Destructieve relaties op de schop - Jan Storms - ebook

Met 'Destructieve relaties op de schop' schreef Jan Storms het standaardwerk op het gebied van psychopathie, waarvan sinds verschijning in 2010 al meer dan 25.000 exemplaren verkocht zijn.

Psychopathie is een ernstige stoornis van het geweten, zo laat Jan Storms in zijn standaardwerk 'Destructieve relaties op de schop' zien. Je geweten is je innerlijke sturing die je ontwikkeling draagt in verbondenheid met anderen. Bij ongeveer 1 op de 20 mensen is het licht van hun geweten zo zwak dat zij zich innerlijk niet kunnen ontwikkelen. Psychopaten zijn erop uit om mensen in hun omgeving kapot te maken. In relaties hebben deze mensen weinig te bieden en vaak richten zij met bedrog, manipulaties en (psychisch) geweld grote schade aan. 'Psychopathie' roept de gedachte opa an mensen die zonder enige wroeging gruwelijke misdaden begaan. Deze extreme gevallen die de publieke opinie sterk beroeren zijn zeldzaam. Buiten de context van deze zweer zware misdaden stelt men de diagnose bijna niet, terwijl dat wel zou moeten. De huis-tuin-en-keukenpsychopaat is eigenlijk nog gevaarlijker omdat hij meestal moeilijk te doorzien is en jarenlang een destructieve invloed kan laten gelden.

In Stad op de schop zien we het dagelijks leven in Groningen in de jaren 70 en 80. Mensen op straat, in het park en aan het werk en ook stadsgezichten, veelal genomen vanaf verrassende standpunten. De dia's van het Bureau Voorlichting gemeente Groningen, die behoren tot de collectie van de Groninger Archieven, vormen de basis van het boek. Het merendeel van de opnames is gemaakt door Peter Beukema die in dienst was van de gemeente Groningen. De jonge Beukema had de opdracht, dan wel vrijheid, met een camera door de stad te zwerven. Hij kwam uit op straatfotografie, bij voorkeur met 'technisch weer', die doet denken aan het werk van Ed van der Elsken. Het resultaat is een serie warme beelden, dichtbij de mensen van de stad, die een bijzonder beeld van de jaren 70 en 80 geeft.

Nadat de Reformatie in ons land voet aan de grond had gekregen, werden de kerken gezuiverd van alles wat aan de katholieke eredienst herinnerde. Dat is althans het gangbare beeld. Aan de hand van tal van voorbeelden uit oude stads- en dorpskerken laten de auteurs zien dat toch veel middeleeuwse interieuronderdelen (preekstoelen, koorhekken en orgels) gehandhaafd zijn en dat nieuwe (doophekken, pilaarbanken en tekstborden) eraan zijn toegevoegd. Ook staan de auteurs stil bij verwijderde onderdelen die later weer zijn teruggebracht, zoals doopvonten, muurschilderingen en nissen. Met speciale aandacht voor het vroegste protestantse zilveren avondmaalsgerei biedt 'Het kerkinterieur op de schop' een fraai overzicht van de interieurs van protestantse kerken en het gebruik ervan - met nadruk op de periode van 1572 tot halverwege de zeventiende eeuw.