De held van station Friedrichstrasse - Maxim Leo - ebook

Een geweldig, grappig en ontroerend verhaal over een videotheekeigenaar die per ongeluk een held wordt, over hoe leugens een eigen leven gaan leiden en de geschiedenis herschreven wordt.

Wanneer de niet zo succesvolle videotheekeigenaar Michael Hartung bezoek krijgt van een journalist verandert zijn leven op slag. Uit Stasi-rapporten zou blijken dat Michael in 1983 als seinwachter verantwoordelijk moet zijn geweest voor een spectaculaire massavlucht uit de ddr, waarbij 127 mensen via station Friedrichstrasse in het Westen terechtkwamen. Michael ontkent aanvankelijk, maar na een behoorlijke vergoeding en een paar biertjes is hij bereid om het verhaal te bevestigen. Hij is tenslotte nog nooit belangrijk geweest, nog nooit een held. Niet veel later voelt het leven, met alle media-aandacht, een boekcontract en een verfilming, als een droom. Maar dan ontmoet hij Paula die als klein meisje in die trein zat. De twee worden verliefd en Michael moet kiezen tussen de liefde of de leugen.

Johann Friedrich Herbart (1776-1841) was een Duits filosoof en psycholoog. Hij wordt beschouwd als de grondlegger van de pedagogiek als academische discipline. In de negentiende eeuw vond het werk van Herbart veel navolgers in Europa, de Verenigde Staten en zelfs daarbuiten. Dit zogenaamde herbartianisme vertaalde Herbarts werk naar een strikt regelsysteem. Dit was echter tegen de oorspronkelijke geest van Herbarts werk, welke in de tweede helft van de twintigste eeuw werd herontdekt. Herbart verzet zich juist tegen een autoritaire opvoedingsstijl. De school moet een plaats zijn waar de leerlingen worden aangemoedigd hun karakter te ontwikkelen en zelfstandig kennis te vergaren. De docent gaat hier een ondersteunende relatie aan, waarbij zij of hij de leerling stimuleert zelfstandig na te denken en te leren. Met deze ideeën was Herbart zijn tijd ver vooruit. In deze biografie wordt niet alleen het leven van Herbart in detail beschreven, maar ook de historische context waarbinnen hij

Johann Friedrich August Tischbein was rond 1800 een begrip in Duitsland. Als 's lands bekendste portretschilder vereeuwigde hij vorsten en vooraanstaande burgers in Duitsland en omringende landen. Dat deed hij op een zeer vernieuwende manier. De mannen, vrouwen en kinderen die hij portretteerde zijn niet stijf en geposeerd weergegeven, maar juist los en ongedwongen. Tischbein schilderde individuen die met gevoelige blikken naar elkaar en naar de beschouwer kijken. Het zijn mensen van vlees en bloed die blijk geven van een diepe verbondenheid met elkaar en met de hen omringende natuur. Die aandacht voor diepmenselijke gevoelens was een teken van de tijd. In navolging van de Franse filosoof Jean-Jacques Rousseau kregen vele schrijvers, denkers en verlichte burgers eind 18de eeuw belangstelling voor hun gevoelensleven. Ze verlangden naar 'echtheid' en 'natuurlijkheid', als reactie op de formele en kunstmatige omgangvormen die tot dan toe de norm waren. Tischbein wist als geen ander zijn

In dit boek vertelt Friedrich Weinreb over de kruisweg aan de hand van zeven tekeningen van de Duitse kunstenaar Roland Peter Litzenburger. Dat lijkt nogal haaks te staan op de wereld van de joodse traditie van waaruit Weinreb leeft en denkt; het lijdensverhaal van Jezus is toch juist een christelijke aangelegenheid. Waarom zou het jodendom hierover iets te zeggen hebben? Weinreb vat echter de kruisweg niet als een specifiek christelijke geschiedenis op, maar als een universeel verhaal, dat vertelt van de gang van ieder mens door deze wereld. Alles in de Bijbel speelt zich in onszelf af; elke Bijbelse figuur vertegenwoordigt een aspect uit ons innerlijk. Van een werkelijk beleven van de kruisweg is pas sprake als wij inzien dat het over onszelf gaat, over ons eigen leven in het hier en nu. De lijdensweg van Christus is een universeel en tijdloos symbool van de mens die de weg naar de verlossing gaat. Een werkelijk spannende onderneming, om het lijdensverhaal op deze manier te lezen!