De jaren

Dit boek is een collectieve autobiografie van onze tijd. Het vertelt het verhaal over de periode 1941-2006 door de lens van het geheugen, van tegenwoordige en herinnerde indrukken, culturele gewoonten, taal, foto's, boeken, liedjes, radio, televisie, reclame en krantenkoppen.Annie Ernaux slaagt erin een vorm te vinden die zowel subjectief als onpersoonlijk, particulier als collectief is, een nieuw genre in feite, dat beoogt het verleden te vangen. Als vermenging van autobiografische fictie en sociologie is De jaren 'een Op zoek naar de verloren tijd van ons tijdperk van mediadominantie en consumentisme' (The New York Times), een monumentale bijdrage aan de twintigste-eeuwse Franse geschiedenis zoals weerspiegeld in het leven van één vrouw.

Dit boek is een collectieve autobiografie van onze tijd. Het vertelt het verhaal over de periode 1941-2006 door de lens van het geheugen, van tegenwoordige en herinnerde indrukken, culturele gewoonten, taal, foto's, boeken, liedjes, radio, televisie, reclame en krantenkoppen. Annie Ernaux slaagt erin een vorm te vinden die zowel subjectief als onpersoonlijk, particulier als collectief is, een nieuw genre in feite, dat beoogt het verleden te vangen. Als vermenging van autobiografische fictie en sociologie is De jaren 'een Op zoek naar de verloren tijd van ons tijdperk van mediadominantie en consumentisme' (The New York Times), een monumentale bijdrage aan de twintigste-eeuwse Franse geschiedenis zoals weerspiegeld in het leven van één vrouw.

Verhaal van een leven is wat Konstantin Paustovski (1892-1968) zelf een 'epische autobiografie' heeft genoemd. In een briljante romanvorm vertelt hij over zijn kinderjaren, het einde van de tsarentijd, de hongersnood na de revolutie, de Nieuwe Economische Politiek van de sovjets en zijn verblijf in de Oekraïne en op de Krim. Het is een omvangrijke reeks persoonlijke herinneringen op het strijdtoneel van de geschiedenis. De door Wim Hartog geheel herziene vertaling bestaande uit drie boeken is aanzienlijk uitgebreid met nieuwe, spectaculaire hoofdstukken die gaan over Stalin en de dictatuur. Ze zijn tot voor kort angstvallig verborgen gehouden; de Nederlandse vertaling ervan is een wereldprimeur. Deel 1: Verre jaren en Onrustige jeugd Deel 2: Begin van een onbekend tijdperk en Tijd van de grote veranderingen Deel 3: Sprong naar het zuiden en Boek der omzwervingen Het derde deel bevat een uitgebreid personenregister. Elk deel bevat een plattegrond van het door Paustovski bereisde land.

Karel heeft een lieve vrouw, vast werk en een schat van een zoon, Wannes. Tot op een dag de politie bij hem aanbelt. Wannes is van het dak van een flatgebouw gesprongen. Na de zelfdoding van zijn zoon staat Karels wereld op zijn kop. Hij raakt de kluts kwijt. Hij vlucht in verzinsels, dagdromen en nachtmerries. Wanneer het er echt toe doet, staat een mens alleen. Helemaal alleen. De bekroonde autobiografische striproman Jaren van de olifant krijgt hier een definitieve, met veertig nieuwe pagina's uitgebreide editie. Willy Linthout slaagt er op onnavolgbare wijze in een authentiek verhaal te vertellen. Zijn besef van tragiek omvat tegelijkertijd de bereidheid tot lachen, een combinatie die zelden in zo'n subtiel evenwicht voorkomt.

De jaren zijn momentopnames, te vergelijken met herinneringen aan ons eigen leven: er zijn jaren die eruit springen, waarvan we ons hele periodes voor de geest kunnen halen, als bergtoppen in de verte. Daartussen liggen de mistige dalen van de jaren die vergeten zijn. In een serie schetsen, van 1880 tot de jaren dertig, verweeft Virginia Woolf de geschiedenis van de familie Pargiter met gebeurtenissen uit de wereldgeschiedenis: de Boerenoorlog, de Eerste Wereldoorlog, de suffragettebeweging, de Ierse kwestie, India en het kolonialisme, de benzinemotor die het paard verdrong, elektrisch licht dat de gaslamp verving, de avant-garde, de nieuwe atoomtheorie. De jaren is een prachtig geschreven reeks portretten van een familie, tegen de achtergrond van een samenleving die je voor je ogen ziet veranderen. Bij Woolf is de geschiedenis geen continuüm. Ze vervlecht het publieke met het persoonlijke en zoekt naar de essentie van het verleden, met de beleefde tijd en de herinnering als rode

De jaren 70 waren richtinggevend, zowel voor wie toen jong was als voor wie met beide voeten in het heden staat. Koude Oorlog. Terrorisme. Energiecrisis. Klimaatzorgen. Abortus. Thema's van toen én nu. De jaren 70 waren in vele opzichten opzienbarend. De eerste staatshervorming werd doorgevoerd. Noord-Ierland kende zijn Bloody Sunday. In Amerika trad Nixon af na Watergate. ABBA en de Bee Gees domineerden de hitlijsten. De Vlaming keek massaal naar de Nederlandse televisie. Er werd voor het eerst een rockfestival georganiseerd in Werchter. Belgische voetbalclubs waren (bijna) top in Europa. Via een gedetailleerde reconstructie van wat er toen gebeurde (en hoe dat destijds in onze media verscheen) beschrijft Frank Van Laeken een totaalbeeld van een decennium dat minstens even boeiend was als de zo geroemde sixties. Geen academische uiteenzetting of historisch traktaat, maar een boek dat lééft, alsof het weer 1970 is. Frank Van Laeken is journalist, voormalig hoofdredacteur en

'De jaren zestig: een cultuurgeschiedenis' van Geert Buelens (dichter en hoogleraar Moderne Nederlandse Letterkunde) gaat natuurlijk over The Beatles, Bob Dylan, Provo en de minirok. Maar om dit decennium te begrijpen zijn volgens Buelens internationale kassuccessen als West Side Story en The Sound of Music minstens zo belangrijk. Buelens kantelt het bestaande beeld van dit decennium en vult het aan: artistieke en culturele ontwikkelingen in Afrika, Latijns Amerika en Azie werpen een verfrissend licht op deze tijd. Hij laat zien hoe grote geopolitieke en culturele ontwikkelingen in elkaar grepen en zorgden voor een omwenteling van waarden. Zo werd de populaire cultuur geboren die tot vandaag inspireert en controversieel is.

In al zijn beknoptheid, eenvoud, naïviteit en bescheidenheid één van de mooiste natuurwetenschappelijke autobiografieën. Natuurwetenschap & Techniek De autobiografie van Charles Darwin, die in eerste instantie alleen voor zijn kinderen was bedoeld, is een oprecht en ontroerend document. Het geeft ons een prachtig beeld van de persoonlijkheid, de ideeën, de wetenschappelijke creativiteit en het gezinsleven van deze grote wetenschapper die met zijn oeuvre ons wereldbeeld én zelfbeeld ingrijpend heeft veranderd. Darwin schrijft over zijn passie voor het verzamelen, over de nadelen van het hebben van een slecht geheugen en de voordelen van goed kunnen observeren en deduceren, over zijn visie op religie, de reis met de Beagle, het ontstaan van zijn boeken, over aangeleerde versus aangeboren eigenschappen, zijn liefde voor zijn familie en gezin, en vele andere zaken. Deze Nederlandse vertaling bevat de ongekuiste versie van de autobiografie, zoals bezorgd en ingeleid door Nora Barlow in

Een nieuwe uitgave ter gelegenheid van het zestigjarige jubileum Het stripblad Pep ontstond in 1962 als poging van uitgeverij De Geïllustreerde Pers om het gat tussen Donald Duck en Revue te vullen. In de jaren daarna groeide het uit tot het meest invloedrijke stripblad van Nederland. Een hele generatie jongens (en een paar meisjes) leerde er strips kennen als Asterix, Lucky Luke, Roodbaard en Corto Maltese en de eerste Nederlandse tekenaars maakten er hun debuut. De jaren Pep beschrijft de opkomst en de ondergang van dit roemruchte blad. Van de covers van Hans G. Kresse tot de uitwassen van Pietje Pep (Por Dios, wat een held!). Een blad dat meegroeide met zijn lezers en ze daardoor maakte tot wie ze zijn geworden.

In 1975 verscheen bij De Arbeiderspers Frimangron. Dit eerste fotoboek van Willem Diepraam vormde de neerslag van een verblijf in Suriname, vlak voordat het land onafhankelijk zou worden. Bijna een halve eeuw later komt hij met De jaren 70, met teksten van Ian Buruma. Dit boek beoogt in ongeveer honderd foto's (van het Simplisties Verbond tot en met de kroningsrellen in april 1980) een pregnant beeld te geven van het meest bewogen decennium van de vorige eeuw. 'Stuk voor stuk godsgruwelijk mooi,' schreef Cyrille Offermans in Zuiderlucht over de foto's die Diepraam vanaf begin jaren zeventig begon te maken. Ian Buruma becommentarieert dit beeldenscala in een fijnzinnig essay.