En toen vonden ze mijn vader

Voordat Toda's vader een struik wordt, is hij banketbakker. Iedere dag staat hij voor dag en dauw op om wel twintig soorten gebakjes te maken en drie soorten taart. Tot op een dag alles verandert. In het zuiden breken gevechten uit en Toda's vader moet erheen om het land te verdedigen. Gelukkig heeft hij het handboek Wat Elke Soldaat Moet Weten. Hierin staat precies hoe hij zich met takjes en bladeren kan verkleden als struik, zodat de vijand hem niet herkent. Toda blijft met haar oma achter in de stad, maar ook daar is het niet langer veilig. Ze wordt naar haar moeder gestuurd, die in het buurland woont. De reis ernaartoe is vol avonturen en gevaar. Maar Toda geeft niet op. Ze moet haar moeder vinden!

De oorlog van mijn vader van Marte Jongbloed (o.a. Gevaarlijk water en Gevangen in de stad) is een bijzondere jeugdroman over de zoektocht van een jongen naar zijn vader in de tijd van de Koude Oorlog. Dit boek verscheen eerder onder de titel Mijn vader in de mottenballen en is nu leverbaar met een nieuw omslag. Simon is tien jaar als zijn vader plots verdwijnt. Sommige spullen en kleren zijn in dozen met mottenballen opgeslagen op zolder. Simons moeder is overstuur, maar zegt niets. Buiten is de spanning net zo erg als thuis. Op school leert Simon hoe hij moet wegduiken als de bom valt. Dan vindt hij thuis een agenda vol codes en denkt hij dat zijn vader bezig is met een missie tegen de Russen. Simon besluit hem op te sporen. Met lego heeft hij een ontwerp voor een betere schuilkelder gemaakt en samen kunnen ze levens redden. Tijdens zijn zoektocht krijgt hij hulp van het wonderlijke meisje Jo, dat op een verrassende manier iets met zijn vader te maken heeft… 'De weergave van die

Ze hebben mijn vader vermoord van Édouard Louis is een uitzonderlijke aanklacht tegen de Fransestaat én een aangrijpende liefdesbetuiging van een zoon aan zijn afgetakelde vader. Louis keert terug naar het grauwe stadje van zijn jeugd en ziet met eigen ogen de schaamteloze uitbuiting en minachting van de Franse werkende klasse door de politieke elite. Met nauwelijks verholen woede probeert Louis te doorgronden wat zijn vader als arbeider in zijn leven heeft moeten doorstaan. Zijn kijk op hun relatie, jarenlang geteisterd door schaamte, armoede en homofobie, zal er blijvend door veranderen.'Dit is het verhaal van mijn vaders leven en de gebeurtenissen die dat leven hebben verwoest, van zijn geboorte tot zijn naderendedood. Het is een poging om hem, en de wereld waarin hij leeft, te begrijpen. Dit is het verhaal van een man uit de arbeidersklasse,wiens verwachtingen, geluk, passies en dromen langzaam maar zeker verpletterd worden door de samenleving en de politiek. Dit is het verhaalvan …

Een dochter, net veertig geworden, vertrekt op een roadtrip door Mexico. Ze gaat op zoek naar haar vader, die zijn gezin in de steek liet toen zij nog een klein meisje was. Herinneringen aan hem heeft ze niet. Als enige referentie heeft ze een oude foto waarvan zijn hoofd is afgescheurd. Al die jaren hoorde ze tegenstrijdige berichten over hem: je vader was een nietsnut, je vader werkte hard, je vader was een knappe man, je vader was een dronkaard. Wanneer ze droomt dat hij stervende is, besluit ze dat ze hem wil leren kennen; deze man die in zijn afwezigheid al haar leven lang zon grote aanwezigheid heeft. Wervelend, poëtisch en met rauwe humor schrijft Murillo over haar zoektocht, over afwezige vaders en overbelaste moeders, over opgroeien in armoede en over de vraag hoe we worden gevormd door de gebeurtenissen in onze jeugd.

Ik heb het in mijn herinnering altijd geweten: mijn vader was vroeger een priester, mijn moeder een non. En ze hebben elkaar zo leren kennen, zoals zoveel mensen: op het werk. Wanneer een predikant uit de abdij van Tongerlo in 1967 komt preken in Oostende, ontmoet hij er een zuster die werkt als lerares godsdienst. Ze vraagt hem om voor haar leerlingen in de klas te spreken. De twee blijven elkaar nadien schrijven, onschuldig eerst. Maar hun vriendschap wordt verliefdheid. VRT-journalist Koen Wauters tekent in dit boek het bijzondere liefdesverhaal van zijn ouders op. Lange tijd kende hij alleen maar de grote lijnen van hun ontmoeting, tot de vondst van een oude map vol brieven daar verandering in bracht. Meer dan twee jaar schreven zijn ouders elkaar, toen nog als priester en non. In dit boek vertelt hij hun verhaal aan de hand van de prachtige brieven. Ze geven een unieke inkijk in hun denken en voelen. Van de eerste ontmoeting tot de dag waarop ze trouwden. Over hun zoektocht naar

Evelien de Bruijn weet weinig van het Indische kampverleden van haar vader. Hij praat er niet over als ze opgroeit. Als ze vraagt wat er in zijn jeugd is gebeurd, geeft hij haar een brief, bestemd voor haar en haar broer, bedoeld om na zijn dood te lezen. Daarin beschrijft hij zijn jonge jaren in Nederlands-Indië, hoe de oorlog zijn leven binnensluipt en over de familieleden die hij verliest. Na de capitulatie van Japan komt hij, tijdens de bersiap, als jongetje alleen in een kamp terecht. De brief roept veel vragen op, want De Bruijns vader vertelt zijn verhaal in slechts zes pagina's. De schatkamer van mijn vader is het verhaal van haar zoektocht naar het verleden van haar vader. Een indringende reconstructie waarin onbekende familieleden een gezicht krijgen en hun leed wordt blootgelegd. Ook dat van haar vader zelf. De Bruijn leert hierdoor haar vader eindelijk echt kennen en daarmee ook zichzelf.

In augustus 1944 wordt officier Hans Georg Klamroth wegens hoogverraad geëxecuteerd. Vijfendertig jaar later ziet zijn jongste dochter, Wibke Bruhns, voor het eerst filmopnamen van haar vader, opgenomen tijdens het proces tegen de samenzweerders van 20 juli 1944, de beruchte aanslag op de Führer. De beelden laten haar niet meer los. Wie was deze man, deze haar onbekende vader? De lange zoektocht naar zijn, en ook haar eigen geschiedenis voert haar terug naar het verleden, het naziverleden van de Klamroths, een tijdens het keizerrijk gerespecteerde koopmansfamilie uit Halberstadt. Talrijke documenten in het familiearchief van de Klamroths vormen de basis van een aangrijpend familie-epos, dat een indrukwekkend beeld schetst van een eeuw Duitse geschiedenis. Het neemt de lezer voor zich in door de moedige confrontatie van de auteur met het naziverleden, dat in de persoon van haar vader pijnlijk dichtbij komt. Het onbegrijpelijke wordt begrijpelijk in deze scherpzinnige en toch liefdevolle

Ze hebben mijn vader vermoord van Édouard Louis is een uitzonderlijke aanklacht tegen de Franse staat én een aangrijpende liefdesbetuiging van een zoon aan zijn afgetakelde vader. Louis keert terug naar het grauwe stadje van zijn jeugd en ziet met eigen ogen de schaamteloze uitbuiting en minachting van de Franse werkende klasse door de politieke elite. Met nauwelijks verholen woede probeert Louis te doorgronden wat zijn vader als arbeider in zijn leven heeft moeten doorstaan. Zijn kijk op hun relatie, jarenlang geteisterd door schaamte, armoede en homofobie, zal er blijvend door veranderen. 'Dit is het verhaal van mijn vaders leven en de gebeurtenissen die dat leven hebben verwoest, van zijn geboorte tot zijn naderende dood. Het is een poging om hem, en de wereld waarin hij leeft, te begrijpen. Dit is het verhaal van een man uit de arbeidersklasse, wiens verwachtingen, geluk, passies en dromen langzaam maar zeker verpletterd worden door de samenleving en de politiek. Dit is het verhaal