Moeders lichaam

Piet van der Molen is een kinderloze vrijgezel die nooit heeft gewerkt en altijd thuis is blijven wonen, in het Zuid-Limburgse dorp Oirsbeek. Broers of zussen heeft hij niet. Na de dood van zijn vader verlangt moeder dat Piet diens plaats inneemt. Als moeder in de snikhete zomer van 2013 overlijdt, besluit Piet haar in huis te houden. Hij blijft gesprekken met haar voeren, zijn verdriet is groot. Tweeënhalf jaar later staan er twee agenten bij hem op de stoep. Een paar uur later kijkt de straat toe hoe mensen in witte pakken een gammele kist naar buiten takelen. Gegrepen door dit voorval reist Joris van Casteren naar Oirsbeek af. Tussen Piet en hem ontstaat een wonderlijke vriendschap. Moeders lichaam, geschreven in Van Casterens door verwondering en droge humor gekenmerkte stijl, is een onthutsend verhaal over liefde, dood, trouw en bedrog. Tevens is het de kroniek van een kwijnend dorpsleven in een krimpregio, waar gemeenschapszin en sociale controle niet langer vanzelfsprekend zijn.

Op elk willekeurig moment zijn wereldwijd meer dan 280 miljoen mensen op drift. En iedereen - elk lichaam - biedt een kans op winst. Wanhopige mensen genereren miljarden euro's, of het nu in de sekshandel is of als drugsmuilezel, in de orgaanhandel of als dwangarbeider. Ieder lichaam heeft een waarde in de eindeloos lange keten van menselijke uitbuiting, die begint bij de smokkelaars en via de onderwereld eindigt in de hoogste echelons van respectabele instituties, van banken en exclusieve modehuizen tot overheden en zelfs de katholieke kerk. 'Migranten zijn winstgevender dan drugs,' zoals een maffiabaas verklaarde, maar geen enkele wereldwijde miljardenonderneming wordt zo slecht begrepen als de mensenhandel. We leven kortstondig mee als we wanhopige mensen zien in wrakke bootjes of ploeterend door de jungle, maar daarachter zit een wereld waarin iedereen geld waard is. Elk lichaam telt voor diegenen die wanhoop exploiteren. In dit onthutsende en baanbrekende onderzoek ontrafelt Latza

In België is ze niet meer weg te denken uit de wereld van de poëzie, onder andere dankzij haar succesvolle bundel 'Gods bedrog' en poëzieavonden in het land onder de naam 'Fatena's Poetry Salon'. Met 'Neem dit lichaam' zal Fatena Al-Ghorra ook de Nederlandse poëzieliefhebber voor zich winnen. Voer de Palestijns-Belgische Fatena Al-Ghorra in haar bundel 'Gods bedrog' uit 2014 een oorlog met de wereld van de goden en mannen in de buitenwereld, in Neem dit lichaam is sprake van een innerlijke reis, waarbij ze in gevcht is met zichzelf. Fatena Al-Ghorra is geboren in de Gazastrook. Ze wordt algemeen beschouwd als één van de meest beloftevolle Palestijnse dichters. Sinds ze in 2009 op de vlucht sloeg voor Hamas, woont en werkt ze in Antwerpen. De vertellende en handelende 'ik' van Al-Ghorra neemt echter geen afstand van de ervaring van diepe pijn en de vervreemding van het Palestijnse individu. In Gaza werkte ze als radiomaker voor het nieuwsagentschap Wafa. Ze publiceerde vier dichtbundels

Dit autobiografische verhaal gaat over een naïef jong meisje dat opgroeit tot een wereldvreemde jonge vrouw. In brieven aan haar vader, die het gezin verlaten heeft toen ze zes jaar was en ze met haar familie in Zuid-Afrika woonde, beschrijft zij hoe zijn afwezigheid en de gevolgen daarvan haar gevormd hebben. Het verhaal laat de impact zien van een ingrijpende sekservaring op jonge leeftijd, hoe zo'n gebeurtenis doorwerkt in de ontwikkeling van een jong meisje, en hoe dit haar opbreekt in relaties die zij later heeft. Parallel aan die ontwikkeling loopt een andere verstorende invloed van een moeder die, overweldigd door de taak vier jonge kinderen alleen te moeten opvoeden, leeft in haar eigen illusionaire wereld en de scepter zwaait over een verwrongen gezinscultuur waar de Moeder-Niet-Lastig-Maken-code overheerst. In deze schizofrene wereld waar afkeuring subtiel de boventoon voert om de illusie van een harmonieus gezin in stand te houden, is geen ruimte voor openheid en onderling

In de poëzie van Thomas Möhlmann komt af en toe een personage langs dat naar de naam Momo luistert. Momo was stationswachter, minderjarige hotelreceptionist, soms meer jongen, soms meer meisje. In Dankbaar lichaam is Momo terechtgekomen in een kleine, hechte gemeenschap. De bundel vertelt over de liefde die zich tussen hem en een dorpsdochter ontvouwt, inclusief de dramatische gevolgen voor hem, haar, haar vader en de hele gemeenschap. Het verhaal wordt gedeeltelijk door omstanders en betrokkenen, en grotendeels door de twee geliefden verteld. Elk afzonderlijk gedicht is een korrel in de caleidoscoop die zicht geeft op de grootste waarheid waartoe de menselijke soort in staat blijkt: liefde overwint alles, zelfs als niet iedereen het overleeft. Dankbaar lichaam is Möhlmanns meest liefderijke dichtbundel ooit. Thomas Möhlmann (1975) publiceerde vier dichtbundels, dertien bloemlezingen en, samen met Ellen Deckwitz en Ingmar Heytze, de bundeling gedichten en columns Game of Poems.

Esther Goedegebuure spreekt openhartig over wat het moederschap voor haarzelf en andere vrouwen betekent. Want ondanks dat we zoveel meer zijn dan alleen moeder, is het vaak wel wat we het allerliefst goed willen doen. Met indrukwekkende vrouwen die naam hebben gemaakt in de politiek, de media of in de kunst en cultuur, praat ze over de manier waarop het moederschap hun identiteit bepaalt.Vol verhalen en inzichten van: Dieuwertje Blok, Chantal Janzen, Sylvana Simons, Susan Smit, Anna Enquist, Romana Vrede, Aaf Brandt Corstius e.v.a.

Een jongen wil zich op het leven werpen, maar wordt als puber geconfronteerd met het langdurige ziekbed en ten slotte de dood van zijn moeder. Als hij op zichzelf gaat wonen, merkt hij dat hij zijn jeugdherinneringen niet gemakkelijk van zich af kan schudden. Geplaagd door een gevoel van onveiligheid probeert hij relaties aan te gaan, maar steeds weer worstelt hij met eenzaamheid, angst en zelfverloochening. Wanneer een begrafenisonderneming hem in dienst neemt als lijkverzorger, begint hij in te zien hoe hij aan zijn eigen duisternis kan ontkomen. Een woelend lichaam is een roman over verlangen - naar nabijheid, naar mensen, naar een lichaam om in te bestaan. Daniël Vis schetst in afwisselend dromerige en pijnlijk wrange beelden een verhaal waarin wordt gezocht naar intimiteit en verzoening en naar wat het betekent om zorg te dragen, voor jezelf en voor anderen.

Een moeder doodt haar tweeling. De hoofdpersoon van dit relaas staat op het punt te bevallen, wanneer ze zich realiseert dat ze die vrouw kent. Deze ontdekking obsedeert haar. Ze vraagt meteen verlof, niet om haar kind te baren en te verzorgen, maar om te schrijven. Ze is schrijfster en wil vooral de waarheid achter deze misdaad ontdekken. Maar moeders horen geen boeken te schrijven, geen kunst te scheppen. Moeders scheppen wezens van vlees en bloed. Moeten hun kinderen dan niet voorgaan? Is moederschap een gevangenis? Hoe kan een vrouw überhaupt haar kinderen doden? Aan de hand van auteurs als Sylvia Plath of Doris Lessing verkent Katixa Agirre de relatie tussen moederschap en schrijverschap. 'Moeders zullen nooit' is een verontrustende en originele roman, die deels is opgebouwd als een journalistiek verhaal en deels als een juridische thriller. Ook een boek dat taboes doorbreekt. KATIXA AGIRRE (Vitoria-Gasteiz, Baskenland, 1981) is auteur, journalist en hoofddocent audiovisuele

Esther Goedegebuure spreekt openhartig over wat het moederschap voor haarzelf en andere vrouwen betekent. Want ondanks dat we zoveel meer zijn dan alleen moeder, is het vaak wel wat we het allerliefst goed willen doen. Met indrukwekkende vrouwen die naam hebben gemaakt in de politiek, de media of in de kunst en cultuur, praat ze over de manier waarop het moederschap hun identiteit bepaalt. Vol verhalen en inzichten van: Dieuwertje Blok, Chantal Janzen, Sylvana Simons, Susan Smit, Anna Enquist, Romana Vrede, Aaf Brandt Corstius e.v.a.