Samenleving van minderheden - Maurice Krul, Frans Lelie - ebook

Nooit eerder in de geschiedenis hebben mensen uit alle hoeken van de aarde zo dicht op elkaar in grote steden geleefd. De meeste steden zijn nu de thuisbasis van mensen die in sommige opzichten heel verschillend van elkaar zijn. Deze 'superdiversiteit' verandert onze buurten: de oude meerderheidsgroep is niet langer in de meerderheid en wordt een minderheid tussen andere minderheden. Maar hoe gaan mensen 'zonder migratieachtergrond' met deze situatie om?In deze baanbrekende studie komen Maurice Crul en Frans Lelie tot een aantal verbazingwekkende conclusies: ongeacht of mensen een positieve of negatieve mening hebben over diversiteit en migratie, nemen ze allang deel aan gedeelde praktijken die laten zien hoe je goed kunt samenleven in een 'superdiverse' omgeving. Een samenleving van minderheden is een visie voor die nieuwe samenleving, die in de steden al realiteit is, en weldra ook de kleinere steden en dorpen zal bereiken.Maurice Crul is hoogleraar sociologie aan de Vrije Universite…

Nooit eerder in de geschiedenis hebben mensen uit alle hoeken van de aarde zo dicht op elkaar in grote steden geleefd. De meeste steden zijn nu de thuisbasis van mensen die in sommige opzichten heel verschillend van elkaar zijn. Deze 'superdiversiteit' verandert onze buurten: de oude meerderheidsgroep is niet langer in de meerderheid en wordt een minderheid tussen andere minderheden. Maar hoe gaan mensen 'zonder migratieachtergrond' met deze situatie om? In deze baanbrekende studie komen Maurice Crul en Frans Lelie tot een aantal verbazingwekkende conclusies: ongeacht of mensen een positieve of negatieve mening hebben over diversiteit en migratie, nemen ze allang deel aan gedeelde praktijken die laten zien hoe je goed kunt samenleven in een 'superdiverse' omgeving. Een samenleving van minderheden is een visie voor die nieuwe samenleving, die in de steden al realiteit is, en weldra ook de kleinere steden en dorpen zal bereiken. Maurice Crul is hoogleraar sociologie aan de Vrije

Nederland en cultuur, het is geen gemakkelijk huwelijk. Dankzij een vastgelopen subsidiesysteem, de drastische bezuinigingen uit 2011 en anti-elitaire sentimenten in de samenleving geeft de overheid momenteel weinig geld uit aan deze zogenaamde linkse hobby. In Zuurstof van de samenleving laat voormalig voorzitter van de Raad voor Cultuur Winnie Sorgdrager zien welke historische wortels er ten grondslag liggen aan het huidige ongemak, en welke gevolgen dat door de jaren heen heeft gehad op het Nederlandse cultuurbeleid. Bovenal doet ze voorstellen voor een beter cultuurbeleid in een veranderend Nederland. Want cultuur is juist van groot belang voor de identiteit van een samenleving, reden waarom juist iedereen aan cultuur moet kunnen deelnemen.

Dit boek geeft het ontwerp van een samenleving op basis van de vijfvoudige causaliteit van handelen van Aristoteles: de 'efficiënte, materiële, formele, conditionele, en exemplarische oorzaak. Er is voor elke oorzaak een hoofdstuk. De gewenste samenleving is gericht op de bloei van 'Homo Faber' en 'Homo Ludens'; het maken van dingen en het spelen, experimenteren met dingen. Cruciaal hierin is het vermogen tot 'assimileren' en 'accommoderen', het leren door absorptie en het leren door uitvinding. Het eerste hoofdstuk gaat daarover. Het tweede hoofdstuk gaat over de materiële oorzaak, de middelen voor dingen maken. Dat is, in tegenstelling tot vroeger denken, niet de natuur, maar een opgave voor de economie. Het derde hoofdstuk gaat over de finale oorzaak, de motivatie om dingen te maken. Het vierde hoofdstuk gaat nader in op de middelen, te bieden door de economie. Markten spelen daarin een grote rol, maar er zijn diverse imperfecties van markten die beleid vragen. Ik pleit voor een

Éribon laat in dit boek zien dat de samenleving ons allen een bepaalde positie toewijst. De samenleving velt vonnissen die voorgoed richting geven aan ons leven. Het trekt grenzen die hiërarchieën en scheidslijnen aanbrengen tussen individuen, groepen. En ons tegen elkaar uitspelen. Zijn vorige boek, Terug naar Reims, geldt inmiddels als een klassieker. De hardnekkige klassenverschillen van onze eigen tijd worden er helder in geanalyseerd. Het vonnis van de samenleving is het vervolg en bestaat wederom uit aangrijpende persoonlijke verhalen en theoretische reflectie. Eribon beschrijft de mechanismen die leiden tot achterstelling en onderzoekt de logica van sociale dominantie - en reproductie. Hij schrijft respectievelijk over sociale klassen, trajecten en individuele identiteiten. Vertrouwd aandoende instituten zoals het schoolsysteem, het recht en de politiek spelen in in ons leven een zeer ambivalente rol. Didier Eribon is een Franse socioloog en filosoof. Hij is invloedrijk vanwege

'Na drie dagen werken in China dringt zich aan me op: De enige optie die we hebben als mensen, is de wil en de bereidheid om andere mensen te begrijpen. Zelfs als dat bijna niet lukt.' Dat is de kiem voor dit boek. (Jan Jacob Stam) Dit is geen gewoon boek. Het is een document dat laat zien waar onze worstelingen als maatschappij nu en de afgelopen 10 jaar over gaan. Niet om ze op te lossen, niet om te beschuldigen maar om ze aan te kijken en in volle omvang er te laten zijn. Jan Jacob Stam schrijft in 40 delen over wat er zich aandiende in de maatschappelijke opstellingen die hij begeleid heeft. Opstellingen met grote impact. Mirjam Strijbosch beschrijft de opstellingen in haar beeldtaal. Krachtig en subtiel tegelijk. Het boek nodigt je uit om je deel te voelen. Om je eigen relatie met de vraagstukken te verbinden met iets dat voorbij je mening en eigen ervaring gaat.

We leven in tijden van toenemend rechtsextremisme, racisme en populisme. Daarom rijst de vraag: is het oude nationaalsocialisme nu eigenlijk wel verwerkt of overwonnen, zoals vaak wordt geponeerd? Is het in de 21e eeuw inderdaad minder relevant in het onderwijs en de herdenkingscultuur? Gregor Langfeld onderzoekt deze kwesties voor de huidige kunstwereld. Hij laat zien hoe de nationaalsocialistische tweedeling tussen nazikunst en ontaarde kunst na 1945 werd voortgezet, maar met een omgekeerde waardering. Enerzijds zijn door deze zwart-witvisie bepaalde kunstvormen en kunstenaars nog altijd merkwaardig taboe of juist gecanoniseerd. Anderzijds dreigt in een recente tegenbeweging de wel tentoongestelde nazikunst niet ingebed te worden in haar fascistische context. Daarnaast is er het zeer actuele probleem van roofkunst en restitutie. Nederlandse musea erkennen nog te weinig hoezeer de verrijking van hun collecties verbonden is met de Holocaust, en in de discussie over de teruggave van

In deze studie wordt betoogd dat de liberale democratie en de daarmee verbonden vrijheid van meningsuiting het beste wordt beschermd door een religieus neutrale staat. De auteur, Dirk van der Blom, laat zien dat Nederland al een lange traditie kent in de omgang met (schijnbaar) onoverbrugbare religieuze tegenstellingen. Deze tegenstellingen, aldus de auteur, konden worden gepacificeerd door aansluiting te zoeken bij een republikeinse, seculiere traditie. Deze werd al gecultiveerd ten tijde van de Republiek en vond zijn constitutionele basis in de Bataafse tijd. Daarna stonden de ontwikkelingen van de staat in het teken van democratie, grondrechten en scheiding van kerk en staat. Na 1945 ontkerkelijkte Nederland. Met name vanaf de jaren '60 veranderde de identiteit en het karakter van Nederland door secularisatie, emancipatie en individualisering. Deze veranderingen zijn medeverantwoordelijk voor een brede maatschappelijke herwaardering van democratische grondbeginselen, zoals de

Ons stelsel van sociale zekerheid dient zowel het individuele welzijn als het algemeen maatschappelijk belang van duurzame inzetbaarheid, participatie en sociaaleconomische stabiliteit. Dat is extra belangrijk in tijden van crisis, om menselijke en economische schade maximaal te voorkomen. Sociale zekerheid is onmisbaar om een samenleving bijeen te houden waarin mensen op vele - vaak in de loop van hun leven wisselende - manieren sociaal en economisch hun plaats moeten vinden. De stabiliteit van de sociale zekerheid staat onder druk door veranderingen die zich in hoog tempo opdringen: technologische vooruitgang, flexibilisering van arbeidsrelaties, en langer doorwerken. Bovendien wordt het stelsel op de proef gesteld door de coronapandemie en haar nasleep, die sociaal kwetsbaren extra hard raken in inkomen, gezondheid en welzijn. Deze ontwikkelingen onderstrepen het belang van stabiele kaders, zoals constitutionele en grondrechtelijke verankering van sociale zekerheid. Hiertoe behoort