Het aanbidden van Louis Claus

Een poëtisch en licht debuut over liefde en rouw

'Met poëtische zinnen in een hechte compositie schept Sholeh Rezazadeh in nog geen tweehonderd bladzijden vele werelden.' - Het ParoolArghavan is een jonge Iraanse vrouw die nog maar kort in Nederland woont. Terwijl ze worstelt om een nieuw leven op te bouwen, wordt ze geplaagd door herinneringen aan haar jeugd in Iran. Een jeugd die paradijselijk begon maar een negatieve wending nam toen haar moeder van de ene op de andere dag vertrok en haar vader, haar steun en toeverlaat, verslaafd raakte aan opium. Ze nam daarop een radicaal besluit: ze liet het rauwe, bergachtige landschap van Iran definitief achter zich en vertrok naar het platste land ter wereld: Nederland. Arghavan werkt in een tweedehandswinkel in Amsterdam, waar ze bevriend raakt met sommige klanten, zoals met Anna, een dove danseres, en de oude Johan, die het geluid van bomen opneemt. Ze verwondert zich over dit land waar iedereen haast heeft en waar het onmogelijk lijkt om met de ander verbonden te zijn. Dan wordt ze verli…

Een delicaat, subliem portret van emoties en idealen uit de kindertijd. Van de schrijver van het succesvolle 'Honderd miljoen jaar en een dag' en 'Waak over haar'.Een oude man, Joe (van Joseph), geeft goddelijke Beethovenuitvoeringen op openbare piano's. De ene dag is hij op het station, de andere dag op het vliegveld. Hij verspilt zijn virtuoze talent aan onverschillige reizigers die zonder te luisteren voorbijsnellen. Hij speelt niet voor geld, hij wacht. Hij wacht al vijftig jaar op een vrouw. Wie is zij?Toen Joseph zestien was kwamen zijn ouders en zus om bij een vliegtuigongeluk en werd hij naar een weeshuis in de Pyreneeën gestuurd, De Grens, dat onder de strenge leiding stond van eerwaarde Sénac. De dagen van Joseph waren gevuld met klusjes, sleur en mishandeling, en de herinneringen aan zijn pianoleraar, meneer Rothenberg. Tot de dag dat hij Rose ontmoette, een meisje van zijn leeftijd. Haar vader, weldoener van het weeshuis, nodigde Joseph uit om zijn dochter elke zaterdag bij…

'Sneeuwen zou geen werkwoord mogen zijn. Al dat gedwarrel, die speelse kristallen die meer zweven dan vallen, het heeft niets met werk te maken. Het woord mist daadkracht en gewicht, het mist sleur.Sneeuwen - het klinkt als de wind die met vingers van licht de kruin van een kind streelt.'Een vrouw reist door een sneeuwlandschap. Ze is op weg naar de buitenwijk waar haar vader woont. In zijn hoofd sneeuwt het al lang. Terwijl de vlokken rond haar neerdwarrelen, moet ze een hartverscheurende beslissing nemen.Een moeder staart door een keukenraam. Buiten speelt een kind in de sneeuw. Was dit de droom - een huis in het dorp, een dochter, een man? Is dit nu leven?In de nieuwe, ontroerende roman In het wit van Roderik Six worstelen jonge vrouwen met oeroude dilemma's. Met stilistisch vernuft schetst Six een teder portret van mensen op het kruispunt van leven en dood. In het wit is een intieme roman over maatschappelijke thema's als dementie en moederschap.Roderik Six (1979) is literair journ…

Verkozen tot Roman van het Jaar 2024 in Zweden'Wat een juweeltje! De 89-jarige Bo steelt je hart. Een ontroerend, tot nadenken stemmend en teder verhaal dat je diep raakt.' Juryrapport Boek van het Jaar AwardBo, 89 jaar, was ooit een sterke man die zijn hele werkende leven in dienst was bij een houtzagerij. Nu laat zijn lichaam hem geleidelijk in de steek. Zijn rustige bestaan wordt zelden onderbroken door iets anders dan bezoekjes van de thuiszorg, het wekelijkse telefoongesprek met zijn enige vriend Ture, en herinneringen aan vroeger, die steeds meer de plaats van het echte leven innemen. In de leegte die zijn vrouw achterliet na haar opname in een verzorgingshuis heeft hij één troost en houvast: zijn trouwe hond Sixten. Maar Bo's zoon Hans wil Sixten bij hem weghalen, omdat hij niet meer in staat is goed voor het dier te zorgen. De dreiging zijn hond te verliezen roept bij Bo een veelheid aan emoties op. Hoewel hij graag een betere band met zijn zoon wil dan hij vroeger met zijn eig…

Op een dag besluit de mier van huis weg te gaan. De achterblijvende dieren gaan allemaal anders met het vertrek van de mier om. De een wordt treurig, de ander gaat nóg meer eten, een derde raakt in paniek. Maar één ding staat vast: ze missen de mier ontzettend.Ook de mier laat van zich horen. Hij is ver van huis en hoort stemmen in zijn hoofd. Zijn het de andere dieren? In zijn aantekeningen doet hij poëtisch verslag van zijn heimwee.

De wereld van moeders en dochters is er een van symbiose en scheiding, van eerste liefde en eerste verlating, van wederzijdse noden, veel te grote noden. Een wereld ook van vertellingen en stiltes en al wat onuitgesproken blijft. Maar wat gebeurt er als een moeder haar taal verliest, en de dochter zich haar vroegste moedertaal herinnert?Zoekend en tastend baant Caro Van Thuyne zich een weg door nachtmerries en onmacht, door foto's en spiegels, door sprookjes, mythes en scheppingsverhalen, door taal, pijn, woede en bevrijding. Met Bloedzang heeft ze in haar rijke en zintuiglijke stijl en met haar karakteristieke animisme het verzengende verhaal geschreven van een dochter die haar moeder wil bevrijden om ook zichzelf te kunnen bevrijden.Caro Van Thuyne (1970) leeft en schrijft in het Houtland achter de Vlaamse kust. In 2018 debuteerde ze met de verhalenbundel Wij, het schuim, die op de shortlist van de Anton Wachter Prijs stond. Haar debuutroman Lijn van wee en wens werd bekroond met De …

Mijn koningin, het debuut van Prix Goncourtwinnaar 2023 Jean-Baptiste Andrea, is een ode aan vrijheid, aan de verbeelding en excentriciteit. Een coming of age-roman waar alles echt is, alles een droom, alles een verhaal.Vallée de l'Asse. Provence. Zomer 1965. Shell is geen kind als elk ander kind. Shell is een vertederend kind, ontroerend in zijn naïviteit. Hij woont alleen met zijn ouders op een tankstation. Nadat hij het naliet kreupelhout in brand te steken, besloten zijn ouders hem in een instituut te plaatsen. Maar Shell geeft de voorkeur aan het voeren van oorlog, om te bewijzen dat hij niet langer een kind is. Hij neemt het pad bij het tankstation naar het plateau achter zijn huis, maar eenmaal daar aangekomen is er geen oorlog gaande. Alleen de stilte en de geuren van de doornige struiken. En een meisje, Viviane. Met haar wordt alles anders, en het onmogelijke wordt werkelijkheid.Samen brengen ze de zomer door, om de natuur en verborgen plekken te ontdekken. Shell keert niet te…

Poëtisch, provocerend en hartverscheurend. Dit is proza over rouw. En over verloren zijn in een verdriet dat alleen door andermans huid gesust kan worden.'De zachtheid van Hollandse jongens. Als je opgegroeid bent met jongens voor wie liefde pesten was, val je ogenblikkelijk voor de Hollandse jongens. Ze scheren zich, ze gaan naar de tandarts, ze stofzuigen en ze kunnen zo ontzettend lief zijn. Ik zou een opvang voor Hollandse jongens willen beginnen, misschien zou dat me helpen om in leven te blijven.'Gewone Hollandse jongens stond op de shortlist van het Boekenweekgeschenk 2025.'Mira Feticu beschrijft zonder taboes hoe intens rauw rouw kan zijn. Als een beklemmende koortsdroom die je niet snel vergeet.' - Rik van de Westelaken

“Een tedere en weelderige roman…een klein en groots verhaal, om niet snel te vergeten.'' HET PAROOL''Ik ken een berg die op me wacht is onmiskenbaar een allegorische en poëtische roman.'' - TROUW“Het taalgebruik van Sholeh Rezazadeh is sensitief en sprankelend, het is heerlijk meedrijven in Ik ken een berg die op me wacht'' - HUMOIk ken een berg die op me wacht vertelt over de veertigjarige Alma die woont in een woonboot op de Amstel, een rimpelloze rivier. Ze heeft een drukke baan. Op een dag neemt ze een radicaal besluit: ze reist in haar eentje naar Iran. Daar sluit ze zich aan bij een nomadenvolk. Saray hoedt schapen en melkt geiten. Ze is verliefd op een jongen van een andere nomadenfamilie en ontmoet hem in het geheim aan de oever van de Aras, de bruisende rivier die door het ruige berglandschap dendert.Lukt het Alma om haar jachtige bestaan achter zich te laten? De nomaden leven bij de dag en eten wat de seizoenen te bieden hebben. In plaats van constant op hun iPhone te turen z…