Reisverhaal Op golven van vrijheid | Hanna Vlaskamp

Na een bewogen en inspirerend leven leert Hanna op latere leeftijd Jakob kennen. Het klikt en ze worden verliefd. Als ervaren solozeilers besluiten ze al snel om samen een lange zeilreis over de oceanen te gaan maken. Door de ontmoetingen met andere culturen in verre oorden leren ze de betrekkelijkheid van het leven inzien. Ze ervaren de krachten van de natuur en voelen dat ze daar sterker door worden. Onderweg krijgt hun relatie het een aantal keer zwaar te verduren. Hoe ver gaat hun liefde voort elkaar? Zou die bestand zijn tegen de tegenslagen die ze samen moeten verwerken? Of wordt hun band juist sterker daardoor? Dit is het verhaal over twee mensen die elkaar leren kennen tijdens het laatste deel van hun leven. Ze gaan samen op ontdekkingstocht, niet alleen naar de prachtige wereld achter de horizon maar ook naar zichzelf en elkaar.

In de nasleep van de Tweede Wereldoorlog stuurt een rouwende visser een gedicht naar een plaatselijke krant: een roep om hoop, zingeving en… stenen. Zijn boodschap? Stuur me een steen voor een geliefde die je mist, en ik zal er iets van bouwen dat leven geeft. Wanneer het gedicht zich verder verspreidt dan ooit de bedoeling was, veranderen de bescheiden woorden van Robert Bliss het tij van een natie. Dozen met rotsen overspoelen het havendorp aan de kust van Maine en hij zet zijn eeltige handen aan het werk. Totdat het onheil toeslaat. Tientallen jaren later wordt Annie Bliss teruggeroepen naar Anselby-the-Sea, omdat GrandBob, de man die haar een toevlucht bood tijdens de moeilijkste zomer van haar jeugd, nu degene is die hulp nodig heeft. Maar wat ze aantreft is een mysterie: een muur van zware dozen met stenen. Samen met de knappe en mysterieuze postbode van de stad ontdekt Annie het verhaal laag voor laag; verlangend om de hoop terug te vinden die GrandBob ooit levend hield. Zo

Surfen, vooral op flink schuimende zeegolven, is een kunst en een uitdaging. Het is een kunst om met veel handigheid de wind op te vangen en het zeil te richten. Het is een uitdaging om je toe te vertrouwen aan het spel van het water. Zo is ook een mensenleven: een zoeken naar harmonie tussen 'zelf-doen' en 'je toevertrouwen'. In de relatie met het grote mysterie dat wij God noemen is het niet anders. In de geschiedenis van het christendom lag de klemtoon afwisselend op de eigen prestaties of op overgave. Sinds meer dan een eeuw gaat de slinger opnieuw in de richting van vertrouwen, overgave. Een belangrijke rol in die ommekeer speelt de figuur van Thérèse van Lisieux (1873-1897). In één van haar laatste brieven schrijft ze: "Mijn weg bestaat helemaal uit liefde en vertrouwen". Een 'kinderlijk' vertrouwen in Gods barmhartigheid, dat zich uit in een houding van liefde voor God en voor de mensen om haar heen. Thérèse gaat naar de kern van de 'blijde boodschap' die Jezus' evangelie is: