Reisverhaal Dan trouwen we toch een week later | Jan van der Leij

Nederlander gaat wonen in een dorp in de woestijn en begint een primitief restaurant. Als de naam van dat eethuis in de Lonely Planet verschijnt, gaat het de ondergang tegemoet. Beeldend beschreven met een groot respect voor de oorspronkelijke bewoners. 'De zaal loopt snel vol. Iedereen is er zo te zien, de acteurs, de crew, de pers. Ik breng de hoofdrolspeelster naar haar stoel op de eerste rij en kijk mijn aantekeningen nog snel even door. Als ik even later de film voor de tiende keer zie overvalt me een enorm gevoel van leegte. Ik begrijp het niet. Hier heb ik een jaar aan gewerkt.'   Als filmproducent Ton van der Lee zijn overvolle leven bekijkt, constateert hij een groot gevoel van leegte. De filmwereld, netwerken, vrienden en vriendinnen: het lijkt wel of hij alle sociale rituelen al een keer heeft meegemaakt. Hij besluit zijn productiebedrijf te verkopen en Nederland te verlaten. Zijn vrienden en collega's reageren geschokt: iedereen droomt ervan weg te gaan en alles achter te …

In Weg van de wereld neemt Marica van der Meer de lezer achterop haar fiets mee van Nederland naar Australië. Verschillende vrienden fietsen stukken met haar mee. Vooral in een land als Iran lijkt het verstandig een man aan haar zijde te hebben, maar de gastvrije Iraniërs laten veel vooroordelen als sneeuw voor de zon smelten. In Turkmenistan daarentegen krijgt ze samen met haar fietsvriend Norbert de schrik van haar leven. Aan China lijkt geen einde te komen, in drie maanden doorkruist ze dit land in haar eentje. Na 1700 kilometer rechtdoor over dezelfde weg in de woestijn en vijf weken zonder zich verstaanbaar te kunnen maken, komt ze zichzelf behoorlijk tegen. In Myanmar wordt ze constant achtervolgd door mannen op brommertjes. Levendig omschrijft ze haar waarnemingen op het gebied van cultuurverschillen, problemen onderweg en ontmoetingen met de lokale bevolking. Haar eindbestemming is het verjaardagsfeestje van haar vriendin Maria in Adelaide.