Productomschrijving
Al voor de aanvang van de twintigste eeuw traden enkele bevlogen ondernemers op de voorgrond, die met sociale maatregelen voor hun personeel wilden laten zien dat er een weg was tussen het hardvochtige beleid van veel van hun collega's en de radicale eisen van het opkomende socialisme. De bekendste namen waren Van Marken en Stork, maar in de loop van de twintigste eeuw kreeg deze benadering meer navolging en werd die een regulier onderdeel van het beleid van vele ondernemingen. De diepere drijfveer daarvoor was de zorg voor het personeel als menselijk kapitaal. In deze studie schetsen Erik Nijhof en Annette van den Berg de ontwikkelingen op vijf cruciale onderdelen van dit sociale ondernemingsbeleid: huisvesting, pensioenfondsen, medezeggenschap, veiligheid en gezondheid op het werk, en scholing. Uit deze analyses komt naar voren, dat dit sociale beleid in toenemende mate met dat van de overheid en van de vakbeweging vervlochten raakte. De drie partijen hadden ieder hun eigen agenda,
