Een knipperend ogenblik

'Eigenlijk wil ik gewoon elke morgen wakker worden en niks weten en gaan schrijven.' Dat zegt Remco Campert, de virtuoos terloopse dichter die altijd zijn vinger aan de pols van de tijd heeft gehouden. Het verhaal van zijn leven loopt van de naoorlogse avant-garde via feestende jongeren rond het Vondelpark en toenemende publieke zichtbaarheid naar de stilte van een werkkamer. Er was de afwezige vader, er kwamen en gingen grote liefdes, maar altijd bleef het schrijven, dicht op de eigen huid. Mirjam van Hengel, die eerder het succesvolle Hoe mooi alles (2014) publiceerde over de liefde tussen Leo en Tineke Vroman, sprak wekelijks met Campert en kreeg inzage in al zijn papieren. Ze schreef een portret over de man die al meer dan een halve eeuw het Nederlandse literaire landschap kleurt, die even graag alleen is als in gezelschap, even lui als productief, even opgeruimd als melancholiek, even betrokken bij de wereld als onverstoorbaar zichzelf. Zo vroeg als ik hier zit, zit hij hier

Dit boekje vat in lichte, toegankelijke teksten het leven in een ogenblik. In korte overwegingen evoceert Bénédicte Lemmelijn de breedte en de diepte van het bestaan zoals het zich soms plots aandient. Ze overdenkt een realiteit die onverwacht het blikveld binnenvalt en gedachten in beweging zet en die mijmering in mildheid, in ontroering, in verdriet en in vreugde kleurt. Ze neemt je mee doorheen de seizoenen van het jaar, doorheen het lief en leed van elke dag, met zijn groei en teloorgang. Bénédicte Lemmelijn is gewoon hoogleraar Bijbelwetenschap (Oude Testament) en decaan van de Faculteit Theologie en Religiewetenschappen van de KU Leuven. Zij is lid van de Pauselijke Bijbelcommissie. Ze is gehuwd met Hans Ausloos en moeder van drie jongvolwassen kinderen. Dit boekje bundelt een selectie van de teksten die ze schreef voor Tertio en Basis tussen 2015 en 2022.

Bij zijn overlijden in 2014 gold Gerrit Kouwenaar als de grand old man van de Nederlandse poëzie: geëerd door zijn collega's, bekroond met alle belangrijke prijzen en geliefd bij het grote publiek, dat hem in de armen sloot na het verschijnen van zijn laatste bundel totaal witte kamer. Daarin gaf hij vorm aan het verdriet om de dood van zijn echtgenote Paula. Een halve eeuw eerder had Kouwenaar de Nederlandse literatuur al veranderd als een van de Vijftigers. Hij zag als eerste het uitzonderlijke talent van Lucebert, sloot een levenslang verbond met Remco Campert, wierp zich op als theoreticus van de groep en had een centrale rol in de liefdesgeschiedenissen die de onderlinge verhoudingen op de proef stelden. De Tweede Wereldoorlog vormde zijn generatie. Hij zat een halfjaar gevangen wegens publicatie in het illegale tijdschrift Lichting. De biografie van Gerrit Kouwenaar is het verhaal van een levenslang streven naar het volmaakte gedicht, 'een ding van taal' waarin uiteindelijk het