In tijden van besmetting

Kan een virus, waar virologen het over eens zijn dat het een onzichtbare, niet-levende microbe is, zoveel schade aanrichten? Misschien is er iets anders dat een rol speelt, iets dat de natuurlijke balans heeft verstoord en ons vatbaar heeft gemaakt voor ziekte. Dr. Thomas Cowan en Sally Fallon Morell voeren argumenten aan dat de oorzaak van ziekte gezocht moet worden in gifstoffen (inclusief stralingsbelasting) en een tekort aan voedingsstoffen. De officiële verklaring voor de afgelopen pandemie (maart 2020) is een 'gevaarlijk, infectueus virus'. Dit wordt gebruikt als excuus om alle mensen op de wereld op te sluiten in hun huizen, want dan zou het virus zich minder snel verspreiden. Mondkapjes, afstand houden, antivirale middelen en vaccins worden ingezet omdat men ervan uitgaat dat piepkleine, niet-zichtbare virussen ernstige ziekte teweeg kunnen brengen en dat die overgedragen kunnen worden van mens op mens. Het was Louis Pasteur die midden 1800 de medische gemeenschap ervan

Op huidhonger staat geen leeftijd of jaartal. Van de eerste zucht tot de laatste adem: iedereen heeft tot op zekere hoogte nood aan menselijk contact, verbondenheid en aanraking. Door COVID-19 beseffen en erkennen velen plots dat aanraking geen fijne surplus maar een essentieel verlangen was en is; dit niet alleen voor mensen die er kwaliteitsvolle familiale en vriendschapsrelaties op na houden. Maar uiteraard was huidhonger ook eerder al een reëel gegeven. Daarom ontstond het concept voor dit boek reeds in januari 2020, dus enkele maanden voor het begin van de pandemie. De auteur reikt in dit boek vele tips tot inspiratie aan om met huidhonger om te gaan. Vervolgens hoopt ze dat de lezer kracht en troost put uit de talloze beklijvende en veerkrachtige verhalen van jong én oud; van professionals en niet-professionals. “Deze pandemie geeft ons de tijd om te reflecteren over onze maatschappij. Het biedt ons kansen om intimiteit meer toegankelijk te maken. Indien we daarin slagen, zullen

Over de zin en onzin van digitalisering in het onderwijs. Heeft het zin om kinderen van jongs af aan te leren programmeren? Verandert ons denken door het gebruik van computers? Wat zijn de schaduwkanten van computers in de collegezaal? Ad Verbrugge en Jelle van Baardewijk vroegen wetenschappers, intellectuelen en leraren hun mening over de zin en onzin van digitalisering in het onderwijs. In deze bundel komen zowel voor- als tegenstanders van digitale middelen in het onderwijs aan het woord. Al met al biedt het boek een fris tegengeluid tegen al de hoge verwachtingen die men van innovaties heeft. Aan de bundel werkten onder anderen mee: Sebastien Valkenberg, Diederik Boomsma, Johannes Visser, Theodore Dalrymple en Aleid Truijens.

'Liefde in tijden van haat' door Florian Illies is opnieuw een opwindende reis naar het verleden die leest als een commentaar op ons chaotische heden. Hij neemt ons mee naar de jaren dertig van de vorige eeuw. Toen het politieke klimaat verkilde, bruisde het culturele leven: in Berlijn, Parijs, Ticino en aan de Rivièra zetten de grote namen van die tijd zich schrap tegen naderend onheil. Terwijl Jean-Paul Sartre cheesecake eet met Simone de Beauvoir in Kranzler-Eck in Berlijn, Henry Miller en Anaïs Nin wilde nachten beleven in Parijs en F. Scott Fitzgerald en Ernest Hemingway gepassioneerde affaires in New York beginnen, zien Bertolt Brecht en Helene Weigel zich net als Thomas en Katia Mann genoodzaakt een veilige haven te zoeken. Dit alles gebeurt op het moment waarop de nationaalsocialisten de macht grijpen in Duitsland, boeken verbranden en het geweld tegen Joden begint.

In Nederland en Suriname waren er in de achttiende eeuw verscheidene golven van homo-vervolging. Vooral de eerste golf, begin jaren 30, ging gepaard met brute straffen, die in wezen barbaarse mensenoffers waren. In Nederland was men bang voor de zogenaamde 'paalworm', die als een straf van God werd gezien. In Suriname vreesde men economische tegenspoed en over¬rompeling door ondergedoken slaafgemaakten. Niet toevallig ging de homovervolging daar gelijk op met een zware intensivering van de jacht op deze marrons. In koloniaal Suriname maakten zedeloosheid en winstbejag de dienst uit. De homovervolging daar is in de geschiedschrijving amper belicht. Men pakte er tussen 1731 en 1778 eenentwintig man¬nen op, van wie zeven de doodstraf kregen meestal door langzame wurging en tegelijk blakeren. Vier werden verbannen en de rest kwam vrij of onderging een mildere straf. Het christelijk motief voor de vervolging nam men over uit de Republiek. Uit het onderzoek naar het lot van deze man¬nen

Liefde, erotiek en seksualiteit; onderwerpen die nooit aan belangstelling zullen inboeten. Samen met Erwin Mortier reviseerde en actualiseerde Paul Verhaeghe zijn spraakmakende bestseller Liefde in tijden van eenzaamheid, drie kritische verhandelingen over de hedendaagse seksuele verhoudingen tussen mannen en vrouwen. In een verhelderende en scherpe analyse gaat Verhaeghe in op de tijdloze en de tijdgebonden achtergronden van wat mensen zowel beweegt als verlamt op het terrein van de erotiek, en op de verschillen tussen mannelijke en vrouwelijke seksuele fantasieën. Ook beschrijft hij Freuds tegenstelling tussen Eros en Thanatos en wat het oedipuscomplex en macht daarmee te maken hebben. Tot slot gaat hij na waarom culturele veranderingen zoals de seksuele revolutie de man-vrouwverhouding niet alleen bevrijd maar ook problematischer gemaakt hebben.

Dat een vredesorganisatie honderd jaar bestaat, is niet iets om te 'vieren'. Het liefst had Kerk en Vrede zich opgeheven omdat oorlog was uitgebannen. Dit jubileumboek laat de vredesboodschap horen die Kerk en Vrede al die jaren uitdroeg, en nog steeds uitdraagt. Want de strijd voor vrede is en blijft broodnodig. Dit boek denkt in een andere richting dan de doodlopende weg 'wie vrede wil, bereide zich voor op oorlog'. Oorlog en geweld lossen niets op; ze zaaien haat en onrecht en daarmee nieuw geweld, en ze druisen in tegen het gebod van de naastenliefde. Kerk en Vrede wil kerken en de samenleving van dit besef doordringen. Het boek laat zien hoe Kerk en Vrede reageerde op de politieke gebeurtenissen in de laatste honderd jaar en gaat in op het debat in en met de kerken over oorlog en vrede. Aan bod komen ook de theologische doordenking en reflectie rond thema's als geweldloosheid, burgerlijke ongehoorzaamheid, veiligheid, dienstplicht en vredesopvoeding. 'Pacifisme in tijden van

Staat na 75 jaar vrede oorlog weer voor de deur in Europa? Klimaatvluchtelingen uit het zuiden, onrust in het Midden-Oosten en oorlog in Europa's achtertuin Oekraïne… Hoe komt het dat we dit niet eerder zagen afkomen? Europa, en ook België leken wel in slaap gewiegd door de illusie dat vrede en welvaart gratis zijn. Of kan het zijn dat we de vele tekenen van strategische geopolitieke veranderingen niet goed meer kunnen lezen? Omdat we de taal van macht, van oorlog en vrede, niet meer beheersen? Of omdat we domweg verleerd zijn te investeren in diplomaten en defensie? Vrede in tijden van oorlog wil een praktische handleiding zijn om oorlog en vrede, en de conflicten die ons bedreigen beter te leren lezen. Wat is de rol van een leger, van kernwapens? Waarom spreken militairen over wapensystemen? Welke gevaren komen er ons op af en hoe verdedigen we ons daar het best tegen? Zowel hier en nu, maar evengoed binnen 15 jaar. En wat moet dat allemaal kosten? Vrede in tijden van oorlog gaat

Tijdens de koloniale oorlog 1945 -1949 onderhielden tal van Nederlandse soldaten in Nederlands-Indië seksuele contacten met lokale vrouwen. Niet zelden werd hieruit een kind geboren. Liefde in tijden van oorlog is het eerste boek over dit uiterst gevoelige onderwerp. Vanaf 1945 stuurde Nederland 120.000 militairen naar Nederlands-Indië. Na hun vergeefse strijd tegen de Indonesische onafhankelijkheid keerden de manschappen vanaf 1949 terug naar huis. Daar trouwden de meeste van deze jonge mannen en stichtten een gezin. Velen verzwegen daarbij dat ze al vader waren: onze jongens hadden in Indonesië naar schatting duizenden zwangere vrouwen en half-Nederlandse kinderen bij hun moeders achtergelaten. Vanwege hun lichte huid liepen deze 'bezetterskinderen' in het nieuwe Indonesië de kans op vijandige reacties. Hoe kan het dat alle betrokkenen zoveel jaar lang hun lippen stijf op elkaar hebben gehouden? Aan de hand van uitvoerig historisch onderzoek en gesprekken met betrokkenen beschrijven