Ze hebben mijn vader vermoord

De liefdesbetuiging van een zoon aan zijn afgetakelde vader

Ze hebben mijn vader vermoord van Édouard Louis is een uitzonderlijke aanklacht tegen de Fransestaat én een aangrijpende liefdesbetuiging van een zoon aan zijn afgetakelde vader. Louis keert terug naar het grauwe stadje van zijn jeugd en ziet met eigen ogen de schaamteloze uitbuiting en minachting van de Franse werkende klasse door de politieke elite. Met nauwelijks verholen woede probeert Louis te doorgronden wat zijn vader als arbeider in zijn leven heeft moeten doorstaan. Zijn kijk op hun relatie, jarenlang geteisterd door schaamte, armoede en homofobie, zal er blijvend door veranderen.'Dit is het verhaal van mijn vaders leven en de gebeurtenissen die dat leven hebben verwoest, van zijn geboorte tot zijn naderendedood. Het is een poging om hem, en de wereld waarin hij leeft, te begrijpen. Dit is het verhaal van een man uit de arbeidersklasse,wiens verwachtingen, geluk, passies en dromen langzaam maar zeker verpletterd worden door de samenleving en de politiek. Dit is het verhaalvan …

Wanneer Grace Bernard ontdekt dat haar afwezige miljonairsvader de smeekbeden van haar stervende moeder heeft afgewezen, zweert ze wraak door elk lid van zijn familie te vermoorden.

Ik heb meerdere mensen vermoord (sommige op gruwelijke wijze, andere heel koelbloedig) en toch zit ik nu in de gevangenis voor een moord die ik níét heb gepleegd. Als ik bedenk wat ik écht heb gedaan, vind ik het stiekem jammer dat niemand ooit zal weten wat voor complexe klussen het waren. Ik hoop er natuurlijk ongestraft mee weg te komen, maar ik stel me graag voor dat iemand ooit, als ik er allang niet meer ben, een oude kluis opent en deze bekentenis vindt. Mensen zouden van hun stoel vallen. Er is per slot van rekening vrijwel niemand ter wereld die kan begrijpen hoe iemand van achtentwintig doodleuk zes familieleden kan hebben vermoord, om vervolgens, zonder ook maar een greintje spijt, vrolijk verder te gaan met haar leven.

Ik ben Sammie, 11 jaar. Samen met Tosti, Arie, Willem en Lotta woon ik in De Oude School. Dat is geweldig, omdat de hele bovenverdieping van ons is. Er komen hier haast nooit grote mensen en wij zijn dus de baas! Weet je wat mijn lievelingshobby is? Het oplossen van problemen! En ik wil niet opscheppen, maar ik heb er veel talent voor.In dit boek help ik Sue. Haar ouders hebben het superdruk met het redden van de aarde. Daar zijn ze zó druk mee dat ze hun eigen dochter helemaal vergeten. Dat komt natuurlijk nooit goed! (Of toch wel? Ik verklap niets …)Pyjamaparty's, kussengevechten en spannende spelletjes … alles kan in De Oude School, want hier woont Sammie samen met alle kinderen op de bovenverdieping. Sammie vindt het leuk om problemen op te lossen en in dit boek heeft haar vriendin Sue haar hulp nodig. Haar ouders zijn namelijk altijd bezig en Sue is bang dat ze het zo druk hebben dat ze haar verjaardag vergeten. Tijd voor actie dus! Sammie besluit Sue te helpen, want haar verjaard…

Voor Maryam, gevlucht uit Iran, is haar tafel in de klas de enige vaste plek in haar leven. De door heimwee overmande Saad bloeit op wanneer hij kan vertellen over het mooie vooroorlogse Aleppo. En met Spotify is het vertrouwen van de balorige Rashed snel gewonnen wanneer de docente hem terugbrengt naar het azc.Alissa van den Berg gaf les op de van 2023 tot 2025 bestaande Deventer school Iedereen aan Boord, waar vluchtelingen als volwaardige mensen werden behandeld. Terwijl asielzoekers doorgaans jaar in, jaar uit alleen maar verveeld en gedemotiveerd kunnen wachten op een status, kregen ze hier vier dagen per week Nederlandse les en maakten ze kennis met de maatschappij.In Van den Bergs persoonlijke, liefdevolle verhalen, die nu eens licht, soms serieus, dan weer hilarisch of schrijnend zijn, leren we deze mensen kennen, die ons tegelijk een spiegel van onze samenleving voorhouden.

In een lege Nieuwe Kerk te Amsterdam hield Arnon Grunberg op 4 mei 2020, vijfenzeventig jaar na het einde van de Tweede Wereldoorlog in Nederland,de herdenkingsrede. Hij stelde onder meer dat individuen niet gereduceerd moeten worden tot de groep waartoe ze zouden behoren; dat uitsluiting van een minderheid vroeg of laat andere, uiteindelijk álle minderheden zal treffen.Grunbergs woorden werden met instemming en lof ontvangen, maar ook kreeg hij te maken met enkele doodsbedreigingen en andere uitingen van haat.In Als ze het over Marokkanen hebben zijn naast deze lezing vier teksten opgenomen waarin Grunberg zijn jeugd, de Joodse identiteit en het werk van Marga Minco en Imre Kertész onderzoekt.Hij vindt het algemeneen universele in het persoonlijke; zijn gedachten zijn prikkelend, zijn formuleringen messcherp.

Eugène Bakker wordt in 1930 op Sumatra geboren als zoon van een Friese vader en een Indische moeder. Hij heeft een heerlijke jeugd op Java totdat in 1942 de Japanners Nederlands-Indië binnenvallen en hij samen met zijn moeder en oudere broer wordt opgesloten in een interneringskamp. Van daaruit belandt hij uiteindelijk - als een van de weinige jonge jongens - in Baros 5, het meest beruchte mannenkamp op Java, waar hij is overgeleverd aan de huiveringwekkende praktijken van de Japanse bezetter.Met een scherp oog voor detail vertelt Eugène over zijn oorlogservaringen en zijn latere leven. 'Ik kan er nu goed mee omgaan,' zegt hij onverschrokken, maar gaandeweg wordt steeds duidelijker dat de oorlog hem inhaalt en dat er bij tijd en wijle pijnlijke herinneringen komen bovendrijven. Baros 5 blijkt zijn leven voorgoed te hebben veranderd.

In 'Als ze het over Marokkanen hebben' zijn naast de 4 mei-lezing vier teksten opgenomen waarin Grunberg zijn jeugd, de Joodse identiteit en het werk van Marga Minco en Imre Kertész onderzoekt.