De toekomst van de toegang tot het recht - Mies Westerveld - ebook

2020 lijkt een goed jaar voor een reflectie over de toekomst van de toegang tot het recht. De expertsessies over een ander stelsel van gesubsidieerde rechtshulp zijn afgerond, de rechtspraak worstelt met haar maatschappelijke effectiviteit en de overheid worstelt met de noodzaak om geschilbeslechting en (rechts-)hulp te digitaliseren. In dit essay probeert de auteur zich voor te stellen hoe de regelgeving en uitvoering er in 2035 uit zouden kunnen zien. Dat jaartal is willekeurig: 2035 kan ook best 2040 of 2045 zijn. De opbouw is als volgt: eerst wordt het centrale begrip 'toegang tot het recht' onder de loep genomen, daarna komen de 'strategieën' aan de orde om dit streefdoel te bereiken. Deze analyse richt zich op de discussie wereldwijd. Vervolgens wordt ingezoomd op de nationale invulling, nu en straks. De beschrijving volgt de drie niveaus van toegang tot het recht: informatievoorziening, belangenbehartiging en geschilbeslechting of -oplossing. Eén ding is zeker: de invulling van

Willen we de zorg in de toekomst ook goed en toegankelijk houden voor iedereen, dan zal de manier waarop we zorg leveren daadwerkelijk moeten veranderen.

Welke taak hebben schrijvers en uitgevers (en hebben de literatuur en de kunst in het algemeen) in het huidige tijdsgewricht dat op verschillende manieren en om verschillende redenen in een steeds vijandiger cultureel klimaat lijkt te resulteren?Het bedachtzame antwoord - in deze Joost Zwagerman Lezing 2025 - is een indrukwekkend en krachtig pleidooi voor de relevantie van literatuur: 'We dienen met trots te beseffen dat wij de schatbewaarders zijn van het geheugen van menselijke ervaringen en we dienen ons bewust te zijn van de verantwoordelijkheid die wij hiermee dragen in verwarrende en onzekere tijden, waarin grote behoefte bestaat aan waarachtigheid en waarheid.'

Het zijn moeilijke tijden voor katten. Hun snelle voortplanting zorgt voor overvolle asielen en hopeloze zwerfkatten. Daarenboven slingeren critici vanuit diverse hoeken verwijten naar hun onschuldig ogende kopjes. Mensen ondervinden overlast door opengescheurde vuilniszakken, geurhinder en nachtlawaai. De milieubescherming hekelt het jaaggedrag van katten en bombardeert de kat tot meedogenloze killer. Ook de kattenvoerindustrie staat niet stil en draagt bij aan milieuproblemen en dierenleed. Ondertussen worden sterilisatiewetten strenger en raakt de verkoop van raskatten in opmars… Is er nog plaats voor de gewone huiskat in onze maatschappij? Kunnen we onze geliefde viervoeter redden, zonder de belangen van andere mensen en dieren te negeren? Moraalfilosoof Rutger Lazou opent een controversieel en emotioneel beladen, maar broodnodig debat. We mogen de toekomst van de kat niet overlaten aan het toeval, we moeten ze zelf in handen nemen. Want als we de kat uit de boom kijken, zien we ze

Een leven zonder kerk? Het wordt steeds gemakkelijker om je dit voor te stellen. Gedurende zijn dertigjarig predikantschap zag predikant Aarnoud van der Deijl de kerk in Nederland meer dan halveren. Het bezorgde hem rouw; de fases van ontkennen tot berusten heeft hij allemaal doorlopen. Dit boek stelt existentiële en maatschappelijke vragen, niet alleen aan de kerk en de gelovigen, maar ook aan de samenleving als geheel. Alle plannen om de kerk aantrekkelijker te maken, hebben de kerk niet gered - maar redden we het wel zonder kerk? Kunnen we zonder de (oer)verhalen, de beelden en rituelen, de gemeenschap van mensen die naar elkaar omzien, de ethische reflectie, of leidt verlies daarvan automatisch tot 'verarming' van individu en samenleving? Aarnoud van der Deijl opent hierbij het gesprek. Vanuit zijn persoonlijke betrokkenheid analyseert Van der Deijl scherp en met mededogen 'zeven plannen die de kerk niet konden redden'. Maar hij stopt zijn betoog daar niet. Hij gaat te rade bij al

In de zorg draait het om wat er gebeurt op de werkvloer: de (vertrouwens)relatie tussen de patiënt en de zorgprofessional(s). De dynamiek in de zorg wordt ontwikkeld, geïnitieerd en geïmplementeerd op en door de werkvloer. Die dynamiek betreft innovatie en kwaliteits- en efficiencyverbetering. Dit zijn continue processen. Immers, patiënten, zorgprofessionals en de technologie en wetenschappelijke inzichten veranderen permanent. Het zorgstelsel en beleidsmaatregelen moeten erop gericht zijn om die dynamiek te faciliteren, het zogenoemde inspeelmodel. Dus niet andersom. Dit vraagt om vertrouwen. De werkvloer heeft dit vertrouwen in de afgelopen vijftig jaar meer dan verdiend. Er is de afgelopen jaren goede zorg tegen redelijke kosten geleverd. Natuurlijk heeft de overheid ook eigen authentieke verantwoordelijkheden voor algemene toegankelijkheid (omvang en samenstelling basispakket), solidariteit (zorgtoeslag, inkomensafhankelijke premie, eigen risico) en betaalbaarheid (de vaststelling

Waldo Heilbron, voorvechter van de dekolonisatie van onze geschiedenis, laat in De toekomst van het verleden zijn licht schijnen over het slavernijverleden van Nederland en de doorwerking en betekenis daarvan tot aan de dag van vandaag. Wanneer we onze kennis van ons verzwegen verleden willen verdiepen, zijn we aangewezen op nieuwe manieren van denken en onderzoek verrichten, betoogde hij al in 2006. De toekomst van het verleden is, net als Wij slaven van Suriname van Anton de Kom, een van de kernteksten van The Black Archives. Het is, ook in de huidige gesprekken over de omgang met het slavernijverleden, onverminderd relevant. Zoals Prof. Gloria Wekker stelt: Het vroeg moed om een vurig en tegendraads pleidooi te houden voor een andere versie van de geschiedenis.

'De toekomst van het Amazonewoud' laat op niet mis te verstane wijze zien dat dit uitgestrekte gebied in Zuid-Amerika met zijn bossen, savannes en rivieren behouden moet worden. In een heldere schrijfstijl neemt Pitou van Dijck u mee naar het grootste bos ter wereld, in de voetsporen van ontdekkingsreizigers en avonturiers. Verrijkt met vele, kleurrijke illustraties van Saskia Pfaeltzer toont dit boek de schoonheid van flora en fauna en het belang van de ecosystemen voor het voortbestaan van onze planeet.

Duizenden jaren was onsterfelijkheid alleen weggelegd voor de goden. Tegenwoordig willen verouderingsdeskundigen en transhumanisten dat mensen minstens honderd jaar in gezondheid kunnen leven om vervolgens snel en pijnloos de wereld te verlaten. In werkelijkheid begint de aftakeling kort na ons pensioen en duurt dan zo'n vijftien jaar. Hoe verhouden we ons tot de laatste levensfase? Bereiden ziektes en aftakeling ons voor op de dood? Is de zorglast van de laatste levensfase nog op te brengen als de hele samenleving ouder wordt? Zijn er grenzen aan de groei van de levensduur? Bestaat er zoiets als een juist moment van sterven? In De toekomst van het sterven onderzoekt Huijer onze omgang met veroudering en de dood, zowel op persoonlijk als maatschappelijk en politiek vlak. Dit boek is het achtste deel in de serie 'Vitale ideeën voor de wereld van morgen'. Deze serie behandelt levensnoodzakelijke vraagstukken en onderwerpen, telkens met het uitgangspunt: hoe willen we dat de wereld er

Rede uitgesproken bij de openbare aanvaarding van het ambt van bijzonder hoogleraar Bijzondere aspecten van het Privaatrecht vanwege de Marcel Henri Bregstein Stichting (Bregstein-leerstoel) aan de Universiteit van Amsterdam op 22 juni 2017 door R.H. de Bock.