De executie - Daniëlle Bakhuis - ebook

De liveshow waarbij de grond letterlijk onder je voeten vandaan zakt Colette Zwart steekt haar rechterhand in de lucht en telt af. 'Kandidaders, in vijf…' Hoe kun je nou de doodstraf krijgen voor zoiets? Je gaat nog niet dood, Charlotte. Dit is krankzinnig. Het is allemaal show, niet echt. 'Vier.' Niet nu. Nog niet. 'Drie.' Je gaat niet dood. 'Twee.' Jegaatnietdoodjegaatnietdoodjegaatnietdood. 'Een.' Het is 2048. Het Collectief is aan de macht. Om het land staat een Muur en de levens van alle inwoners zien er hetzelfde uit. Ze dragen dezelfde kleding, wonen in dezelfde huizen en eten iedere avond dezelfde maaltijd. Dat maakt iedereen gelijk, en het leven zorgeloos en voorspelbaar. Maar wie een misstap begaat, wordt keihard afgestraft. Sinds de doodstraf weer is ingevoerd, worden jongeren hangend in kooien boven een onpeilbare diepte terechtgesteld. Tijdens een spectaculaire show die live op televisie wordt uitgezonden, krijgen vijf tieners nog één kans om zichzelf te redden. Bij vier

Op 30 mei 1940 werd de 43-jarige Curaçaoënaar Henri Benjamin Marquez doodgeschoten door de jonge marinier Camilius van Roseel. Marquez liet een vrouw en zes kinderen achter. De overheid liet zijn lichaam op een onbekende plek begraven, zonder de familie in te lichten. Zo kreeg de familie nimmer de gelegenheid het rouwproces te doorlopen en uiteindelijk af te sluiten. Voor de krijgsraad kreeg de dader vier maanden gevangenisstraf, de familie kreeg echter een soort levenslang. Vijfenzeventig jaar na dato klopte een dochter van het slachtoffer, Diana Morena Marquez, schoorvoetend aan bij de Stichting Eerherstel Oorlogsslachtoffers Curaçao (SEOC). Ze vroeg om hulp bij het onderzoeken van de ware toedracht van de moord op haar vader. Vele decennia lang ging ze gebukt onder een niet afgesloten rouwproces. Hieraan gaf zij ook uiting in haar gedichten. Dochter en vader deelden namelijk dezelfde droom: een vrij leven, op een vrij Curaçao. Dan begint de spannende reconstructie van de