Ik ga tóch iets zeggen

'Ik ga tóch iets zeggen biedt een soort staalkaart van de stijlfiguren en stijlregisters die je in de Tweede Kamer voorbij hoort komen. Brandt Corstius is een geamuseerde toeschouwer van dit alles. Als je de columns achter elkaar leest, vormen ze een soort kroniek van de alledaagse gang van zaken in het parlement.'**** NRC De Tweede Kamer heeft iets van een theater, en het vragenuur is een voorstelling. Aaf Brandt Corstius zit erbij en noteert woordenwisselingen, akkefietjes, lachsalvo's, misverstanden, taalvondsten en soms een ontroerend moment. Van lentekriebels tot wolven, van de moeflonsjaal van Caroline van der Plas tot de gedichtenkeuze van Martin Bosma: alles komt voorbij. Juist in dit ene uur van de week komen er in de Kamer zaken aan bod die de gewone mens nogal bezighouden: waarom dreigen bingoavondjes illegaal te worden, en is een fatbike wel een goed idee? Naast de kleine, menselijke problemen worden de grootste kwesties behandeld - oorlog, uitbuiting, armoede en ziekte.

In 'Ik moet u echt iets zeggen' van Mensje van Keulen komen ogenschijnlijk gewone mannen en vrouwen aan het woord die reden genoeg hebben om het leven niet altijd als een feest te omarmen. Wat aanvankelijk een doodgewone situatie lijkt mondt uit in de naakte waarheid, soms subtiel onthuld, soms als een mokerslag uitgedeeld. Een vrouw meldt aan de ontbijttafel achteloos en totaal onverwacht dat ze wil scheiden, een andere vrouw neemt wraak op haar bedillerige echtgenoot door de erfenis van zijn moeder een rol te laten spelen, de moeder van een moorddadige zoon doet een verrassend beroep op de rechter. Mensje van Keulen geeft een stem aan personages die niet vaak gehoord worden. 'Horror en huiselijkheid': deze delicate combinatie typeert haar werk (aldus Marja Pruis) en dat ondergaat de lezer van de weergaloze verhalen in deze bundel, die bovendien de humor niet schuwt.

Een man zijn die ergens iets over te zeggen heeft, dat wil Roland Vandewiele al zijn leven lang. Zijn ambitie weet hij te realiseren als directeur van een rollatorfabriek, die deel uitmaakt van Hulpmiddelen van Wesemael, eigendom van een oude, adellijke familie.  Verknocht aan zijn macht en status voert Vandewiele het bewind over tweehonderdvijftig mensen bij wie hij de duimschroeven aandraait wanneer het bedrijf in steeds slechtere papieren raakt. Dat intussen ook zijn huwelijk met Gisèle, zijn persoonlijke CEO, op springen staat, heeft Roland niet in de gaten onder de tirannie van zijn schoonmoeder. Zowel professioneel als privé bereikt de spanning een gevaarlijk punt.  De herkenbare, menselijke verhalen van de medewerkers raken verweven met het lot van het bedrijf, waarin een radicale transformatie zal moeten plaatsvinden.  Dit is een boek voor iedereen. Omdat het leuk is. Maar vooral is dit een boek voor de leiders van vandaag, die op een vakantiedag op een berg even alle targets

Ervaringen met dood, verlies en rouw roepen al snel ongemak op. Als een collega ernstig ziek is, een vader op de school van je kind is overleden, of als je hoort dat die vriendin van vroeger niet lang meer te leven heeft. Wat zeg je dan? 'Ik weet niet wat ik zeggen moet…' helpt je op weg om het gesprek toch aan te gaan of een troostende schouder te bieden. Daarnaast geeft het ook handreikingen hoe je met je eigen partner of ouders over de laatste levensfase kan praten. Dit boek biedt praktische tips en slimme handvatten om de juiste woorden te vinden en er op het cruciale moment voor de ander te zijn.'Ik had gewild dat dit boek er vorig jaar al was, toen ik mijn vader Max verloor.' - Natascha van Weezel, schrijver/journalist'Dit boek zou feitelijk door iedereen gelezen moeten worden! Als we allemaal zouden weten hoe we een ander een steuntje in de rug kunnen bieden ten tijde van verdriet, verlies of rouw, dan zou de wereld er al een heel stuk beter uitzien.' - Hebban

Tweede druk in een mooie luxe genaaide paperback. Winnaar van “Beste religieuze en spirituele boek 2024” (met in jury: Dirk De Wachter, Rik Torfs, Yvonne Denier e.a.). Dit is de tweede druk in een mooie luxe genaaide paperback. “God is dood, maar van zijn zoon komen we niet af, zo bleek in de loop van de vorige eeuw. Hij is ons blijven bezoeken, precies zoals hij vlak voor zijn dood heeft voorspeld." In 33 essays laat dichter en essayist Willem Jan Otten zien hoe Christus, zelfs al valt zijn naam niet, blijft opduiken in films, romans, muziek. In de gestalte van een tuinman, in Harry Potters leraar Dumbledore, en in een melodielijn van Olivier Messiaen. 'Kortom,' aldus Otten, 'het verlangen om Jezus ergens in te ontwaren, is onverlet gebleven.' Wie zeggen de mensen dat Ik ben? De schrijver onthult en doordenkt de uiteenlopende antwoorden van kunstenaars op deze vraag, die Jezus zijn leerlingen ooit stelde. In evenzovele beelden zoekt kunstenaar Paul van Dongen naar ZIJN antwoord op die

Ervaringen met dood, verlies en rouw roepen al snel ongemak op. Als een collega ernstig ziek is, een vader op de school van je kind is overleden, of als je hoort dat die vriendin van vroeger niet lang meer te leven heeft. Wat zeg je dan? 'Ik weet niet wat ik zeggen moet…' helpt je op weg om het gesprek toch aan te gaan of een troostende schouder te bieden. Daarnaast geeft het ook handreikingen hoe je met je eigen partner of ouders over de laatste levensfase kan praten. Dit boek biedt praktische tips en slimme handvatten om de juiste woorden te vinden en er op het cruciale moment voor de ander te zijn. 'Ik had gewild dat dit boek er vorig jaar al was, toen ik mijn vader Max verloor.' - Natascha van Weezel, schrijver/journalist 'Dit boek zou feitelijk door iedereen gelezen moeten worden! Als we allemaal zouden weten hoe we een ander een steuntje in de rug kunnen bieden ten tijde van verdriet, verlies of rouw, dan zou de wereld er al een heel stuk beter uitzien.' - Hebban

Dé blauwdruk voor een inclusieve, veilige en toegankelijke taal voor iedereen - genomineerd voor de Taalboekenprijs 2023 Een nieuwe tijd vraagt om een nieuwe taal. Maar wie weet eigenlijk nog wat je wel en niet tegen wie kunt zeggen? In Je mag ook niets meer zeggen maakt Mounir Samuel met humor duidelijk op welke manieren een taal kan uitsluiten en wat we daaraan kunnen doen. Hij zet jeaan het denken en schuwt geen taboe of ongemak. Dit is een boek voor iedereen die streeft naar een inclusieve, veilige en toegankelijke omgeving, op het werk, in de klas, het theater, de dokterspraktijk of thuis. Het is geen checklist of verbodenwoordenlijst, maar een heldere gids die ons leert hoe we waardegericht met elkaar kunnen omgaan. In deze nieuwe editie verwerkte Mounir Samuel lezersvragen en presenteert hij nu nog meer woorden!

'Ik ben total verliefd op dit boek.' Jojo Moyes 'Emotioneel, hartverscheurend en geweldig geschreven… Wat een heerlijk verhaal.' Kate Mosse 'Je móet gewoon doorlezen.' John Boyne 'Onweerstaanbaar en aangrijpend.' Marian Keyes Een hartverwarmende roman over moeders en zussen, familie en vergeving Audreys familie is dertig jaar geleden volledig uit elkaar gevallen: haar twee volwassen dochters, Jess en Lily, praten niet meer met elkaar en haar kleindochters hebben elkaar zelfs nog nooit ontmoet. Ooit is er iets gebeurd met Jess' tweelingzusje Zoe, vlak voordat ze stierf, dat moeder en dochters van elkaar heeft vervreemd, ook al delen ze nog zo veel liefde en mooie herinneringen. Tot Audrey op een dag een moedige beslissing neemt: ze wil heel graag dat zij en haar dochters weer de eenheid worden die ze vroeger waren, en ze neemt zich voor het verleden nu voor eens en altijd het verleden te laten zijn en met een zonnige blik naar de toekomst te kijken. Ze is vastbesloten de lucht te klaren