De Revisor

'Dat ik altijd een waarnemer ben geweest, ongeacht mijn begeerte,' bedenkt de verteller in Manon Uphoffs De spelers (2009). Misschien is dat het gevolg van de combinatie angst en nieuwsgierigheid, die bij Uphoff niet zelden gepaard gaan met ervaring, of tenminste superieure empathie. Wie schrijft er zo beeldend, zo fysiek, in een continu spel met de paradoxen van schoonheid en gruwel? Wie doorziet de mechanismen van families zozeer, en drijft die door tot in het schier onvoorstelbare? Wie, ten slotte, laat meisjes en vrouwen in gelijke mate kwetsbaar en krachtig door levens van seks en geweld lopen, rennen, vallen, vliegen? Dat was al zo in het openingsverhaal van Uphoffs debuut Begeerte (1995), dat is des te meer in haar magnum opus Vallen is als vliegen (2019). Dit nummer van De Revisor is gewijd aan het oeuvre van Manon Uphoff (1962), een van de interessantste schrijvers van de Nederlandse literatuur. Drie essays - van de academica, de vertaler, en van de oud-collega - onderzoeken

Complottheorieën zijn overal, en in vele soorten en maten: van een uit de kluiten gewassen roddel tot een intergalactisch kennisnetwerk. Ze kringelen rond in de donkerste hoekjes van het internet en sijpelen af en toe de mainstream in. Onder deze complotten schuilt af en toe een geloofwaardig element dat op reële twijfel is gestoeld, maar is aangelengd met groteske symboliek, vergezochte analyses en door achterdocht gevoede verbeelding. In een tijd waarin we het steeds minder eens lijken te zijn over wat de waarheid is en waar je die kan vinden, zetten wij - of een macht boven ons - het 44ste nummer van De Revisor in het teken van misschien wel de populairste vorm van (non-?)fictie: de complottheorie.

Wil je meer weten over dit boek? Neem dan snel een kijkje op www.boekenwereld.com. Gratis verzending boven €19,95 en vandaag besteld, is volgende werkdag in huis.

Zat van de aarde, de humus, de eiweke watergruwel, grijpen wij naar het lijkenbitter. Niet de groene fee, bedriegster van dichters, maar het elixer dat vuur uit sintels zuigt, drakenbloed en christustraan ineen, gebrouwen uit de doden. Hans Dekkers (Venlo, 1954) debuteerde in 1992 in het literaire tijdschrift "De Revisor". Sinds die tijd verschenen van hem romans, verhalen en gedichten. In 2010 verscheen bij Uitgeverij Wereldbibliotheek de bundel "Een uil in de zon".

De verhalen in dit boek worden bevolkt door mensen die uit alle macht proberen de greep op hun leven te behouden als ze in benarde omstandigheden terechtkomen. Wat doet een leraar als een leerling zich in zijn klas heeft opgehangen? Hoe houd je als begrafenisondernemer het hoofd boven water als je zaak failliet dreigt te gaan? Wat gebeurt er met je als je zit te vissen en een kikker naast je plaatsneemt die tegen je begint te praten? Hoe kun je de volmaakte stilte vangen in een door lawaai geteisterde wereld? De personen in dit boek streven vaak obsessief naar controle en zijn gesteld op een ordentelijk verloop der dingen. In dat streven belanden zij geregeld in bizarre situaties met een grimmig of hilarisch einde. Alle negentien verhalen verschenen eerder in de literaire tijdschriften Tirade, De Gids, De Tweede Ronde, Avenue, Fantastische Vertellingen, Ganymedes, Tjonge, Portulaan, Extaze en Bühne. Hier zijn ze voor het eerst gebundeld.

Auteur Pieter Nouwen overleed in 2007 op 57-jarige leeftijd. Hij liet drie prachtige literaire werken na, twee romans en een verhalenbundel, die allen bij Uitgeverij THOTH verschenen. Als hommage aan Pieter verschijnt zijn literaire nalatenschap op dundrukpapier in handzame, gebonden vorm. Zijn eerste bundel De god in de machine betreft vijf teksten voor mensen die van warme, spannende verhalen houden; verhalen met de geur van oude kinderboeken, van Jules Verne tot Dorothea Sayers. Pieter Nouwens prozadebuut kreeg lovende kritieken en werd genomineerd voor de AKO-Literatuurprijs. In 1993 verscheen De Lichtwachter, een thriller, een zoektocht naar de bronnen van goed en kwaad, een zorgvuldig gecomponeerde muzikale metafoor. Pieter Nouwens belangrijke doorbraak kwam in 1997 met Het negende uur, zijn magistrale roman over de Matteüspassie. Het negende uur is een metafysische detective, een verhaal over kunstenaarschap en moraliteit, een eerbetoon aan Bachs meesterwerk, een verkenning van

Andreas Embirikos De amuletten van de liefde en van de wapenen Een trilogie, of eerder drieluik, van drie losse novelles over lust en liefde tussen man en vrouw, van de voorman van het surrealisme en de psychoanalyse in Griekenland, de dichter en schrijver Andreas Embirikos. Argo, of Ballonvaart speelt zich begin vorige eeuw af in Zuid-Amerika en laat naast en door elkaar 'goede' en 'slechte' lust en liefde zien. Zemfyra, of Het geheim van Pasiphaë speelt omtrent dezelfde tijd in Parijs en schotelt ons een wel heel bijzondere liefdestherapie voor. Beatrice, of De liefde van Buffalo Bill speelt een paar decennia eerder in de Verenigde Staten en toont het ontstaan van een ware liefde - van de hoofdpersoon en van de schrijver door elkaar heen. Drie vrijmoedige, zinderende verhalen, die tegelijk literaire 'studies' zijn van wat ware lust en liefde kunnen inhouden, geschreven kort na de Tweede Wereldoorlog, maar als geheel pas in 2012 in het Grieks verschenen. De vertaling is van de hand

In Schrikkeljaar spelen verhalen over gewiekste scharrelaars en grootmoedige schepsels zich af in een nagenoeg surrealistisch universum waarin mens en dier centraal staan. Hun bestaan lijkt ongrijpbaar en dubbelzinnig, soms absurdistisch, soms heel reëel. Schoonheid en smeerlapperij, list en bedrog, maar ook liefde en haat gaan hand in hand in de verhalen, die steunen op een zorgvuldig geobserveerde realiteit, persoonlijke belevingen en fantasie. Zo blijken humor, gevatheid en innerlijke kracht niet alleen de drijfveer, maar ook de remedie voor het leven zelf. Geïnspireerd door grootmeesters als Tsjechov, Leskov, Platonov en Gogol, maar ook Kafka, de gebroeders Grimm en Berger, schrijft Anka Hashin in een volkomen eigenzinnige, dynamische stijl. Anka Hashin (1980) is het pseudoniem van een kunstenaar, schrijver en dichter. Haar verhalen verschenen in diverse literaire magazines, onder meer in het befaamde Russische literaire maandblad Znamya. Schrikkeljaar is haar debuut.

Op verzoek van veel eilandgangers en liefhebbers van de Wadden is nu de vijfde druk verschenen van deze succesvolle uitgave uit 2005. Natuurlijk is er in de afgelopen tijd wel het een en ander veranderd - een restaurant heeft een andere naam gekregen, een veerboot is vervangen, een simpel duinhuisje heeft plaatsgemaakt voor een villa en er zijn weer monniken op Schiermonnikoog. Maar de essentie van dit verhalenboek, dat een ode is aan het romantische eilandgevoel, is echter volledig bewaard gebleven.   'Nog steeds gaat er geen jaar voorbij of ik ga scheep naar de kroon van Nederland', zegt schrijver Gerrit Jan Zwier. 'Het noordelijk gevoel begint voor mij in het Waddengebied. Mijn eigen bijdrage aan dit boek voor Waddenvrienden bestaat uit een mengeling van herinneringen, impressies en verhalen. Maar ik laat ook anderen aan het woord. In de loop der tijden heeft menigeen zijn licht over de eilanden laten schijnen, verhalen die dikwijls begraven liggen in vergeelde tijdschriften en ver…