De dood van Maarten Koning - J.J. Voskuil - ebook

Een boeiende beschrijving van een bewogen politiek tijdperk. PvdA'er Maarten van Traa was een sociaaldemocraat in de traditie van Den Uyl. Hij was in mei 1968 ooggetuige van de Parijse opstand en leidde tijdens het kabinet-Kok het onderzoek naar de IRT-affaire. Op 21 oktober 1997 kwam op de A4, vlak bij de ringweg rond Amsterdam, een bruusk einde aan het leven van Maarten van Traa. De verslagenheid na het fatale ongeluk was groot. Van Traa, kort tevoren getrouwd met GroenLinks-politica Andrée van Es, was populair en gold, zoals oud-minister Jan Pronk zei, als 'de sociaal-democraat die wij allen behoren te zijn'. Hij werd beroemd als de onkreukbare voorzitter van de parlementaire enquêtecommissie die zich met de IRT-affaire bezighield. Maar hij was meer: een ras-PvdA'er in de hoogtijdagen van die partij, befaamd tot ver over de landsgrenzen. Willem van Bennekom beschrijft het korte maar volle bestaan van Maarten van Traa. Op basis van persoonlijke documenten en gesprekken met

Tot zo'n vijfendertig jaar geleden wandelden Maarten en Nicolien, als alterego's van de auteur en zijn vrouw louter in het oeuvre van J.J. Voskuil. De vraag 'Had je nog willen wandelen' vormde geregeld de inleiding tot een wandelbelevenis in de stad of een vlucht naar buiten. In Aan de wandel (2022) ging Wim Huijser een hachelijk avontuur aan door beide literaire helden voort te laten leven. Terloops kibbelend en mijmerend zochten ze vooral hun eigen weg in een nieuwe tijd. Een jaar later pakten zij een groter wandelavontuur aan. In Op Pieterpad (2023) beleefden Maarten en Nicolien vanuit Pieterburen een tocht die geplaveid is met gevoelige pijnpunten, verrassende ontmoetingen en diepe overpeinzingen. In De wandelavonturen van Maarten en Nicolien komen deze bijna tweehonderd verhalen samen, met als toegift 'De troostwandeling'. Wim Huijser (1960) is schrijver-publicist op het snijvlak van geschiedenis, literatuur en landschap. Hij schrijft veel over wandelen en natuur. Bij Noord boek

De dood van koning Arthur (la mort le roi Artu) is het sluitstuk van een 13e eeuwse, driedelige cyclus over koning Arthur en de ridders van de Tafelronde. In felle kleuren worden de laatste avonturen geschilderd, die uitlopen op het tragische einde van een ideaal wereldbeeld: de hoofse wereld van absolute trouw, absolute moed en liefde tot in de dood. Een wereld die echter aan zichzelf ten onder gaat, want het ideaal dat wordt nagestreefd, strookt niet met de menselijke onvolkomenheid. De vertaalster heeft de tekst voorzien van noten en een nawoord, waarin zij toelichting geeft op de verbanden tussen deze tekst en de beide andere delen van de cyclus. Ook gaat ze nader in op de historische context van de cyclus en op bepaalde aspecten van taal en stijl van deze 13e eeuwse tekst. Daarnaast bevat het boek een Lijst van eigennamen. De vertaling komt rechtstreeks uit de Oudfranse tekst zoals die is uitgegeven door de befaamde filoloog Jean Frappier.

Maarten van Rossem buigt zich over actuele thema's die het nieuws domineren. In het bijzonder staat hij stil bij de Russische invasie in Oekraïne. Hij voorziet dit militiaire conflict van de nodige historische duiding.

Is het wel zo beroerd gesteld met Nederland als veel intellectuelen en opinieleiders beweren? Maarten van Rossem demonstreert nuchter en realistisch dat al die somberheid niet terecht is. In het essay 'Typisch Nederland', waarin de culturele en historische eigenaardigheden van ons vaderland aan de orde komen, laat hij overtuigend zien dat Nederland in vergelijkend perspectief misschien niet het beste land ter wereld is, maar wel met de beste landen mee kan komen.In de columns die hij de afgelopen twee jaar over Nederland schreef, houdt hij kritisch afstand van de nationale depressie die de media, het kabinet en de spraakmakende gemeente Nederland hebben aangepraat. Van de plotselinge aandacht voor onze 'historische identiteit', die ook voortkomt uit de nationale neerslachtigheid, moet Van Rossem niets hebben.Teneinde ons kleine leed maximaal te relativeren schrijft hij in dit boek ook over aard en structuur van de wereldgeschiedenis, een onderwerp dat de laatste jaren steeds meer in de…

Is het wel zo beroerd gesteld met Nederland als veel intellectuelen en opinieleiders beweren? Maarten van Rossem demonstreert nuchter en realistisch dat al die somberheid niet terecht is. In het essay 'Typisch Nederland', waarin de culturele en historische eigenaardigheden van ons vaderland aan de orde komen, laat hij overtuigend zien dat Nederland in vergelijkend perspectief misschien niet het beste land ter wereld is, maar wel met de beste landen mee kan komen. In de columns die hij de afgelopen twee jaar over Nederland schreef, houdt hij kritisch afstand van de nationale depressie die de media, het kabinet en de spraakmakende gemeente Nederland hebben aangepraat. Van de plotselinge aandacht voor onze 'historische identiteit', die ook voortkomt uit de nationale neerslachtigheid, moet Van Rossem niets hebben. Teneinde ons kleine leed maximaal te relativeren schrijft hij in dit boek ook over aard en structuur van de wereldgeschiedenis, een onderwerp dat de laatste jaren steeds meer in

In dit tweede college uit het drieluik neemt Maarten van Rossem de tweede automobilisering en de welvaartsgroei onder de loep. Ook besteedt hij aandacht aan het fordisme.

Maarten van Rossem analyseert in het eerste college uit dit drieluik de economische groei vanaf 1950 en bespreekt hoe de internationale politiek en technologie hierdoor veranderd zijn.

Maarten van Rossem gaat in dit eerste college uit het drieluik op zoek naar de wortels van onze eeuw. Welke gebeurtenissen uit de twintigste eeuw werken nu nog steeds door?

In dit tweede college uit het drieluik richt Maarten van Rossem zijn peilen op de Verenigde Staten en de wankele economische situatie na 9/11.