Stiekem jarig

Dat dit jaar behalve een paar kleine hoogtepunten ook flink wat dieptepunten kende bleek maar weer toen Sylvia Witteman tot haar schrik ontdekte dat haar geliefde, beschimmelde bungalowpark (geheel terecht Vacantievreugd geheten) tot de grond toe was afgebroken - op de plaats van de poepbruine treurhut waar ooit een aangekoekte frietpan lustig bruiste, draafden nu levenslustige jongelui rond in truitjes met het opschrift 'qrew'. Met weemoed denkt Witteman terug aan haar eigen jeugd. Aan ravioli uit blik, papgaar gekookt en bestrooid met poederkaas uit een strooibus. 'Vroeger had je potloodventers...' zei Sylvia's moeder laatst. Het kan verbeelding zijn, of was zij op haar beurt, ook een tikje weemoedig? Dit klinkt allemaal nogal Dickensachtig, maar als je in de jaren tachtig een Levi's 517 kocht ging hij wel mooi een heel decennium mee. En als je in de snackbar een 'Jos Brinkie' bestelde, wist iedereen wat het was. Reden genoeg dus om naar Rome te vluchten om daar stiekem jarig te

In het derde deel van de Simon de Schaker-reeks steelt (akelige) oom Arnold de geheime schaakcomputer van oma. Simon en zijn schaakvriendin Nikki gaan Arnold achterna, met hulp van oma's beresterke vrienden Henk en Edje. Het bijzondere kwartet ontmoet onderweg oude schaakvrienden van oma: een dikke multimiljonair, een dunne acrobaat, een vreemde tuinkabouterverzamelaar en haar lieve vriendin Lise. Maar zijn zij nog net zo te vertrouwen als vijftig jaar geleden? In de race om de schaakcomputer op te sporen, is niets zoals het lijkt…

In Stiekem kan hier alles schrijft Eefje Blankevoort openhartig over een samenleving waarin iedereen meesterlijk tussen de regels door leeft, maar waarin men op onverwachte momenten hevig verstrikt. Kortom, het openbare leven in Iran is een bal masqué – alleen bij vertrouwelingen geeft men zich bloot. De schijfster aarzelt: vertrouwt ze haar Iraanse vrienden genoeg om eindelijk op te biechten dat er in Nederland geen vriend op haar wacht, maar een vriendin? raakt in de netten van het Iraanse regime. Met een scherpzinnigheid die doet denken aan Joris Luyendijk in Een goede man slaat soms zijn vrouw, toont Blankevoort de lezer de onbekende kanten van Perzië.  

Valt het leven soms eens tegen? Heb je misschien een beetje pech? Zet alles dan maar op rijm. Dan zijn je zorgen zo weer weg! Een boek vol herkenbare gedichten voor iedereen vanaf 5 jaar die de minder leuke dingen in het leven graag overwint met blije gedachten en een vleugje humor.

Een lange, hete winter brengt na een jaar afwezigheid weer een onweerstaanbare verzameling van Sylvia Wittemans scherpzinnige columns uit de Volkskrant. Vol humor neemt Witteman de lezer mee langs de absurditeiten en wonderlijke momenten van het dagelijkse leven. Of ze nu stilstaat bij het verband tussen schamele bosjes bloemen en het Britse koningshuis, wat ijsberen zouden vinden van papieren rietjes, of waarom achtjarigen de sterkste onderhandelaars zijn: elke column is een onverwacht feest der herkenning. Met haar gebruikelijke flair en relativeringsvermogen weet Witteman van elke alledaagse gebeurtenis een klein avontuur te maken. Deze bundel is onmisbaar voor iedereen die het leven door een komische bril wil bekijken en behoefte heeft aan een flinke dosis relativeringsvermogen.

Lees samen dit spannende toneelleesboek (AVI M4) voor. Wie speelt zijn rol het best? Wie kan er grappige stemmetjes doen? Of juist de bange stem? Lezen was nog nooit zo leuk!  Kaat loopt op te scheppen. 'Kit en ik bakken voor de koning,' zegt ze. Maar Sjoerd, uit hun klas, gelooft dat niet. 'Bewijs het maar,' zegt hij. Dat is wel een probleem. Lukt het Kit en Kaat om voor de koning te bakken?

Dichten is net als koken: 'je pleurt maar wat in de pan / als je koken kan,' aldus Riekus Waskowksy. Dat is zeer waar. Sylvia Witteman groeide op als gefrustreerde lekkerbek in het culinaire vacuüm van een gezin waar voornamelijk aardappelen, groente en vlees op tafel kwamen. Desondanks, of juist daardoor, ontwikkelde ze een grote liefde voor koken en eten, die nog verder werd aangewakkerd tijdens haar arme studententijd en haar verblijf in diverse buitenlanden. Als autodidact leerde ze met vallen, opstaan en veel improviseren de fijne kneepjes van echt lekker koken, zonder flauwekul. Dat leidde via een kookrubriek in de Volkskrant tot diverse populaire kookboeken, zoals Koken met Sylvia Witteman en Armeluiseten. In dit nieuwe kookboek legt Witteman op de haar bekende humoristische 'no nonsense'-manier aan elke beginner uit waar het nu eigenlijk om gaat in de keuken, en vooral: hoe het moet. Begrijpelijk voor iedereen, van de prille student-op-kamers tot de pas gescheiden pensionado

Dichten is net als koken: 'je pleurt maar wat in de pan / als je koken kan,' aldus Riekus Waskowksy. Dat is zeer waar. Sylvia Witteman groeide op als gefrustreerde lekkerbek in het culinaire vacuüm van een gezin waar voornamelijk aardappelen, groente en vlees op tafel kwamen. Desondanks, of juist daardoor, ontwikkelde ze een grote liefde voor koken en eten, die nog verder werd aangewakkerd tijdens haar arme studententijd en haar verblijf in diverse buitenlanden.Als autodidact leerde ze met vallen, opstaan en veel improviseren de fijne kneepjes van echt lekker koken, zonder flauwekul. Dat leidde via een kookrubriek in de Volkskrant tot diverse populaire kookboeken, zoals Koken met Sylvia Witteman en Armeluiseten. In dit nieuwe kookboek legt Witteman op de haar bekende humoristische 'no nonsense'-manier aan elke beginner uit waar het nu eigenlijk om gaat in de keuken, en vooral: hoe het moet. Begrijpelijk voor iedereen, van de prille student-op-kamers tot de pas gescheiden pensionado die…