Reisverhaal Dat nemen ze je nooit meer af | Ben Rutte

Japan is voor veel mensen een mysterieus en fascinerend land. Zo ook voor reisschrijver Gijs van Middelkoop. Met een magisch visitekaartje in de hand vertrekt Gijs naar Japan, samen met zijn vriendin Aimée. Met de fiets verkennen ze het subtropische eiland Kyushu, waar ze een tocht maken van meer dan duizend kilometer. En fascinerend is het zeker! Na Kyushu denken ze wel klaar te zijn voor Tokyo, en met de fiets en de kogeltrein reizen ze verder op Honshu. Aan vragen intussen geen gebrek. Klopt het eigenlijk wel dat Japanners zo hard werken? Waarom buigen ze zo vaak? En hoe kan in zo'n overvol land, alles toch zo ordelijk verlopen? Wat is het geheim van Japan? Langzaam maar zeker komen ze erachter, dat veel dingen in Japan toch net even anders zijn, dan ze op het eerste gezicht lijken. Daarmee wordt 'Japanners komen nooit te laat' een spannend, onderhoudend en hilarisch reisverhaal. Eén waarschuwing: als je aan dit boek begint, leg je het niet meer weg! 

Johan Buwalda, architect bij een groot ingenieursbureau, weigert naar een andere interne functie te solliciteren en wordt dan op staande voet ontslagen. Hij staat op straat, veertig jaar oud, vader van vijf kinderen. Na een periode van angst en onzekerheid ontdekt hij in dat ontslag een persoonlijk kantelpunt. De woon- en leefomgeving van de allerarmsten in Indonesië inspireren hem om als architect een bijdrage te leveren. Vanuit zijn betrokkenheid bij de lokale bevolking wil hij zich inzetten voor de habitat van de mensen in door oorlog en rampen geteisterde gebieden. Zijn werkgebied zal zich bevinden in de armste ontwikkelingslanden in Afrika, Azië en het Midden-Oosten. Een keuze die op een heel bijzondere wijze wordt bevestigd. Dit boek bevat mooie verhalen over zijn werk en ontmoetingen in landen en culturen die in alle opzichten anders zijn dan de onze, maar waar de mensen zijn zoals iedereen, met hun eigen dromen en verlangens. Op zoek naar bestaanszekerheid voor zichzelf, en vo…

Sport, presteren, afzien. Het blijft een onuitroeibaar misverstand, vind ik. De fiets is nu juist een luxe vervoermiddel, het vervijfvoudigt je inspanning, gratis, een perfect apparaat om ontspannen buiten te zijn, de natuur te bewonderen, de wereld te bekijken. Waarom het gebruiken om je eigen lichaam te kwellen?’ Peter Delpeut reist graag door de woestijn. Op de fiets. Die twee blijken slecht samen te gaan. Het is alleen de allersterksten gegeven dwars door de Sahara te fietsen. Daarom gaat Delpeut niet verder dan de randen van de woestijn. Daar valt voldoende te beleven, merkt hij: zandstormen geselen zijn gezicht, pistes zetten hem op het verkeerde spoor, fietswielen lopen vast in het rulle zand. Delpeut fietst met zijn levensgezellin Céline, met wie hij eerder Amerika doorkruiste, in de Kalahariwoestijn in Namibië, de Sinaïwoestijn in Egypte en de Marokkaanse Sahara. Op zoek naar de gelukzalige eenzaamheid van het weidse landschap, de legendarische gastvrijheid van de bedoeïenen …