De gedichten - Simon Carmiggelt - ebook

Simon Carmiggelt leest 8 korte verhalen uit 'Kroeglopen'. Robert Long leest twee gedichten van Carmiggelt. Geniet van de prachtige kroegverhalen, voorgedragen door de auteur zelf.

'In een overbekend geworden brief aan Achterberg heeft Mulisch verklaard, weinig of niets voor poëzie gevoeld te hebben, totdat hij met diens poëzie kennis maakte. Hij trof in die poëzie meteen de meest absolute en veeleisende, een die in taal het onmogelijke wil realiseren: het vinden van de leven gevende formule. In absoluutheid doet de poëzie van Mulisch niet onder voor die van Achterberg, al is het object van zijn streven anders: hij tracht in taal de poëzie te scheppen, tot spreken over zichzelf te brengen. Steeds opnieuw. En daarom steeds opnieuw beginnend. Dat de uitersten elkaar raken en, zoals latere poëzie te verstaan kan geven, die - poëzie wel eens de stilte zou kunnen zijn, is voor Mulisch, die graag in absolute tegendelen denkt - alles of niets - kenmerkend.' - Kees Fens

Ik ben geboren met Cerebrale Parese en ik heb dyslexie. Als kind werd mij verteld dat ik nooit zou kunnen werken. Toch kon ik 25 jaar vrijwilligerswerk doen en heb op diverse plekken met veel verschillende mensen gewerkt. Dankzij vrienden ben ik gaan stappen en heb ik veel kroegen en discotheken gezien. Ik heb het altijd belangrijk gevonden om - ondanks mijn beperking - vol in het leven te staan. Door dit alles heb ik een eigenzinnig kijk gekregen op het leven. In 2017 ben ik begonnen met het schrijven van mijn eerste boek. Maar in 2021 heb ik een herseninfarct gehad en dat maakte het lastig om het boek af te krijgen. Om mijn woordenschat en het schrijven te verbeteren ben ik gedichten van 4 regels gaan maken. Deze gedichten heb ik gebundeld in twee dichtbundels. “De gedichten van een vlinder” is het eerste deel. Met een knipoog naar de wereld!

Ik ben geboren met Cerebrale Parese en ik heb dyslexie. Als kind werd mij verteld dat ik nooit zou kunnen werken. Toch kon ik 25 jaar vrijwilligerswerk doen en heb op diverse plekken met veel verschillende mensen gewerkt. Dankzij vrienden ben ik gaan stappen en heb ik veel kroegen en discotheken gezien. Ik heb het altijd belangrijk gevonden om - ondanks mijn beperking - vol in het leven te staan. Door dit alles heb ik een eigenzinnig kijk gekregen op het leven. In 2017 ben ik begonnen met het schrijven van mijn eerste boek. Maar in 2021 heb ik een herseninfarct gehad en dat maakte het lastig om het boek af te krijgen. Om mijn woordenschat en het schrijven te verbeteren ben ik gedichten van 4 regels gaan maken. Deze gedichten heb ik gebundeld in twee dichtbundels. “De gedichten van een libelle” is het tweede deel. Met een knipoog naar de wereld!

Een integrale, tweetalige uitgave van Nieuwe gedichten & Nieuwe gedichten het andere deel, ruim honderd jaar na het verschijnen in 1907 en 1908. Rilke gaf de bundels het predicaat 'nieuw', en daarmee bedoelde hij vooral een vernieuwing ten opzichte van zijn eigen poëzie. Rilke wilde geen 'gebeden' meer zoals in Het getijdenboek en ook geen impressionistische schetsen van stemmingen zoals hier en daar nog in Das Buch der Bilder. Nu richt hij zich tot de wereld van de dingen, aanvankelijk geïnspireerd door de beeldhouwer Rodin en later door de schilder Cézanne. Door middel van gevoelige zintuiglijke waarneming, het Schauen, probeert hij de essentie van 'de dingen' te doorgronden. Dingen die ervaringen dragen en uitlokken zet hij om in nieuwe poëtische taal, o.a. door middel van talloze vergelijkingen en metaforen. En 'dingen' vat hij breed op: de gedichten zijn geïnspireerd door (Bijbelse) geschiedenis, mythologie, schilderijen, mensen, steden, dieren en natuur. De bundels worden

Vijftig jaar De Oostakkerse gedichten Facsimile-editie

Scripta manent, het geschrevene blijft. De dichter Rik Huys is niet meer onder ons, maar zijn stem weerklinkt nog steeds in de gedichten die hij ons naliet. Die zijn nu eens idyllisch, dan weer melancholisch of vol verlangen. Maar altijd doen ze wat poëzie hoort te doen, ze manen ons tot rustige bezinning. Voor het eerst wordt het oeuvre (1941-1988) van Rik Huys verzameld in één band. Met deze uitgave houden we Huys' poëzie in leven, net als de belevingswereld van de man zelf.

Gerrit Komrij debuteerde vijftig jaar geleden met poëzie die voor die tijd zeer opvallend en afwijkend was: vormvaste en virtuoze gedichten, met een hang naar het absurde. Komrij's werk ontwikkelde zich van frivole ongrijpbaarheid naar groeiende ernst, een donkergrijs getinte visie op het ondermaans bestaan. 'Ik was verliefd op jouw durf. Ik was geïmponeerd door jouw technische bravoure.' Tom Lanoye 'Ik ken geen dichter bij wie de versplintering zo mooi opbloeit in vormvaste verzen. Bij Komrij weet je nooit of de ontgoocheling nu positief of negatief is, of je nu moet huilen of lachen. Bij Komrij gebeurt beide.' Ramsey Nasr Alle gedichten omvat vijftig jaar dichterschap: Alle gedichten tot gisteren (2004) en de bundels die daarna verschenen, Spaans benauwd (2005) en Boemerang (2013). Een eigenzinnig, omvangrijk en imposant oeuvre waarin het eindeloos ontdekken en herontdekken is. Het was op de Jachthuisweg. Daar werd ik, op mijn negentiende, dichter. In een handomdraai was het gebeurd.

Horatius (65-8 vC) is niet weg te denken uit de westerse cultuurgeschiedenis. Al bij zijn leven is hij een roemrijk dichter. Hij is de meest autobiografische dichter van de oudheid, en dat is een van de redenen waarom zijn roem hem ook alle eeuwen nadien is blijven vergezellen. Voor de ene lezer is hij de lyrische odendichter, voor de andere de moralistische levensfilosoof, en voor weer een andere de leermeester van de dichtkunst, de literair theoreticus van de Ars poetica. Het unieke karakter van zijn poëzie is gelegen in de onlosmakelijke eenheid van poëzie en levenswijsheid. Horatius is een beschouwelijk dichter. De voortgang van zijn jeugdige, de SATIREN en EPODEN, naar zijn latere poëzie, de ODEN en de BRIEVEN, is nu, omdat alle gedichten vertaald en verzameld zijn, te lezen als een Bildungsroman, als een reeks van zelfportretten. Met het goede leven als doel, en standvastigheid in de wisselvalligheid van het menselijk bestaan als streven is zijn poëzie de weerslag van zijn

'Ik haat het schrijven "om den brode", of voor "roem",' schreef Hans Lodeizen op 18 september 1949. 'Al het schrijven wat niet op de een of andere manier helpt te leven is vergeefs.' Een klein jaar later was zijn debuutbundel Het innerlijk behang verschenen en hijzelf overleden. De tragiek van de jonggestorven dichter heeft altijd tot de verbeelding van zijn lezers gesproken. Nog maar net had hij zijn eigen dichterlijke stem gevonden en alles hield op. De ontvangst van zijn debuut heeft hij nog net mogen meemaken, maar de reputatie die hij later opbouwde niet meer. Volgens velen luidden zijn gedichten de moderne na-oorlogse poëzie in. Lodeizens poëzie is weemoedig maar ook speels; ingekeerd maar ook met een open vizier naar de veranderende wereld, en verrassend vrij van taal, metrum en klank. Hij stal er niet alleen de harten mee van degenen die de Vijftigers waardeerden, de dichtersgroep die na hem ten tonele verscheen, maar ook van generaties jonge lezers nadien. En nog altijd is