zullen, wanneer de storm eindelijk is gaan liggen, op zoek moeten naar een nieuwe, toekomstbestendige manier van leven.

Dit herinneringsboek kan kinderen helpen bij het verwerken van hun verdriet. Zij kunnen erin vastleggen wat er gebeurt als iemand, die belangrijk is voor hen, doodgaat. Ook hun herinneringen aan de persoon kunnen er een plek in krijgen. Het is bestemd voor kinderen tot 12 jaar. Het is zowel in de gezinssituatie als op school bruikbaar.

'Ik wil je nooit vergeten' is een troostrijk prentenboek voor kinderen die een dierbare verloren hebben. Een jong meisje heeft iemand verloren van wie ze heel veel houdt. Ze maakt een doos waarin ze momenten en herinneringen verzamelt, en ze vertelt over hoe ze zicht voelt. Achterin het boek vind je meer informatie en tips om kinderen verder te helpen in hun rouwproces. Dit prentenboek maakt rouw bespreekbaar en helpt om het gesprek met kinderen aan te gaan. Door het unieke perspectief is het een universeel verhaal, dat gelezen kan worden bij het overlijden van een vriend, familielid of zelfs een huisdier.

Een aangrijpend verslag van het impactvolle proces tegen Dominique Pelicot, waarin Gisèle pleitte voor een openbaar proces met vertoning van videobewijs en zo de ernst van misbruik binnen het gezin wereldwijd onder de aandacht bracht 'Dit is het verhaal van een serieverkrachter die zijn slachtoffers drogeerde om zijn misdaden te plegen; van een kapot systeem dat hem jarenlang aan gerechtigheid liet ontsnappen; van een gezin dat is gebouwd op een leugen. Dit is mijn strijd voor de waarheid.' Caroline Darian Op 19 december 2024 eindigde het proces van Mazan, waarin 51 mannen werden beschuldigd van verkrachting van dezelfde vrouw, Gisèle Pelicot. De rechtszaak was ongekend vanwege de omvang, de impact, en de moed van Gisèle. Caroline Darian, de dochter van het slachtoffer en de veroordeelde, biedt haar unieke perspectief op deze tragedie, onthult wat in het onderzoek is weggelaten en zet haar onvermoeibare strijd tegen chemische onderwerping en voor het onthullen van de waarheid voort.

Informatie sneller opnemen, verwerken en onthouden. Tijdens het lezen denk je vaak aan andere dingen en kom je er halverwege de pagina achter dat je eigenlijk geen idee meer hebt wat je net hebt gelezen. Herkenbaar? Je bent niet de enige. Daarnaast lezen we vaak alleen nog maar scannend een artikel of slaan soms stukken tekst over, omdat we simpelweg te langzaam lezen. We missen hierdoor informatie. Wat voor effect heeft dit op ons werk en onze studie? Op een bepaalde manier worden we weer analfabeet. We kunnen niet meer omgaan met de grote hoeveelheid informatie die we dagelijks moeten verwerken. • 93% van de mensen is snel afgeleid tijdens het lezen • 84% kan de volgende dag de informatie niet meer reproduceren • 72% scant alleen maar informatie, omdat ze te langzaam lezen om alles te lezen Hoe ga je om met informatie? Hoe zorg je ervoor dat het makkelijker wordt om informatie te verwerken? Hoe zorg je ervoor dat het minder inspanning en vooral ook minder tijd kost om alle informatie

'Vergeet niet te vergeten' van Raffaele Morelli gaat over de kunst van het leven. Hij bepleit dat deze kunst voor een groot deel uit vergeten bestaat. Vergeten geeft ons namelijk een vorm van vrijheid: door de dingen te vergeten die ons niet meer dienen, zijn we in staat om ons pad telkens opnieuw te hervatten, zonder beperkingen of lasten. Hoe meer we ons ontdoen van ons verleden en onze fictieve identiteiten, onze meningen en gewoonten, des te meer ruimte we in onszelf maken en hoe meer we naar boven kunnen halen wie we werkelijk zijn. We hebben vaak de neiging om ons vast te klampen aan ons verleden, koppig vast te houden aan herinneringen die niet langer nodig zijn. En zo worden verraad, teleurstellingen en traumatische gebeurtenissen uiteindelijk een zware last die we ons hele leven met ons meedragen en die ons verhinderen om gelukkig te zijn. In werkelijkheid hebben onze hersenen het verleden al overwonnen, ze hebben zich al aangepast, ze zijn verdergegaan. Wij zijn het die

Om niet te vergeten is voor Cecile Clappers een verzameling van inspirerende momenten uit het dagelijks leven. In korte teksten en gedachten geeft ze leven, liefde, vriendschap, tijd en afscheid een plek. Opdat ze niet vergeten worden door haarzelf en door de lezer. In 2010 verscheen Cecile's eerste boek Cezieltjes bij Uitgeverij Palmslag. In Om niet te vergeten maken de 'Cezieltjes' deels plaats voor nieuwe verhaallijnen en vormen. Het zijn de korte teksten en woorden in beide boeken die de schrijfstijl van Cecile Clappers zo goed typeren. In haar verhalen streeft ze ernaar te schrijven in wat zij noemt 'pure taal': taal waarbij in heldere en simpele woorden een verhaal wordt verteld met daarin een kleine kern die - hopelijk - een glimlach ontlokt bij de lezer. Tijdens een schrijfopdracht voor haar opleiding Kindertherapie in 2006 ontdekte Cecile Clappers (1976) haar passie voor het schrijven van korte, bondige verhalen. Ze ontwikkelde daarin een eigen vertelvorm die ze, met

Laat herinneringen los die je niet langer nodig hebt 'Vergeet niet te vergeten' van Raffaele Morelli gaat over de kunst van het leven. Hij bepleit dat deze kunst voor een groot deel uit vergeten bestaat. Vergeten geeft ons namelijk een vorm van vrijheid: door de dingen te vergeten die ons niet meer dienen, zijn we in staat om ons pad telkens opnieuw te hervatten, zonder beperkingen of lasten. Hoe meer we ons ontdoen van ons verleden en onze fictieve identiteiten, onze meningen en gewoonten, des te meer ruimte we in onszelf maken en hoe meer we naar boven kunnen halen wie we werkelijk zijn. We hebben vaak de neiging om ons vast te klampen aan ons verleden, koppig vast te houden aan herinneringen die niet langer nodig zijn. En zo worden verraad, teleurstellingen en traumatische gebeurtenissen uiteindelijk een zware last die we ons hele leven met ons meedragen en die ons verhinderen om gelukkig te zijn. In werkelijkheid hebben onze hersenen het verleden al overwonnen, ze hebben zich al aa…