De leegte voorbij

De Leegte Helen - Yasmin Mogahed Een gids voor emotioneel en spiritueel welzijn Velen van ons zijn de weg kwijt in dit leven. Sommige mensen hebben de hoop opgegeven. Ze zien geen uitweg uit hun pijn, problemen en mislukkingen. Sommige mensen dragen jarenlang schaamte en zelfhaat met zich mee. En sommigen leven, ondanks werelds succes, met een diepe leegte. Maar er is hoop. En er is altijd een weg terug. Net zoals wij op deze wereldse reis zijn gestuurd met het vermogen om te vallen, is ons ook het vermogen gegeven om op te staan. Net zoals we zouden bloeden, zouden we ook genezen. Ieder van ons heeft van God het vermogen gekregen om door de duisternis heen te kijken. Om op te staan in de kou. Om steeds weer te breken en steeds weer te helen. En, om dan nog mooier te worden. Dit boek biedt een stap-voor-stap handleiding voor het genezen van deze gebroken delen. Een boek voor het helen van de leegte. Yasmin Mogahed is een van de meest bekende en invloedrijke moslimvrouwen in de wereld.

Dit boek vertelt het boeiende verhaal van het uiterst geheime Manhattan Project, de ontwikkeling van de eerste atoombom in de staat New Mexico. Het is een inzichtelijk relaas van de talrijke geniale, voornamelijk Europese wetenschappers die bijdroegen tot de ontwikkeling van 'de atoombom' onder leiding van fysicus Robert 'Oppie' Oppenheimer. Ook de minder bekende bijdrage die België leverde, hoe het basisingrediënt uranium werd geleverd door de Union Minière du Haut-Katanga, komt aan bod. Vervolgens belicht de auteur de daaropvolgende nucleaire wapenwedloop en hoe aan deze koude oorlog pas een einde zou komen in de jaren tachtig. Naast de destructie leverde het Manhattan Project ironischerwijze een enorme bijdrage aan de technologische vooruitgang van de twintigste eeuw. Zo voorzien kernsplijtingreactoren tot op vandaag nog steeds tien procent van onze energievoorziening. Het boek kijkt hierop terug, maar blikt ook naar de toekomst en hoe de ontwikkeling van fusiereactoren onuitputbare

De leegte is er altijd en zal nooit weggaan. Maar gedurende het ontstaansproces van mijn boek leerde ik die leegte te omarmen. Ik hoop dat eenieder deze omarming ook zo zal ervaren … Joanne Nihom is ongewenst kinderloos. In De Leegte Omarmen spreekt ze over dit gevoelige onderwerp met een kleurig palet aan mensen zoals Arnon Grunberg, Marjoleine de Vos, Manu Keirse en Esther van Fenema. Het voorwoord is geschreven door rabb n Awraham Soetendorp. De gesprekken worden afgewisseld met dagboekfragmenten van Joanne. Naar gelang de gesprekken vorderden, lukte het haar om steeds dieper in contact te komen met haar binnenste en haar diepe wond meer aan te raken. En zo veranderde ook langzaam de ziel van het boek. Het is een reis van (h)erkenning, troost, een lach en de bekende traan. De Leegte Omarmen is een boek voor iedereen die ongewenst kinderloos is en ook voor iedereen die wel kinderen heeft. Want beide werelden zijn onlosmakel k met elkaar verweven.

Vandaag is het twintig juni, de datum van papa's arrestatie en de sterfdag van drie zekerheden: vrijheid, veiligheid en vanzelfsprekendheid. Op die dag moest ik leren dat vrijheid geen vrijheid hoeft in te houden, dat veiligheid geen veiligheid hoeft te garanderen en dat een vanzelfsprekendheid geen vanzelfsprekendheid hoeft te zijn. Daarom is twintig juni mijn persoonlijke vierde mei en hij wordt elk jaar herdacht, ook vandaag.. Na het herseninfarct van een jaar geleden zit Vera de Keyzer in de rolstoel voor het raam dat uitzicht biedt over de rivier in de stad K. Zij kan de handicap en de eenzaamheid die hier het gevolg van zijn maar moeilijk accepteren. Haar eenzaamheid tracht ze te ondervangen door de rivier tot haar vriend te benoemen, of, zoals Vera ook wel zegt: Mijn alter ego, mijn betere ik. Vera krijgt viermaal per dag hulp, soms heeft ze bezoek, ze puzzelt, kijkt films en leest de krant. Een paar dagen geleden stuitte zij op een interview met haar (jeugd)liefde Jair van

Ogenschijnlijk uit het niets begon Dimitri Verhulst een aantal jaar geleden een dagboek om te schrijven waarover hij niet praten kon. Onze verslaggever in de leegte is het verslag van een zelfvernietiging: liever zelf naar de klote dan dat je ondergang door een ander wordt veroorzaakt. De angst voor het moment waarop zijn leven zal worden vernietigd leidt tot een eenzame tocht langs kroegen, drugsdealers en lege hotelkamers. Hij vlucht in zowat alles waarin te vluchten valt, tot we uitkomen bij de reden van zijn angst. Uiteindelijk bleek ook het dagboek een vlucht, maar dat zag hij pas later. Onze verslaggever in de leegte is een pijnlijk eerlijk boek in de traditie van Jeroen Brouwers, Charles Bukowski en Bohumil Hrabal en laat ons een schrijver zien zoals hij niet gezien wil worden. Maar bovenal is dit dagboek een liefdesverklaring aan Tutut.

Het Prajna-aparamita hartsoetra wordt beschouwd als de kern van de boeddhistische leer. Het wordt in boeddhistische gemeenschappen overal ter wereld dagelijks gereciteerd. De commentaren van Thich Nhat Hanh die u in dit boek aantreft, maken deel uit van de ononderbroken stroom van mondelinge overlevering, die sedert Shakyamuni Boeddha, ongeveer 2500 jaar geleden, de basis van het boeddhisme vormen. Bij het lezen van deze commentaren wordt duidelijk, dat men geen boeddhist hoeft te zijn of te worden om de fundamentele inzichten, die hier verwoord worden, in het eigen leven op te nemen en werkzaam te laten zijn.

Léa Murawiec De grote leegte De hoofdpersoon is dit debuut van Léa Murawiec is Manel Naher, een jong meisje dat in een megalopolis woont waar de inwoners afhankelijk zijn van de Aanwezigheid die ze veroorzaken in anderen. Aan iemand denken is hem Aanwezigheid geven. En als er in deze wereld niet meer aan je wordt gedacht, ga je gewoon dood. Duizenden namen doorkruisen de horizon in een wereld waar bedelaars smeken om een seconde aandacht. Om te overleven of om onsterfelijk te worden: de Aanwezigheid houdt deze uitgestrekte stad in stand. Sociale interacties en het willen opvallen zijn de norm geworden maar Manel leeft het liefst haar leven zonder zich zorgen te maken over deze geldende conventies. De plotselinge populariteit van een naamgenoot zet haar leven op echter z'n kop. Manel zou het liefst haar dagen rustig willen doorbrengen achter in een kleine boekwinkel, maar de krantenkoppen over een Manel Naher voorkomen dat. Wie is die andere Manel Naher die de echte Manel Naher, de