Vergeet het maar

Bob merkt dat zijn hoogbejaarde moeder bij vlagen haar verleden vergeet. Dat boezemt hem angst in: hij vreest dat ze als zand tussen zijn vingers wegglipt. Maar de verzorgers in het woonzorgcentrum zien dit anders: 'Stop met je paniek!' Hun boodschap: vergeet dementie, onthoud de mens. Stilaan leert Bob haar dementie aanvaarden, met respect en geduld. Iedereen vergeet weleens iets, dat is niet abnormaal. Ze kan nog gelukkig zijn in haar eigen wereld, ook al maakt hij daar geen deel meer van uit. Vergeet het gaat over liefde, ook als wie je liefhebt langzaam wegkwijnt.

Blauw vergeet-me-nietje van het bos bloemzaden – Vergeet-me-niet Deze voorjaarsbloeier zorgt voor een lieflijk klein blauw bloemetje met een vrolijk geel hartje. Het is een populair plantje voor in borders en bloempotten en wordt veel gebruikt ...

'Voor ik het vergeet' is de weerslag van een jarenlang leven als journalist en criticus. Een verzameling herinneringen aan boeiende figuren, kunstenaars en schrijvers zoals W. F. Hermans, Gerard Reve, Simon Carmiggelt, Roger Raveel, Johan Daisne, Jan Wolkers, Hugo Claus, Karel Appel, Xaviera Hollander en Toon Hermans. Haast vergeten souvenirs die Carlos Alleene in zijn omvangrijk archief heeft teruggevonden. Behalve talloze notities en beschouwingen uit de culturele en artistieke sector in 'Kunst & Letteren', bevat dit boek in 'Zonder make-up of photoshop' heel wat belevenissen uit de mediawereld waar Alleene als verslaggever jarenlang actief is geweest. Besloten wordt met 'Blocnote', korte bedenkingen met tussendoor enkele gedichten. Met een inleiding door Christophe Vekeman

De tragiek van dementie en andere wilsonbekwaamheid is niet te onderschatten. Ondanks menselijke (palliatieve) zorg willen sommigen niet aftakelen. Angst voor controleverlies motiveert voor het opstellen van wilsverklaringen. De wilsverklaring euthanasie geldt echter alleen bij onomkeerbaar coma en niet bij dementie, hersenbloedingen enzovoort. Het kan enkel zoals Hugo Claus het deed: door te vroeg euthanasie aan te vragen, want nadien is het te laat. Mensen aanvaarden dit niet langer. Dit boekje legt haarfijn uit wat in België momenteel wel en niet kan.

Zijn naam verdween en werd vervangen door een kampnummer: 13615. Foppe Dupon was twintig toen ze hem kwamen halen. Zijn huis, zijn familie, zijn veilige leven, alles raakte hij kwijt. Gevangen en weggevoerd. In Kamp Amersfoort werd hij een nummer in een lange rij. Honger, kou, angst en stemmen die schreeuwden. Laarzen die over grind stampten. Een zweep die neerkwam. Hij kon alleen maar hopen. Op een morgen. Op een volgende dag. Op een toekomst. Jaren later keek hij kinderen aan, recht in de ogen. "Wisten jullie dat ik nog steeds een kogel in mijn buik heb?" Grote ogen, verbaasde blikken. "Echt waar?" vroegen ze dan. "Ja," knikte hij met een glimlach. "Een souvenir uit de oorlog." En dan begint hij te vertellen. Over verraad, over wachten en over het overleven met een nummer. En altijd, aan het einde van zijn verhaal, sprak hij die woorden uit. Woorden die iedereen moest onthouden. "DIT NOOIT WEER!" 13615 EEN WAARGEBEURD, INDRINGEND VERHAAL OVER ANGST, ONRECHT EN HOOP. OVER HERINNEREN,

Als Georgina ontslagen wordt bij het vreselijkste restaurant van de stad én op dezelfde dag haar vriend met iemand anders in bed aantreft, weet ze even niet waar ze het moet zoeken. Nauwelijks bekomen van deze dubbele vernedering besluit ze de eerste de beste baan te accepteren die haar aangeboden wordt: barvrouw in een pasgeopende pub, die wordt gerund door Lucas McCarty, de jongen op wie ze op school verliefd was. Terwijl Georgina in de afgelopen twaalf jaar niets dan betekenisloze baantjes hee¬ gehad, is Lucas uitgegroeid tot een gekmakend knappe man, met een hond en een echt bedrijf. De hernieuwde ontmoeting met Lucas legt Georgina's weinig indrukwekkende heden onder een vergrootglas en brengt tegelijkertijd een donker geheim uit haar verleden naar de oppervlakte…