Reisverhaal Regen in de Droogste Woestijn ter Wereld | Arthur Eger

Sport, presteren, afzien. Het blijft een onuitroeibaar misverstand, vind ik. De fiets is nu juist een luxe vervoermiddel, het vervijfvoudigt je inspanning, gratis, een perfect apparaat om ontspannen buiten te zijn, de natuur te bewonderen, de wereld te bekijken. Waarom het gebruiken om je eigen lichaam te kwellen?’ Peter Delpeut reist graag door de woestijn. Op de fiets. Die twee blijken slecht samen te gaan. Het is alleen de allersterksten gegeven dwars door de Sahara te fietsen. Daarom gaat Delpeut niet verder dan de randen van de woestijn. Daar valt voldoende te beleven, merkt hij: zandstormen geselen zijn gezicht, pistes zetten hem op het verkeerde spoor, fietswielen lopen vast in het rulle zand. Delpeut fietst met zijn levensgezellin Céline, met wie hij eerder Amerika doorkruiste, in de Kalahariwoestijn in Namibië, de Sinaïwoestijn in Egypte en de Marokkaanse Sahara. Op zoek naar de gelukzalige eenzaamheid van het weidse landschap, de legendarische gastvrijheid van de bedoeïenen …

In ‘Woestijnnomaden’ beschrijft schrijfster en reizigster Arita Baaijens haar ervaring van een voor haar begeerde reisdoel Darfur, gelegen in het westen van Soedan. Niet wetende dat een oorlog in de maakt is, reist ze met gewapende beschermers door het voormalige sultanaat, benieuwd naar de achtergronden van hongersnoden en etnische conflicten. Al reizende ontdekt de schrijfster dat het nomadeleven springlevend is, in Darfur. In 2003, het jaar dat haar boek verschijnt, maakt de oorlog een einde aan het lezen zoals zij dat optekende in Darfur.

2 bruiden veroverd door 2 sexy miljardairs…