Huisje, boompje, buikje - Bastiaan Ragas - ebook

Jill Mansell, daar word je vrolijk van! Wanneer Molly na een reeks foute mannen eindelijk een leuke tegenkomt, houdt ze toch de boot af. Waarom? Het is haar buurman!

Huisje boompje beest is een schurende komedie over verboden verlangens in de buitenwijk.

Huisje, boompje, beestje... maar dan op mijn manier

Striptekenares Molly Hayes woont in het rustieke dorp Briarwood. Wat relaties betreft heeft ze weinig geluk: ze valt altijd op foute mannen. Vlak na haar laatste break-up krijgt ze een nieuwe buurman: de Londenaar Dexter Yates. Hij is knap, single en heeft een baby. Er is gelijk een enorme aantrekkingskracht tussen Molly en Dex, maar Molly houdt de boot af. Liever een goede buur dan weer een foute vriend, denkt ze. Maar hoe lang houdt ze vol? Jill Mansell is een absolute bestsellerauteur. Van haar boeken zijn al meer dan twee miljoen exemplaren verkocht. Ze schrijft heerlijke feelgood romans, altijd met humor en romantiek.

In 2018 voelt Eva een knobbel in haar borst. 'Niets om je zorgen over te maken', zegt haar huisarts. Logisch ook. Borstkanker krijg je toch niet als je 21 bent? Nou, dus wel. Een jaar later wordt ontdekt dat de knobbel wel degelijk kwaadaardig is. Eva belandt in een medische en psychologische achtbaan vol onderzoeken, operaties en vragen. Kan mijn borst behouden blijven? Wat gebeurt er met mijn haar? Zal ik nog moeder kunnen worden? Maar vooral: overleef ik dit? 'Doodsangst. Ik ken de term natuurlijk wel, maar ik kon me er tot nu toe niks bij voorstellen. Doodsangst heeft iemand in een film die bedreigd wordt met een pistool, of iemand die met zijn blote handen aan de rand van een diep ravijn hangt. Niet een vrouw van 22 die een gewoon leven leidt, met een baan en een vriend en een familie. Maar ja, zo iemand heeft meestal ook weinig reden om bang te zijn dat ze doodgaat.' Huisje, boompje … borstkanker is geen somber verslag van het verloop van een ernstige ziekte, maar een verhaal vol

In het debat over eicelinvriezing overheersen extreme stellingen. Er lijken maar twee kampen te zijn. De voorstanders juichen de reproductieve technologie toe als een bijdrage aan de vrouwenemancipatie. De tegenstanders veroordelen ze juist als een onderdrukking van de vrouw, of zelfs van de menselijke natuur. De jonge en debuterende filosoof Michiel De Proost betoogt in dit essay dat de vraag rond de emancipatorische werking van eicelinvriezing de verkeerde accenten zet. Als hulpmiddel grijpt hij naar de ideeën van eigentijdse feministische filosofen. Zijn voorstel luidt om eicelinvriezing te bestuderen als een verantwoordelijkheidspraktijk. Het is dus iets wat je niet zomaar in harde morele regels kunt gieten, maar alleen kunt begrijpen vanuit de ethische reflecties van de betrokken vrouwen zelf. Uniek is de methode die de auteur hanteert. Hij maakt gebruik van eenentwintig gesprekken met vrouwen die interesse hebben om hun eicellen in te vriezen. Deze conversaties brachten nieuwe