De verloren moeder

Een psychologische misdaadroman over psychose en de gevolgen daarvan. De 20-jarige Chelsea wil met haar nieuwe vriend een weekje naar Parijs. Omdat haar ex hun driejarige zoontje Jayden slaat, valt hij als oppas af. Ook wil ze niet bij haar moeder aankloppen, want dat doet ze al zo vaak. Ten einde raad laat ze hem alleen thuis. Hij is immers al heel zelfstandig en zal zich vast wel redden. Tijdens de vakantie maakt ze zich echter steeds grotere zorgen. Als ze thuiskomt, blijken de gevolgen van haar handelen rampzalig te zijn en ze wringt zich in allerlei bochten om geen instanties achter zich aan te krijgen. Ondertussen verliest ze de werkelijkheid steeds verder uit het oog. Astrid Witte (Texel) schrijft zeer gevarieerde fictie voor jeugd en volwassenen. Van magisch realistisch tot dystopie en van feelgood tot misdaadthriller. De verloren moeder is haar zesde boek bij Uitgeverij Ellessy.

Wat gebeurt er met je als je samen in de buik van je moeder zit en je tweelinghelft overlijdt? Een op de tien zwangerschappen begint met een tweeling. Als een van de foetussen sterft, is dat voor de overlevende tweelinghelft een geweldige schok, waarvan hij of zij zich later niet meer bewust is. Er blijft een leegte in de ziel achter. De gevolgen van dit vroege verlies kunnen eenzaamheid, onverklaarbare schuldgevoelens en een onvervulbaar verlangen naar eenheid zijn. In verhalen, brieven en gedichten hebben alleengeboren tweelingen hun ervaringen weergegeven. Ze vertellen over hun verlangens, zoektocht en wegen van genezing. Het is ontroerend om te zien hoe ingrijpend het verlies van een tweelinghelft zo vroeg in de zwangerschap kan zijn en hoe begrip voor de eigen gevoelens en die van naasten kan ontstaan. Iedereen die met dit thema verbonden is, uit persoonlijke, psychologische en ook uit medische interesse, zal door dit boek geraakt worden. Psycholoog Alfred R. Austermann en

De aangrijpende roman De verloren vrouwen van Viola Ardone speelt zich af in Napels, eind jaren zeventig. Elba woont al sinds haar geboorte in het psychiatrisch ziekenhuis waar haar moeder verblijft. Maar die heeft ze al een hele tijd niet gezien, en Elba groeit op in deze vreemde, maar beschermde omgeving vol bijzondere mensen. Wanneer de getroebleerde dokter Meraviglia haar onder zijn hoede neemt, lijkt er voor haar eindelijk een weg naar buiten, naar het echte leven. Als psychologiestudent ontdekt Elba jaren later het ware verhaal achter de opsluiting van haar moeder, en dat van talloze andere vrouwen die zich niet gedroegen zoals de maatschappij van hen verwachtte: ze waren politiek geëngageerd, wilden niet trouwen, of werden simpelweg gezien als 'hysterisch'. Elba besluit haar verleden onder ogen te komen om zo een klein stukje van de geschiedenis te repareren. 'De verloren vrouwen is heel fijn en pakkend geschreven, mooi en bezield vertaald, en een verhaal waar ik echt voor viel.

Ambrose Guise is een schrijver van misdaadromans die twintig jaar geleden Frankrijk hals over kop heeft verlaten. Nu keert hij nog eenmaal naar Parijs terug. Hij haalt herinneringen op in de verloren wijk van zijn jeugd. In de namiddagen, avonden en nachten doorkruist hij de stad. Welk drama heeft hem doen vluchten? Hij vindt de pleinen en steegjes waar hij destijds verwikkeld raakte in een intrige die sommigen fataal werd. Uit de schemer doemen ten slotte steeds scherper de contouren op van de deelnemers aan een liefdes- en moordgeschiedenis die pas op de laatste bladzijde wordt opgelost.

Er leeft veel behoefte aan bewustzijn en inzicht in de mannelijke identiteit en de 'rol van de man'. De psycho-analyticus Guy Corneau herleidt de twijfel die veel mannen over zichzelf hebben tot het letterlijk of figuurlijk afwezig zijn van hun vaders. Om weer een eigen mannelijke identiteit op te kunnen bouwen is het nodig dat mannen afscheid nemen van onbewuste ideaalbeelden van de 'volmaakte vader' en leren vader te zijn voor zichzelf. Zo kunnen psychologische wonden worden geheeld. Voor zowel man als vrouw is dit een zeer verhelderend boek over de psyche van de man.

De langverwachte nieuwe roman van de auteur van Het familieportret Een ontroerend, indrukwekkend verhaal over de gevolgen van de Tweede Wereldoorlog voor een overlever De Duits-Joodse Peter Rashkin heeft de concentratiekampen van de Tweede Wereldoorlog overleefd, maar verloor er zijn hele familie. Na de oorlog ontvlucht hij Europa en probeert hij in Amerika een nieuw leven op te bouwen. Hij trouwt en krijgt met zijn vrouw June een dochter, maar onder de oppervlakte van zijn geslaagde nieuwe leven sluimeren de herinneringen aan alles wat hij moest achterlaten. Terwijl Peter en zijn gezin te maken krijgen met de snelle veranderingen en spanningen van de naoorlogse jaren in Amerika, dringt het verleden, dat Peter liever zou vergeten, zich steeds meer op. Als hij zijn dierbaren niet nog eens wil verliezen, kan hij de zwaarstwegende herinnering van allemaal niet langer wegstoppen: die aan zijn verloren familie… De pers over Het familieportret 'Een verhaal dat u niet snel zult vergeten.'

Engeland de middeleeuwen. Broeder Cadfael, de nijvere monnik uit Shrewsbury, heeft tot taak de kruidentuin van het klooster te verzorgen. In zijn vrije tijd is hij amateurdetective. Er wordt dan ook vaak een beroep gedaan op zijn speurzin. Op een kille novemberdag bereikt het nieuws dat er vredesbesprekingen gehouden zullen worden de abdij van Shrewsbury. Keizerin Maud en koning Stephen lijken nu echt een einde te willen maken aan de voortdurende strubbelingen.Broeder Cadfael vraagt uit persoonlijke motieven de abt of hij de besprekingen van dichtbij mag volgen. Cadfael hoopt namelijk op vrijlating van een grote groep gevangenen en één daarvan in het bijzonder: Olivier van Bretagne, een jonge edelman én Cadfaels zoon.

De verloren hand gaat over wat het betekent als daders en slachtoffers beiden vluchteling worden en elkaar weer tegenkomen in het asielzoekerscentrum. Het is een fascinerende roman over trauma en de verwerking ervan.