Je keek te ver

Marjoleine de Vos wandelt elke dag een rondje vanuit haar huis in het Noord-Groningse Zeerijp. Onder een strakblauwe hemel, een grijs wolkendek of genadeloze regen, ze zijn er altijd: de akkers in bloei of kaal, de kraaien, de bomen in alle stadia van blad of niet blad, het kerkje van Eenum. Soms uien op het land, soms dollende hazen - alles is altijd hetzelfde en altijd anders. Wat is het toch dat je zo kunt verlangen naar wandelen, vraagt De Vos zich af in Je keek te ver. Ze denkt na over het verschil tussen stad en platteland, de plek van cultuurlandschap in Nederland, over de kunst van het verliezen, landschapsleescursussen. En over hoe het hoofd zich verhoudt tot het lichaam: vaak zijn gedachten maar al te druk bezig, alsof je helemaal niet door een landschap loopt maar uitsluitend door je eigen bange, drukke hoofd. Kijk om je heen, moet je dan tegen jezelf zeggen. Niet de tijd in, maar over het land. Je keek te ver. Dat wat je zoekt is hier.

Marjoleine de Vos wandelt elke dag een rondje vanuit haar huis in het Noord-Groningse Zeerijp. Onder een strakblauwe hemel, een grijs wolkendek of genadeloze regen, ze zijn er altijd: de akkers in bloei of kaal, de kraaien, de bomen in alle stadia van blad of niet blad, het kerkje van Eenum. Soms uien op het land, soms dollende hazen? alles is altijd hetzelfde en altijd anders, dat is de kracht van de herhaling. Er is niets te zien, en tegelijk heel veel.0Wie wandelt is verhevigd in de wereld en er tegelijkertijd helemaal uit. Je benen lopen, het zonlicht kijkt je ogen in of de regen maakt je aan het lachen onder je capuchon en je hoeft even nergens anders te zijn. Maar vaak zijn de gedachten maar al te druk bezig, alsof je helemaal niet door een landschap loopt maar uitsluitend door je eigen bange, drukke hoofd. Kijk om je heen, moet je dan tegen jezelf zeggen. Niet de tijd in, maar over het land. Je keek te ver. Dat wat je zoekt is hier.

Hoe moeten wij leven? De onmogelijkheid van de vraag vind je verrassend genoeg niet terug in de antwoorden die Marjoleine de Vos erop tracht te geven. We kunnen leren van de klassieken. Poëzie helpt. Een mooie maaltijd en een prachtige tuin helpen ook. Reizen. Religie. Deze schitterende verzameling persoonlijke essays tonen een wereldbeschouwing van deze tijd die meervoudig is, nooit absoluut. In tintelende zinnen legt De Vos de vraagstukken van ons bestaan bloot en beantwoordt ze met een bijna laconieke en aan de journalistiek ontstegen kennis van onze wereld. Doe je best is een essaybundel zoals alleen Marjolein de Vos die kan schrijven, diepzinnig en lichtvoetig tegelijk.

Zomerhuis voor jou en mij is het vierde en laatste deel van de bestsellerserie Campinggeluk van auteur Marjoleine Tel. Luxe vakantievilla's, op hún camping de Zandrand? Martin en Linda kunnen het niet geloven. Halsoverkop keren ze terug naar Nederland en laten hun buitenlandavontuur achter zich. Bij aankomst blijken de kampeerders in alle staten door het herstructureringsplan van Martins broer Richard. De vaste gasten vrezen hun geliefde plek te verliezen, terwijl andere kampeerders bang zijn dat de saamhorige sfeer verdwijnt. Maar vernieuwing brengt ook kansen met zich mee - op meer ruimte én onverwachte romantiek. Wendy droomt al over de XL-villa die haar Hans mag bouwen, terwijl Linda's ex Frits nog steeds te veel ruimte inneemt. Is er voor hem geen zomerhuis wat verderop? Linda heeft inmiddels andere zaken aan haar hoofd. Als haar gevoel klopt, staat hen een uitbreiding te wachten die niemand had zien aankomen.

De zestienjarige Roan houdt van uitgaan en meiden versieren. Zijn vriend Kai is al vaak met een meisje naar bed geweest. Roan heeft nog niet vaak met een meisje gevreeën. Op een dag ontmoet hij Ilse bij het uitgaan. Hij moet de hele week aan haar denken en de volgende keer hebben ze bij het uitgaan samen veel lol. Aan het eind van de avond gaan Roan en Ilse naar buiten. Ze wandelen en zoenen. Roan raakt erg opgewonden. Als Ilse zegt dat ze niet wil neuken, luistert Roan niet. De volgende dag reageert Ilse koel en kortaf op berichtjes van Roan en daarna reageert ze helemaal niet meer. Roan begrijpt niets van de reactie van Ilse. Hij wil graag weer met haar afspreken. Dan bedenkt hij een plan om haar weer te zien. Auteur Marieke Otten werkt in de kinderopvang en in de buitenschoolse opvang. Ze is psycholoog. Dit boek is haar zevende boek in de Troef-reeks. www.ottenmarieke.nl

Etty Hillesum (1914-1943) is honderd jaar na haar geboorte nog altijd een inspiratiebron voor velen. In haar openhartige dagboeken en brieven is Etty's diepgaande proces van zelfonderzoek van dag tot dag te volgen. Midden in de donkere oorlogsjaren blijft ze vol liefde in het leven staan. Ton Jorna en Julika Marijn zijn gegrepen door haar bezielde innerlijke zoektocht en levenslust. In 'Altijd Etty' spiegelen zij zich aan Etty en gaan zij in op de grote thema's uit haar werk, zoals liefde, kunst, geboorte en dood, dader en slachtoffer, 'de moed tot zichzelf', lijden en God. Ze gaan ook in gesprek met anderen die door Etty's werk zijn geïnspireerd. Jean-Jacques Suurmond, Christianne Stotijn, Marjoleine de Vos, Geertje Couwenbergh, Beatrijs Smulders, Chaja Kruijssen, Frank Agricola en Annette van Dijk reflecteren op Etty's gedachtegoed en wat dit voor hun eigen leven betekend heeft.

Dit boek is gewijd aan een levensbeschouwelijke lectuur van het werk van Rutger Kopland. Daarbij komen literaire, filosofische en religieuze aspecten aan de orde. Dat Rutger Kopland (1934) tot de belangrijkste moderne Nederlandstalige dichters behoort, is onomstreden. Naast zijn werk als biologisch psychiater en hoogleraar, publiceerde hij veertien dichtbundels en een drietal boeken met literaire essays. Ze worden door een opvallend breed publiek gelezen en zijn met tal van literaire prijzen en eredoctoraten bekroond. Koplands poëzie vertolkt een aardse spiritualiteit, die de lof van de oppervlakkigheid zingt maar de echo van wat verdwenen is blijft opvangen. Aan dit boek werkten mee: de schrijver ARNON GRUNBERG, de neerlandici TOM VAN DEEL, STEFAAN EVENEPOEL, JAAP GOEDEGEBUURE en MARJOLEINE DE VOS, de literatuurwetenschapper ANTON KORTEWEG, de filosoof HARRY KUNNEMAN, de neurowetenschapper WILLEM HENDRIK GISPEN en de theologen/religiewetenschappers ERIK BORGMAN en JOHAN GOUD. Johan

Deel twee van een bloedstollende thrillerserie met de eigenzinnige Frankie Elkin in de hoofdrol. Timothy O'Day kent de uitgestrekte natuur van Wyoming als geen ander. Maar wanneer hij met vrienden gaat kamperen, verdwijnt hij midden in de nacht zonder een spoor achter te laten. Frankie Elkin weet niets van de wildernis, maar ze weet wel hoe ze vermiste personen moet vinden. Dus wanneer ze hoort dat Timothy's vader een laatste zoektocht naar zijn zoon organiseert, meldt ze zich bij het team, ook al zit daar niemand op haar te wachten. Als ze vervolgens toch samen met het reddingsteam de bergen in gaat, wordt al snel duidelijk dat iets of iemand wil voorkomen dat ze verder trekken. Terwijl de tijd begint te dringen, gaat Frankie met het team de strijd aan tegen het kwaad dat zich schuilhoudt in mens en wildernis. En ondervindt al snel wat er gebeurt als ze een stap te ver gaan.

Door de eeuwen heen zijn er vele boeken gemaakt die eindigden in een rechtszaal of op een brandstapel. Eigenzinnige schrijvers en denkers namen risico's, omdat hun drang om een verhaal te vertellen sterker was dan de angst voor de gevolgen. Dat leverde de wereld een rijkdom aan boeken op, maar ook talloze boekverboden. Wat maakt dat een boek verboden wordt? Ja, Mein Kampf, dat weten we, maar waarom werd Hongerjaren in de ban gedaan? En wat was er mis met Girls of Riyadh en met het ogenschijnlijk onschuldige stripboek Young Avengers? Marjoleine Molenaar daagt je als lezer uit om na te denken - en stevig met anderen in gesprek te gaan - over boeken die verboden waren of verboden zijn, of die volgens jou over grenzen gaan. Of juist niet. As we read liggen er schrijvers, gewoon mensen zoals jij en ik, ineengedoken in een cel te wachten, met pijn in hun lijf door de straffen van afgelopen nacht, wetend dat er weer een nieuwe nacht aankomt. Er zijn landen waar meisjes hun rugtas niet vol