De tranen der acacia's - Willem Frederik Hermans - ebook

In 1996 bracht Tonnie Luiken, de oprichter van de WFH-verzamelkrant, een bundeling artikelen uit onder de merkwaardige titel: WFH-verzamelkrant Sterfboek. In 1999 verscheen een tweede deel. Na de zelfgekozen dood van Luiken, op 10 mei 2004, zijn er allerlei plannen gesmeed om een derde Sterfboek uit te brengen. Maar steeds kwam het er niet van, wat te begrijpen is met zo'n onaantrekkelijke titel. Twintig jaar later is er niettemin een vervolg gekomen: een deel 3, dat toch ook weer op zichzelf staat. Er is veel geschreven over Hermans als een klagende, cynische man, die de wereld alleen kon beschouwen van zijn meest misantropische kant. Ongetwijfeld had Hermans dat ook allemaal in zich, maar in deze bundel komt vooral zijn meer humoristische en speelse natuur naar voren. In het hier voor het eerst gepubliceerde interview met Theo van Gogh is Hermans op dreef waar het erom gaat zijn teleurstelling over het vaderland te verbinden aan het komische. Zo erkent hij eindelijk een groot en

Bijna 500 pagina's nooit eerder gepubliceerde foto's, manuscripten en documenten Talloze studies zijn er verschenen sinds de dood van schrijver Willem Frederik Hermans (1921-1995), maar altijd bleef één aspect onderbelicht: zijn humoristische kant. Journalist Max Pam, hoogleraar geschiedenis aan de Rijksuniversiteit Groningen Hans Renders en vormgever Piet Schreuders brachten twee jaar door in het (gesloten) archief-Hermans en onderzochten nooit eerder gepubliceerde foto's, manuscripten en documenten, waaruit vooral de humor van de schrijver spreekt. Het universum van Willem Frederik Hermans bevat een rijke selectie uit dit materiaal, waarmee het beeld van Hermans als eeuwige ruziezoeker en misantroop grondig bijgesteld wordt. De zo vaak beschreven kille verhoudingen met zijn vermoorde zuster Corrie en zijn ouders blijken óók warm en liefdevol te zijn geweest. Bovendien krijgen we antwoorden op vragen zoals: hoe verliep zijn experiment met LSD en waarom ontving hij in zijn huis een

Frederik Willem van Eeden? Dat is toch de man van Walden, de schrijver van De kleine Johannes? Jazeker! Maar dit boek gaat niet over hem, het gaat over zijn vader die voluit dezelfde namen droeg. De oude Van Eeden was minstens zo begaafd als zijn zoon en minstens zo interessant. Van Eeden senior gebruikte zijn literaire talent niet voor fictie, maar voor het schrijven over natuur en landschap. Hij deed dit op een buitengewoon aantrekkelijke manier. Zijn pleidooi om natuurgebieden te behouden als monumenten van de natuur inspireerde Jac. P. Thijsse tot oprichting van de Vereniging Natuurmonumenten. Door alle aandacht voor Van Eeden junior, vervaagde de gedachte aan de vader. Dat Frederik Willem van Eeden senior vele verdiensten had, raakte in de vergetelheid. Ten onrechte. Het is tijd hem weer eens voor het voetlicht te halen. Marga Coesèl is biologe en als gastonderzoeker verbonden aan de Artis Bibliotheek van de Universiteit van Amsterdam. Zij is auteur van tal van publicaties over de

Het prestige van de Oranjes in de negentiende eeuw was grotendeels te danken aan de integere prins Frederik, die vaak optrad als troubleshooter en decorumbewaker in de familie. Het levensverhaal van deze tweede zoon van Willem I biedt een inkijkje in de 'inburgering' van het koningschap in Nederland. De prins was kroongetuige van het autocratische bewind van zijn vader, van de geruizeloze politieke omwenteling in 1848 én van de stuurloosheid onder Willem III. Door zijn hoofdrol in het leger, in de vrijmetselarij en in de Maatschappij van Weldadigheid werd Frederik zelf bruggenbouwer tussen monarchie en volk bij uitstek. De levenslange vriendschap met Wilhelm I, maar vooral ook zijn huwelijk met Louise van Pruisen, gaf hem bovendien een sleutelpositie in de 'internationale der monarchieën'. Wie een goed beeld wil krijgen van de wijze waarop de Oranjemonarchie zich in de negentiende eeuw heeft ontwikkeld, kan niet om prins Frederik heen. Anton van de Sande (1942) is emeritus bijzonder

Arthur Muttah groeit op tijdens de Tweede Wereldoorlog. De grimmige sfeer thuis, de conflicten met zijn ouders en zuster, de ongrijpbaar verraderlijke wereld van oorlog en verzet: het brengt hem tot een uitzichtloze identiteitscrisis. Wrok, afkeer en duister cynisme doortrekt deze roman, die bij verschijnen voor een storm van protest zorgde. Met name katholieken namen aanstoot aan het onfatsoenlijke karakter ervan. Met De tranen der acacia's wist Willem Frederik Hermans zijn naam in 1949 te vestigen.